52 uur, 54 minuten en 18,6 seconden duurde het voordat Diana Nyad de wal raakte. De 64-jarige vrouw deed maandag haar vijfde poging om van Cuba naar Florida te zwemmen. Hiermee is zij de eerste persoon die deze afstand zwom zonder haaienkooi.

In 1978 deed Nyad tevergeefs haar eerste poging om dit record te verbreken. Later probeerde ze het nog drie keer, maar tot 2 september 2013  mocht het niet baten. Gehuld in slechts een badpak en silicone badmuts, zwom Nyad Ruim 165 kilometer. Hiermee zwom ze de langste tocht ooit. Nyad werd gevolgd door eet team van specialisten op boten, die haar onder andere konden voorzien van eten. Hierbij mocht ze de boot echter niet aanraken, omdat haar record dan niet geldig zou zijn.

Ook was aan een van de boten een touw met led lichtjes vast gemaakt waarmee ze koers kon bepalen. Nyad is de eerste die deze methode heeft gebruikt. In de zwemwereld zijn discussies ontstaan of dit wel helemaal eerlijk is, vertelt Richard Broer, lid van het NOWW. Zelf ziet hij geen reden voor ophef. “Ze heeft de hele afstand zelf gezwommen en dat heeft ze fantastisch gedaan. Het is een bijzondere prestatie.”

Volgens Broer zijn de grootste gevaren van de reis onderkoeling en vermoeidheid. “Het kan wel 30 graden zijn op het land, in de zee wordt het toch heel koud. En daarnaast moest ze ook 52 uur wakker blijven en topsport verrichten. Dit kan best gevaarlijk zijn.” Ook het gevaar van kwallen lag op de loer. Dat bleek al toen ze dezelfde reis maakte in 2011 maar moest stoppen door een kwallenbeet. In een toespraak die ze hield voor TED talk vertelt ze over die ervaring. “Het voelde alsof ik in gekookte olie werd gedipt en ik riep ‘Vuur, vuur, help, vuur!’. Toen raakte ik verlamd en ik voelde het overal. In mijn rug, in mijn borst en ik kon niet ademhalen. Daarna kwamen de stuiptrekkingen, en ik zeg het niet graag, maar ik moest aan boord.”

Nyad vertelde in diezelfde toespraak waarom ze zo vastberaden was om de ellelange tocht af te leggen. Toen de zwemster 60 jaar werd vond ze dat maar niks. Dit deed haar denken aan alle momenten in haar leven die ze verspilt had. “Ik dacht: wat ga ik doen met de korte tijd die ik nog heb? Toen besloot ik een oude droom na te jagen. Ik wilde van Cuba naar Florida zwemmen.”

Verbrand, uitgeput en in de war kwam Nyad aan wal. Toch kon ze het nog opbrengen de toeschouwers wat inspirerende woorden toe te spreken: “Geef nooit op en je bent nooit te oud om je dromen na te jagen!”’, ‘Diana Nyad: “We zijn nooit te oud om onze dromen na te jagen”