Iedereen had vroeger wel een klasgenootje met ADHD, de drukke jongen in de klas die altijd problemen had met de lerares. De laatste jaren zijn er steeds meer mensen die geconstateerd worden met ADHD, wat door de psychiatrie als ‘stoornis’ wordt erkend. Wow, negatieve belading much. Is dat nou echt nodig?

Anne van Hees, mede-eigenaar van ‘Hulp bij ADHD’ én ADHD coach, vindt van niet: “In andere landen zoals Frankrijk en Afrikaanse landen zijn veel minder mensen hiermee gelabeld, dat komt omdat de constatering voortkomt uit het gedrag dat onze maatschappij wenst te zien. Kinderen die druk zijn, passen niet in het schoolsysteem waarbij alle kinderen netjes in een stoel moeten zitten en hun vinger opsteken voor ze iets mogen vragen.”

stempels
De groep mensen met gedragskenmerken die significant afwijken van het gemiddelde gedrag krijgt dan al snel problemen met mensen in hun omgeving en de kans dat ze dan de stempel ‘ADHD’ krijgen is vrij groot.

In het begin van deze eeuw kreeg zo’n drie tot vijf procent van de Nederlandse kinderen dit stempel. Dat cijfer is nu opgelopen naar zo’n zeven tot acht procent. Er wordt wel eens gespeculeerd dat de opkomst van alle social media, televisiestralingen en computerspelletjes zo veel prikkels uitzenden dat dit ADHD bij kinderen veroorzaakt. Van Hees denkt dat het eerder omgedraaid is: “Doordat kinderen zoveel prikkels ontvangen is de kans dat hun gedrag sneller naar voren komt groter dan vroeger. Of je ADHD hebt, is voor zeventig procent genetisch bepaald. Daarom lijkt het mij niet waarschijnlijk dat computerschermen de groei veroorzaken. Doordat meer mensen van ADHD weten, is de kans dat ze de link leggen omtrent het gedrag van hun kind groter, wat de groeiende lijn kan verklaren.”

onderscheid
Maar heeft het wel nut om zoveel mensen in hokjes te plaatsen? “Vaak zijn mensen erg opgelucht wanneer ze erachter komen dat ze ADHD hebben. Dan snappen ze waarom ze anders zijn dan anderen. Maar het valt te betwijfelen of het voor iedereen goed is, het wordt namelijk vaak als ‘ziekte’ benaderd en het onderscheid is lang niet altijd positief. Terwijl ADHD helemaal niet negatief hoeft te zijn, deze mensen zijn vaak heel grappig en creatief. Ik hoop op emancipatie van ADHD, waarin we kunnen kijken naar hoe we het samen voor iedereen zo optimaal mogelijk kunnen maken”, legt van Hees uit.

Het negatieve imago wat aan het labeltje hangt, hoeft helemaal geen waarheid te zijn. Veel mensen met ADHD zijn erg goede vormgevers, cabaretiers, kunstenaars of fotografen, juist omdat ze oog voor detail hebben en veel energie ergens in kunnen stoppen. Enkele BN’ers die ADHD hebben zijn Emile Ratelband, Jochem Myjer, Theo Maassen en Paul de Leeuw. Juist door hun unieke denkwijze hebben ze zoveel bereikt., en dat met een ‘stoornis’!

 

Hieronder een filmpje over Anouk, die zelf ADHD heeft. Ze vertelt over haar ervaringen met haar gedrag, medicijnen en meer.