Jonge vluchtelingenwerker is nog lang niet klaar: ‘Er is nog zó veel te doen’

May 28, 2017
61 Views

Het leven van Hendrik de Kok (22) is de laatste jaren als een emotionele achtbaan. Met het verlies van zijn vader tweeënhalf jaar geleden, verloor de jonge Tilburger ook even de zin in het leven. Hij werkte een tijdje, ging veel op stap en voor de rest kon het hem allemaal even gestolen worden. Maar toen ging de knop om: Hendrik voelde zich geroepen voor vluchtelingenwerk.

Hij was in Den Haag, hockey kijken met vrienden. Telefoon. Het was zijn moeder. Die vertelde dat zijn vader er een einde aan had gemaakt. ‘’Dan word je de dag erna gewoon weer wakker en denk je, wat was er ook alweer aan de hand? Je leeft in zo’n roes, je gelooft het gewoon niet.’’

‘’Ik had even geen toekomst meer, ik zocht een nieuw doel in mijn leven’’

Cliché, maar het leven gaat door. Al voelde dat voor Hendrik, die naar eigen zeggen een tijdje ‘alleen maar op stap ging’, helemaal niet zo. Hij zou eigenlijk politieagent worden, maar dat plan behoorde per direct tot het verleden. ‘’Dat ging gewoon even niet meer. Ik had even geen toekomst meer, ik zocht een nieuw doel in mijn leven.’’

Hij ging werken als beveiliger op een groot industrieterrein in Waalwijk. ‘’Voor vijf maanden, ik moest wat. Daar deed ik dus echt helemaal niks. Nou ja, een beetje tv-kijken en wat computeren’’, lacht Hendrik.

Nooit had hij gedacht in die tijd van verwerking en verveling zijn roeping te vinden. ‘’Ik had tijd om via kranten en tv het nieuws te volgen. Ik ging me verdiepen in Lesbos en zag al die bootvluchtelingen. Die werden zo slecht geholpen, ik voelde me op de een of andere manier verbonden met die mensen.’’

‘’Ik nam op staande voet ontslag. Binnen een dag was ik weg, ik móést daar gewoon zijn’’

Hendrik doelt op zijn inlevingsvermogen. ‘’Die mensen hebben ook veel dingen verloren, dan zijn ineens heel andere dingen belangrijk in het leven.’’ Op een zeker moment besloot Hendrik een vliegticket naar Lesbos te kopen. ‘’Ik nam op staande voet ontslag. Binnen een dag was ik weg, ik móést daar gewoon zijn.’’

Begin van een avontuur
Eenmaal in Griekenland, trof Hendrik al snel een grote groep andere vrijwilligers. Het betekende de start van een ongewis avontuur, maar ook van een persoonlijke zoektocht.
‘’Ik denk dat er daar wel zeventig, tachtig boten per dag aankwamen. Die mensen kwamen vanuit Turkije en hadden waarschijnlijk al een paar dagen niet gegeten. Ze leken soms wel een beetje getraumatiseerd, maar ze waren vooral ongelooflijk blij dat ze de overkant hadden gehaald. Die overstap is zó gevaarlijk.’’

‘’Het lag allemaal zo dicht bij elkaar. De ene keer had je een boot met klappende, bijna feestende mensen die bij aankomst gingen facetimen met familieleden. De andere keer sloeg er een boot om en verdronken er mensen.’’

Hendriks eerste bezoek aan Lesbos duurde maar een week. Gewoon, omdat het zo ongepland was. ‘’Daarna ben ik vrijwel meteen weer teruggegaan. Want wat moest ik thuis? Er kwamen zoveel boten en er waren daar veel te weinig mensen, ik kon niet lang thuisblijven.’’

Live for Lives & Stichting Bootvluchteling
Tijdens zijn tweede verblijf kon hij rekenen op meer steun. Er waren meer artsen, reddingsboten en jetski’s. Maar Hendrik was nog lang niet klaar. Hij sloot zich aan bij Live for Lives en Stichting Bootvluchteling. Dat resulteerde in reizen naar Duinkerke, Idomeni, Ghana en Libanon. Uit laatstgenoemde is Hendrik pas kort terug.

‘’Het gaat om die grote veranderingen, op het gebied van onderwijs bijvoorbeeld’’

‘’Natuurlijk is het goed als je een paar weken komt helpen. Maar ik boek zo weer een vliegticket terug. Het gaat om die grote veranderingen, op het gebied van onderwijs bijvoorbeeld. Zij kunnen mij dan Arabisch leren en ik hen Engels.”

