De telefooncel. Het kleine glazen hokje waar je je moeder even ongestoord kon laten weten dat je wat later was voor het eten. Of kon schuilen voor de regen. Vanaf 2015 is er geen enkel exemplaar meer te zien in zowel Nederland als België. De moordenaar van het door KPN geëxploiteerde initiatief? De mobiele telefoon.


Onopvallend, maar nuttig. Dat was jarenlang het imago van de telefooncel, die in 1931 officieel het levenslicht zag. Zo spectaculair als de rode exemplaren in Groot-Brittannië werden de Nederlandse telefooncellen nooit; de door KPN geëxploiteerde hokjes zijn in ons land vooral te herkennen aan de groene kleur. Ze hoorden thuis in het straatbeeld. Jarenlang werd de telefooncel als een nuttig hulpmiddel gezien, maar in 2008 kwam hier abrupt een einde aan. De Nederlandse Wet schreef tot dat jaar voor dat er één telefooncel per 5000 inwoners moest zijn, maar staatssecretaris Frank Heemskerk maakte eigenhandig een einde aan die regel.

Bijna allemaal weg

De beslissing van Heemskerk had tot direct gevolg dat er – na overleg met KPN – duizenden onrendabele telefooncellen werden verwijderd.  De opkomst van de mobiele telefoon lag hieraan ten grondslag. Een openbare telefoon waar ook nog eens geld voor moet worden betaald, was allang geen optie meer. In 2011 maakte KPN dan ook bekend te stoppen met het beheer van openbare telefooncellen. Dit betekent dat bijna alle exemplaren inmiddels zijn verdwenen. Alleen cellen op privédomein, zoals vakantieparken en verzorgingstehuizen, worden met rust gelaten.

In 2015 geen cellen meer

België is een soortgelijk proces aan de gang. Daar beheert Belgacom de telefoonkotjes, maar ook dat bedrijf maakte begin dit jaar bekend te stoppen met exploiteren. Volgens Tijd.be werden er in 2012 gemiddeld slechts veertien minuten per maand gebeld in een telefooncel. De verwachting is dan ook dat er in 2015 geen enkele telefooncel meer te vinden zal zijn in zowel Nederland als België. Momenteel staan er nog ongeveer 250 telefooncellen in ons land.

Schade en kraken

Een andere reden om de telefooncel te laten verdwijnen is het aantal vernielingen die er jaarlijks plaatsvonden. Steeds opnieuw werden de glazen ruiten ingeslagen of vuurwerk afgestoken. Ook werden er regelmatig gewelddadige pogingen gedaan om  de telefoon te kraken. De kosten voor het repareren en herstellen van de cellen liepen daardoor flink op. Tel daarbij het schaarse gebruik van de mensheid bij op en je komt tot de conclusie dat de telefooncel anno 2013 alleen maar nadelen oplevert. Het moge dan ook duidelijk zijn: in een toekomst vol technologie is er geen ruimte meer voor het groene celletje.

±±