Op nummer 33 in de Chrysantenstraat in Drunen wonen jongeren die zelf willen leren zelfstandig te zijn . Het is geen typisch studentenhuis met honderd fietsen voor de deur, nee, het is een ‘gewoon’ opgeruimd woonhuis.  Een moderne keuken met kookeiland in een witte, open ruimte die veel licht doorlaat. Een grote, zwarte piano. Een lange eettafel voor minstens tien personen. Dit is daadwerkelijk een beeld dat je zonder twijfel terugvindt  in de catalogus van een interieurzaak.

Het Nederlands Jeugdinstituut deed onderzoek  naar het begeleiden van jongeren naar zelfstandigheid. Uit de quickscan van het onderzoek bleek  dat het nodig is om op tijd te beginnen met de voorbereiding op de overgang na je achttiende levensjaar. Het onderzoek, dat wordt aangeduid als “Kwetsbaar, 18 en dan?” bevat voorbeelden van omliggende landen die oplossingen bedachten voor dit probleem. Op die manier kunnen we van elkaar leren. Rejoice Drunen is een voorbeeld van zo’n oplossing, maar dan gewoon vlakbij ons eigen Tilburg. Nicole ’t Zand kocht het huis naast haar eigen huis en gebruikt dat nu voor jongeren die nog niet zelfstandig genoeg zijn.

Realisatie

“Er kwam een aantal jongens op mijn pad dat ik wilde helpen”, vertelt Nicole. We zitten in haar huis. “Die hadden problemen en liepen vast. Het begon met een jongen die bij ons als pleegkind werd geplaatst en die uiteindelijk terug naar zijn moeder is gegaan. Daarna kwam hij terecht bij De La Salle, een orthopedagogisch behandelcentrum in Boxtel.” Bij dat centrum was een appartementencomplex waar de jongen zelfstandig moest leren zijn. Hij kon het alleen niet aan, iets dat nog twee jaar duurde en waar niets mee gedaan werd. “Er werd gezegd dat zijn indicatie ophield. Toen moest er dus voor een andere oplossing worden gezorgd.” Die oplossing werd Rejoice. Jasper, die in Drunen op school zit,  legde elke keer een lange reistijd af. Dat werkte niet, vanwege de hoeveelheid energie die het kostte. “Hij gaf aan dat hij het liefste bij ons wilde wonen, maar ons huis was te klein. Ik was gefrustreerd: die jongen had gewoon een plek nodig. Het huis hiernaast werd altijd verhuurd en kwam vrij, dus ik zag mijn kans.”

Jongeren kunnen volgens Nicole tot hun achttiende in een pleeggezin wonen, daarna wordt er van ze verwacht dat ze het zelf redden. Rejoice is dus een goede tussenoplossing voor de jongeren die daar nog niet aan toe zijn. ’T Zand werkt bij De Hoop, een christelijke hulpverleningsinstelling voor onder andere psychiatrische problemen. Na haar uitwerktermijn zal ze daarmee stoppen, om zich vooral te focussen op de jongeren.

Ze koos ervoor  om allemaal nieuwe meubels in het huis te zetten. Uit een onderzoek dat ze las, bleek namelijk dat mensen voorzichtiger met nieuwe spullen omgaan  dan met tweedehandsspullen. De achterzijde van de woonkamer is volledig van glas, zodat het openheid uitstraalt. Sven, één van de jongeren die in het huis woont, kijkt The Blacklist op een gloednieuwe televisie. Ik vraag hem wat hij ervan vindt als Nicole zomaar binnenloopt. “Ik ben eraan gewend”, zeg t hij. “Het is alleen niet fijn als ze onverwachts binnenkomt, als ik met een meisje op de bank zit, bijvoorbeeld. Dat is nogal ongemakkelijk.” Hij lacht nerveus . Op de vraag waarom het hier zo schoon is, zegt hij dat hij probeert een nette jongen te zijn. “Ik vind het zelf niet fijn als er zo veel rommel ligt. Ik ben al ver op weg om zelfstandig te worden.” Een tijdje later maakt hij aanstalten om piano te gaan spelen. “Ik kan alleen maar vader Jacob hoor”, lacht hij. Maar uiteindelijk blijkt dat hij enorm veel talent heeft. “Dit was een mix van Mozart en van mijzelf .” Tijdens een rondleiding door het huis blijkt  dat dit huis écht op en top schoon is. Er slingeren geen kleren of andere spullen. Alleen in de zijkamer staat  een mand met schone kleding. “Dat moet Jasper nog opruimen”, vertelt Nicole met een brede lach. “Het liefste zou ik dat zeggen, maar ik wacht tot hij kleren tekort komt. Op die manier leert hij het wel.”

Waarden

Boodschappen financiert Nicole zelf. Ze wil graag dat de jongeren gezond eten. “Ik heb een stapel recepten uitgeprint. Dan leg ik uit wat ze nodig hebben voor de recepten en ga ik desnoods mee naar de winkel.” Niet alleen gezond eten is een belangrijke waarde. Het is volgens haar ook belangrijk om de jongeren te vertellen dat ze waardevol zijn. “Dat heb ik geleerd tijdens mijn werk. Het is ook belangrijk om ze dat mee te geven, omdat ze het lastig hebben gehad”. Op dit moment wonen er twee jongeren in het huis, maar er is plaats voor vier.

*Namen zijn wegens privacy redenen gefingeerd