‘’Je kunt wel denken: ik ga die problemen eens even oplossen, maar dat gaat gewoon niet’’

In Libanon is er helemaal geen onderwijs. Vluchtelingen die in Libanese kampen leven, wonen daar vaak al vijf of zes jaar. Ze kunnen niet weg en de overheid verbiedt ze om te werken. Een uitzichtloze situatie.

‘’Het is een heel groot probleem en je doet maar zoiets kleins terug. Maar toch, je zal maar net die persoon zijn die dat kleine beetje geholpen wordt.’’

Bananen
In het kader ‘alle beetjes helpen’ deelde Hendrik in Idomeni in alle tenten bananen uit. ‘’Echt super simpel, maar wel gewoon goed. We deelden op een gegeven moment wel 5000 bananen per dag uit’’, herinnert Hendrik zich nog. ‘’Je kunt wel denken: ik ga die problemen eens even oplossen, maar dat gaat gewoon niet.’’


EenVandaag zocht Hendrik in maart 2016 op in Idomeni:

‘’Wat zou het tof zijn als ik daar gewoon voor een halfjaar zou kunnen zijn’’

Hendrik is ontzettend blij met het werk dat hij kan doen. Maar het woord ‘trots’ neemt hij nog steeds met veel moeite in de mond. Het onvoldane gevoel overheerst.

‘’Ik ben nu dik twee weken terug uit Libanon. Het geeft een goed gevoel dat ik weer voor korte tijd iets heb kunnen betekenen. Maar man, wat zou het tof zijn als ik daar gewoon voor een halfjaar zou kunnen zijn. Dan kun je echt een project beginnen. Met extra vrijwilligers en meer donaties.’’

Het antwoord op de vraag waarom hij dat niet doet, is simpel. Hendrik studeert weer sinds september vorig jaar: Verpleegkunde.

‘’Ik vind dat nu soms best moeilijk. Maar als ik dadelijk klaar ben, kan ik nóg meer mensen helpen. Dan kan ik ook meer de medische kant op, bijvoorbeeld in oorlogsgebieden, rampgebieden.’’

‘’Ik heb het idee dat mensen veel meer naar je luisteren als je iets zelf van dichtbij hebt gezien’’

Ambitie
De ambitie van Hendrik is daarmee duidelijk. Momenteel geeft hij al voorlichtingen. ‘’Om dat stereotype beeld over vluchtelingen een beetje te doorbreken. Ik heb het idee dat mensen veel meer naar je luisteren als je iets zelf van dichtbij hebt gezien’’, doelt Hendrik op een recent voorbeeld.

‘’Klasgenoten van me hadden ook zoiets van: ‘Man, wat moeten we daar nou mee. Daar hebben we toch helemaal geen geld voor?’ Als ik dan met ze praat en mijn ervaringen deel, praten ze meteen heel anders.’’

Over zijn uiteindelijke, concrete doel na zijn studie Verpleegkunde, is de Tilburger nu al vrij helder. ‘’Ik zou heel graag bij Artsen zonder Grenzen willen werken. Mijn doel ligt in ieder geval in het buitenland.’’

Tijdens zijn studie blijft Hendrik zich zoveel mogelijk inzetten. Op welke plek dan ook. Te beginnen komende zomer in Mosul, in Irak. ‘’Daar is nu nog heel weinig hulp. Met een kleine groep hopen we daar veel te kunnen betekenen.’

 

 

You may be interested

Medicinale ket voor Jan met de pet
Uncategorized
38 views
Uncategorized
38 views

Medicinale ket voor Jan met de pet

Tijn Swinkels - November 17, 2017

De geschiedenis van de drugs Hoelang men al drugs als medicijn gebruikt, weten we niet precies. De eerste puur chemische…

Nog steeds een taboe op vrouwen in de Katholieke kerk
Nieuws
51 views
Nieuws
51 views

Nog steeds een taboe op vrouwen in de Katholieke kerk

Tesla van den Berg - November 17, 2017

Door: Tesla van den Berg en Silke Nissingh De man werkt en de vrouw zorgt thuis voor de kinderen; dit…

Burn-out: waarom lopen studenten een verhoogd risico?
Nieuws
31 views
Nieuws
31 views

Burn-out: waarom lopen studenten een verhoogd risico?

RikvanVegchel - November 17, 2017

Werkdruk, stress, financiële onzekerheid en de constante afleiding van de smartphone. Voor studenten wordt het er niet makkelijker voor en…