Een halve eeuw vol lachen, knuffels en een hele hoop creativiteit: de Jostiband viert zijn jubileum in een uitverkocht Ziggo Dome. Met hun zelf ontworpen droomdecor, kleding en line-up wordt de Amsterdamse concerthal tijdens de maandagavond omgetoverd tot een waar paradijs voor de orkestleden en hun toeschouwers. Het is tenslotte hun feestje. En wij mogen meedoen.

Hoog bezoek
‘’Ik zou het wel leuk vinden als de koning mee komt trommelen’’, wordt tijdens het concert met een gronde glimlach vanachter een djembé verkondigd. Tijdens de knalfuif kan aanwezigheid van zijne majesteit uiteraard niet ontbreken. Waar percussie echter iets te enthousiast lijkt voor onze koning, wordt er wel uit volle borst meegezongen met Twee emmertjes water halen. Zonder daadwerkelijk door de plas te rijden, uiteraard. Dat is tenslotte zonde van de Audi.

DSC_7325

Exploderend feest
11.000 enthousiastelingen ruilen hun vrije avond bankhangen in voor het jubileumfeest van de Johannes Stichting. Glimmende sjaaltjes, kekke pakjes – ontworpen door niemand minder dan Jan Taminiau – en een hele hoop brede glimlachen sieren het grote podium van de Ziggo Dome. Zelfs een (gevuld!) reuzenrad mag niet ontbreken. Een Josti-feest zonder reuzenrad is tenslotte geen echt Josti-feest.

DSC_7409

Gastartiesten
Maar uiteraard zijn onze vrolijke vrienden niet alleen gekomen. Al aftrappend met een video van Armin van Buuren en zijn hit This is what it feels like, wordt er een introductie gemaakt richting alle artiesten die het spektakel compleet zullen maken. De leden zijn nog nauwelijks klaar met het droogdeppen van hun liefdeszweet (altijd handig, die glittersjaals) na het zien van zangeres Maan, als de volgende rij artiesten staat te popelen om het podium te bestormen. Neem een Remy van Kesteren, René Froger, Ellen ten Damme en – hoe kan het ook anders, ze dachten aan Brabant – onze Guus Meeuwis.

DSC_7345

Geer doet het niet meer
Alles staat verder volledig in het teken van liefde voor elkaar en voor muziek. Alle genres, achtergrondverhalen en voorbereidingen komen voorbij, met zelfs een knuffelcam als toevoeging. Waar men normaal nog liever zonder zekering van de Ziggo Dome springt, dan dat ze op het scherm komen, is de zaal vanavond niks anders dan een bad van dopamine. Behalve voor Gerard Joling dan.

‘’Is ie nou echt zijn tekst vergeten?’’, klinkt in de zaal wanneer de topper begint aan Daar in dat kleine café aan de haven. De wrijving tussen Joling en smurfenkoning Vader Abraham is inmiddels geen nieuws meer, blijkt ook wanneer velen de streek van Geer direct invullen als ‘een minachtende middelvinger’ naar de 81-jarige volkzanger.
Het mag verder de pret niet drukken, maar het vormt zo even wat voeding voor de Shownieuws-knuffelaars in de zaal.

DSC_7424

Wanneer de groep klaar is met hun repertoire en de zaal zich verder vult met emotie, opluchting en ballonnen, sprinten naasten en fans vol trots richting hun lievelingsjosti. Veel tijd heeft het orkest echter niet voor de opvangende armen uit het publiek: Willem- Alexander staat tenslotte te wachten met een aardige collectie rozen. Komt gelijk even goed uit, gezien het merendeel van de muzikanten droomt van handcontact met hun favoriete royalty. Of gewoon weer van zangeres Maan. Maar voor die droom hoef je niet per se orkestlid te zijn.