Centro estalli: een binnenplein vol met verhalen

november 19, 2017
103 Views

In het midden van Palermo, tussen alle drukte, ligt een binnenpleintje waar genoten wordt van de zon, verhalen worden gedeeld, les wordt gegeven, kleding wordt uitgedeeld en juridisch advies wordt gegeven. Centro estalli is één van de opvang centra waar dagelijks tientallen vluchtelingen zoeken voor naar economische en sociale steun.

Als je het pleintje betreedt zou je niet zeggen dat dit een vluchtelingencentrum is. In het hoekje van het pleintje staan gekleurde loungebanken onder een grote hoeveelheid hangplanten. Vanaf de lounge kijk je uit over het pleintje waar vele activiteiten plaatsvinden zoals gesprekken die worden gevoerd, hout bewerkt, gevoetbald en bovenal gelachen. De sfeer is goed en mensen zijn blij dat ze hier zijn. Door het centrum hebben vele van de vluchtelingen een sociaal leven op kunnen bouwen en zien ze de schoonheid die het leven kan brengen weer terug in hun dagelijks leven. ‘Het is hier niet alleen maar positiviteit, je kijkt hier naar heel wat gebroken mensen, maar wij zijn er hier om de scherven bij elkaar te rapen,’ vertelt Giulia Manzella, één van de vooraanstaande vrijwilligers van het centrum.

Het is iets dat je aan het denken zet. Elke persoon die je ziet, heeft een zware geschiedenis en dit is de andere kant van het centrum. Zodra je binnen loopt valt de sfeer meteen weg. De zon schijnt hier niet naar binnen en dat vertaalt zich ook in de mensen die hier zitten. Ze zijn moe, kijken verdrietig naar beneden en zijn in zichzelf gekeerd. Julia vertelt dat de mensen die niet veel zeggen vaak het meeste hebben meegemaakt en veel hebben achtergelaten in hun land van herkomst. ‘Ze is zo lief en ik hoop echt dat het goed met d’r gaat,’ vertelt één van de mannen binnen, terwijl hij een foto van een meisje van nog geen 18 laat zien. ‘Ik doe er hier alles aan om geld naar haar te sturen, zodat ze een goed leven kan hebben. Dit centrum helpt mij hier enorm mee, ik leer de taal, krijg schone kleren en ze helpen me ook met juridische zaken, zonder dit centrum zou alles een stuk stroever verlopen.’

‘Zelf ben ik net afgestudeerd in de journalistiek op de universiteit van Madrid, helaas is er geen werk te vinden, dus ben ik hier gekomen,’ vertelt Elise Inyaki. Ze werkt hier nu een aantal weken als vrijwilliger en deelt vooral kleding uit aan gezinnen. ‘Het is belangrijk om deze mensen gepaste kleding te geven, omdat ze hier vaak aankomen met maar één setje kleren en als je dan wilt solliciteren laat dat geen goede indruk achter.’ De kleding ontvangen ze van mensen uit de buurt en wat de ene dag binnen komt is vaak de volgende dag al weg. ‘Er is zoveel vraag naar kleding dat we zelfs langs de deuren zijn gegaan om kleding te vragen’, aldus Elise.

Als je door het doolhof van trappen en gangen loopt, die eruit zien alsof je door een vooroorlogse bunker loopt, kom je uit bij de klaslokalen. In deze kleine grauwe ruimtes wordt er aan kinderen tussen de 8-12 les gegeven door twee vrijwillige docenten. ‘Het is soms lastig om hier les te geven, omdat de hoofden van deze kinderen er helemaal niet naar staat. Ze hebben in korte tijd een heftige reis gehad die emotionele littekens achterlaten. Hierdoor is hun concentratie slecht en moet je ze vaak tot de orde roepen,’ vertelt één van de docenten, een kleine vrouw met bruin haar en een klein brilletje. De meeste van de kinderen kunnen nog geen Italiaans en beginnen dus vanaf nul. ‘De kans dat deze kinderen uiteindelijk een hoogopgeleide baan krijgen is nihil, omdat ze op het gebied van onderwijs te veel achterlopen. Daar richten we ons  ook niet op. We proberen voor elke leerling een plekje te vinden in deze maatschappij, zodat ze later een baantje kunnen vinden.’

De vluchtelingen die hier aankomen zijn vaak wel hoogopgeleid maar hebben meestal toch de slechtste baantjes in de stad. Dit komt voornamelijk omdat ze de taal niet beheersen. ‘Volwassenen een taal leren is lastig. Ze hebben meestal baantjes die de Palermitanen zelf niet willen. De meeste van die baantjes zijn ’s avonds en dan hebben de vrijwilligers hier weer geen tijd,’ vertelt Julia. ‘Dit geeft ons weinig tijd om hen een taal bij te spijkeren en focussen ons dus op de basisprincipes. We leren ze hoe je een kort gesprek kunt hebben voor bijvoorbeeld tijdens een sollicitatie gesprek.’

Het centro estalli brengt hoop terug in de vluchtelingen gemeenschap. Deze mensen hebben het zwaar en kunnen hier bij elkaar komen en elkaar steunen. Dankzij de vrijwilligers kunnen ze langzaam integreren in de samenleving waardoor ze werk en een sociaal leven kunnen krijgen. Dit kleine binnenpleintje kan zorgen voor grote veranderingen in gebroken levens.

You may be interested

Kerststad Valkenburg: de beste van Europa
Life&Style
23 views
Life&Style
23 views

Kerststad Valkenburg: de beste van Europa

Noah Raeven - december 10, 2017

Valkenburg is uitgeroepen tot kerststad van Europa 2018. Dat is natuurlijk heel wat voor een stadje met minder dan 100.000…

Nominaties liever dicht bij huis
Sport
119 views
Sport
119 views

Nominaties liever dicht bij huis

Adinda de Koster - december 10, 2017

Matwé Middelkoop, professioneel tennisser sinds 2002, hecht waarde aan het jaarlijkse sportgala in Breda. Ondanks het geen internationaal event is,…

Chocolade sprinkhanen, geroosterde meelwormen en gebakken krekels
Life&Style
97 views
Life&Style
97 views

Chocolade sprinkhanen, geroosterde meelwormen en gebakken krekels

Tess Mutsters - december 10, 2017

Dr. Patricia Stevens kreeg zes jaar geleden interesse in het eten van insecten, na een studie in de richting van…