VICE Nederland lanceerde afgelopen woensdag haar nieuwste documentaire ‘Too Young To Die’. Gwen Pol host deze film en luistert naar de verhalen van drie jongeren die een euthanasiewens hebben. Wij spreken haar over het maken van deze documentaire en de emotionele gevolgen hiervan.

Gwen, hoe vond je het om zo’n documentaire te maken?

“Het was enorm intens om deze film te maken. Ik kan me nog steeds niet voor de volle honderd procent in deze jongeren verplaatsen, maar vind het wel super bijzonder dat je hierover kunt praten met elkaar terwijl je er totaal anders over denkt. Je neemt elkaar in die situatie wel serieus en je kan veel van elkaar leren. Waarom zou je hier normaal mee bezig zijn? Dat doe je niet. Ik was zelf 28 toen ik begon aan deze documentaire en heb geen enkele intentie om vroegtijdig uit het leven te stappen. Amy en Nadia zijn meisjes van mijn leeftijd en willen dit wel… dat is zo apart.”

Waarom speel jij zo’n grote rol in de documentaire?

“Dat is een bewuste keuze geweest. Ik werk voor VICE en dat is sowieso de manier hoe zij documentaires maakt. Ik ben als een vertaalbuis voor het publiek en dat is bij dit onderwerp belangrijk. Als je zonder host werkt blijf je op afstand en is het moeilijk om te begrijpen. De personen in de documentaire worden hierdoor ook ongrijpbaar. Ook denk ik dat de vragen die ik stel anders bij de kijker op zouden komen, door mij als host te gebruiken blijft de kijker dus niet met vragen achter.”

Wat willen jullie met ‘Too Young To Die’ bereiken?

“Laat ik vooropstellen dat we niet direct iets willen bereiken met deze documentaire. Voor ons was het ook een onderzoek en wilden we erachter komen wie de mensen zijn achter deze verhalen. We hopen dat de jongeren met een euthanasiewens door deze film en andere films aandacht krijgen en dat wordt begrepen dat achter de wetgeving ook echte personen staan.”

Hoe was het emotioneel?

“Dit was by far het meest indrukwekkend dat ik ooit gedaan heb en het is zeker niet in de koude kleren gaan zitten. Achter deze film zit een lang proces en we hebben veel tijd met de jongeren doorgebracht, ook voordat we überhaupt aan het filmen waren. Het kwam op die momenten erg dichtbij en ook nu, nu de film uit is. Het is een soort document van wat er het afgelopen jaar gebeurd is in mijn leven en dat van de jongeren. Dit helpt mij ook met het uitleggen van wat ik het afgelopen jaar heb gedaan aan mijn vrienden. Je merkt dat het lastig is om dit uit te leggen aan je omgeving omdat de dood een ongewenst gesprek is.”

Kun jij het nu ook voor jezelf afsluiten?

“Nee, dat denk ik niet. Ik denk dat het nog wel even gaat duren voordat ik het kan afsluiten, hoe ik dat ga doen weet ik nog niet. Tijdens het filmen ben je professioneel, maar ook blijf je altijd een mens. Nu is het professionele gedeelte afgesloten en zal ik toch moeten rouwen op een zekere hoogte.”

Benieuwd naar mijn recensie? Klik dan hier.