Chris More (50) groeide op in het Keniaanse dorpje Ukanda en verhuisde in 1986 terug naar zijn oorspronkelijke komaf in Texas, VS. Niet echt een vervelend leven zou je zeggen als manager van een groot sales bedrijf en later privédetective, maar zijn droom was stiekem altijd terug naar het land in Afrika waar hij is opgegroeid. “Mijn hart is altijd hier gebleven”, vertelt More.

Tien jaar geleden reisde hij terug met zijn vrouw en liet hij aan zijn kinderen zien waar hij de eerste jaren van zijn jeugd doorbracht. “Toen we hier kwamen voelde ik me verbonden met de mensen zoals eerst en merkte ik dat ik iets voor dit land wilde doen.”

Elke ouder uit de omgeving kan zijn kind inschrijven, maar de regels zijn strikt. Ze mogen alleen komen wanneer ze de juiste leeftijd voor de juiste klas hebben, anders niet. Ook moeten ze daarna een toelatingsexamen van ongeveer een uur maken. “We kijken of de kinderen bij onze school passen en of ze aan het juiste niveau voldoen. Soms blijkt uit het examen dat de kinderen nog niet kunnen schrijven, terwijl de ouders  hebben aangeven dat ze dit wel kunnen.” Verder moeten de ouders ook iets kleins betalen. Voor de onderbouw zeven euro en de bovenbouw vijftien euro. “Dit doen we om de ouders bewust te laten worden van het werk dat wij hier verrichten, maar ook om te laten zien hoe een economie werkt. Het is namelijk belangrijk dat ze niet denken dat het allemaal vanzelfsprekend is.”

  • Chris More vertrok 10 jaar geleden vanuit de VS naar Ukunda om daar 3 scholen op te bouwen.

Aan verschillende dingen kun je merken dat de school is gestart door mensen met een Amerikaanse instelling. Vooral het toelatingssysteem en de regels zijn erg streng. De kinderen lopen netjes in rijen van de klas naar de wc en wanneer er een onbekende de klas binnen loopt wordt van de oudste klassen verwacht te gaan staan. Ook de wc’s voor de volwassenen zijn gescheiden op huidskleur. Bij Emyland gaat dit er anders aan toe. Kinderen zijn druk door elkaar aan het rennen en gillen. Hoewel normaal gesproken de les om één uur weer verder gaat, wordt er in de laatste vijf minuten besloten dat de les een uur verschoven wordt. De school wordt door middel van sponsors en vrijwilligers draaiende gehouden. Ook werken er lokale mensen op de school.

 

Jared over vrijwilligers Emyland from De Nieuwsredactie on Vimeo.

Madeline een lerares op de Amerikaanse school zegt juist dat het zonder vrijwilligers ook prima zou werken. “Als vrijwilligers uit Amerika langskomen is dat fijn en leerzaam, maar zonder hen gaat het ons ook prima af.” De docenten op de scholen zijn voornamelijk lokale mensen. “Door goede scholen neer te zetten, geven we Kenianen ook meer werk”, zegt Chris More.En daar zijn meer Westerlingen het mee eens. Anne Jongema heeft in zijn de vijf jaar dat zijn schooltje bestaat nog nooit een vrijwilliger meegenomen en daar heeft hij zo zijn redenen voor.

  • Tjeerd Bosma school - Het opgerichte schooltje van Anne Jongema.

“School en medische zorg zijn de twee belangrijkste aspecten in een samenleving. Daar creëer je uiteindelijk werkgelegenheid mee. Sommige mensen zeggen dat je Kenianen niet kunt veranderen, dat ze altijd in chaos en zonder educatie blijven leven. Ik geloof daar niet in. Ik zeg niet dat een school beginnen het beste is om het probleem van de regering op te lossen, maar ik weet wel dat mensen kunnen veranderen. De lokale mensen hier zijn niet gewend aan structuur, denken niet na over gevolgen van geen goed onderwijs. Als je dat aanleert bij de nieuwe generatie zal het op een gegeven moment na jaren toch in hun systeem zitten”.

“Mijn droom is dat dit alles gerund kan worden door de lokale mensen zelf. Ik denk niet dat het mogelijk is om het door hen op deze manier te runnen. Maar ik weet wel al zou ik nu met alles wat ik heb verdwijnen, wat hier begonnen is, blijft. En veel leraren zien zelf in dat deze manier van werken beter is.”