Voor veel tieners is het normaal om te gaan stappen en zorgeloos naar school te kunnen gaan. Voor Dieuwertje (25) was dit anders. Toen zij zestien was begon haar moeder symptomen van Alzheimer te vertonen. Dieuwertjes eerste prioriteit werd zorgen voor haar dementerende moeder.

“Toen ik negentien was deed ik de opleiding verpleegkunde niveau vier. Ik moest stoppen met deze opleiding, omdat er bij mijn moeder Alzheimer werd geconstateerd”, vertelt Dieuwertje. Alzheimer is een veelvoorkomende vorm van dementie. Langzamerhand raakt iemand die deze stoornis heeft volledig afhankelijk van anderen. “Mijn moeder dwaalde de straat op en vergat veel dingen. Zo zat ze diep in de schulden omdat ze het simpelweg vergat om haar rekeningen te betalen. Dat nam ik op me, maar dat was eigenlijk veel te zwaar voor me. Het is niet gezond om op zo’n jonge leeftijd zulke verantwoordelijkheden te dragen.”

Ook gezellig stappen met vriendinnen zat er niet in: “Als mijn vriendinnen uitgingen moest ik vaak thuis blijven. Gelukkig had ik in die tijd een vaste vriend, waar ik nu al negen jaar mee samen ben. Door zijn aanwezigheid heb ik niet zo doorgehad dat ik dingen miste. Op het moment zelf heb je niet door wat er allemaal gebeurt, achteraf zie je eigenlijk de impact pas.”

5221859997_8c1cbac265_oOntkenning

Het is vaak lastig om voor iemand met Alzheimer te zorgen, omdat diegene er in het begin niet aan toe wil geven. Dit merkten Dieuwertje en de zus van haar moeder ook: “Mijn moeder was in ontkenning. Ze wilde niet verzorgd worden en de huisarts heeft haar moet onderzoeken tegen haar zin.”

Als er nog geen Alzheimer is geconstateerd bij een jong persoon kunnen hier verschillende problemen door ontstaan: “Mijn moeder was verplicht om te gaan werken, omdat ze niet officieel ziek was. Ze kreeg boetes omdat ze haar sollicitaties vergat, waardoor ze geen bijstand meer mocht ontvangen. Er is een tijd geweest dat ik de boodschappen van mijn moeder moest betalen, terwijl ik niet meer thuis woonde.”

 

Tienerleven veranderd

Dieuwertje vindt dat ze haar moeder kwijt is: “Ze is gewoon niet meer dezelfde. Eigenlijk is ze, sinds ze  dement is, veel liever dan voorheen. Het is als kind fijn, maar ook raar, om ineens heel veel liefde van je moeder te ontvangen. Dit kreeg ik voorheen niet. Ook is ze nu eigenlijk altijd vrolijk en ze heeft veel humor. Ondanks al die vrij positieve veranderingen ben ik toch bij een psycholoog geweest. Dit deed ik om rouw te verwerken, je bent toch je bloedeigen moeder kwijt.”