Kai Bodewitz maakte donderdagavond zijn cabaretdebuut in het Eindhovense Parktheater. Hoewel de 17-jarige student verwonderd is over wat hij allemaal bereikt heeft in de afgelopen twee jaar, is hij niet tevreden: “Ik was klaar. Ik liep het podium af en ik moest meteen huilen.”

Technische mankementen, een te korte voorbereiding, onnodige fouten, te veel genomen risico’s: het zijn allemaal dingen die bijdragen aan dat Bodewitz niet tevreden is over zijn voorstelling ‘Doe ff gewoon’. “Ineens was twee jaar heel weinig geworden om zo’n show te brengen. Het was zwaarder dan ik dacht”, vertelt hij.

MAKKELIJKE START

Bodewitz wist al op jonge leeftijd dat hij op het podium wilde staan. Bij een plaatselijk theater bezocht hij de voorstelling ‘Circus Fiasco’. “Een voorstelling die ik me nog goed kan herinneren. Het maakte me zo aan het lachen.” De bewegingen, de muziek; Bodewitz vond het tof en wilde het ook. Daarom volgde hij in de opvolgende jaren zanglessen, leerde hij piano en gitaar spelen en nam hij musicallessen. Zijn instrumenten sieren dan nu ook nog steeds de woonkamer.

Dat Bodewitz geïnteresseerd is in muziek komt ook niet van een vreemde. Zijn moeder speelde ook piano. “Ik was daar altijd door verwonderd. Ze speelde klassiek en dat raakte me wel. Soms zong ik flauw mee met Ave Maria, met zo’n hoge vrouwelijk stem. Dan moest ze lachen.”

Na jaren van oefenen in zang, muziek en toneel, besloot Bodewitz de stoute schoenen aan te trekken. Op een drukke dag stapte hij het Parktheater binnen. “Ik zei tegen de vrouw achter de receptie dat ik het tof zou vinden om daar een keer op te mogen treden.” De vrouw ging voor Bodewitz na wat mogelijk was en koppelde hem aan Ruud van der Woerd, een project manager bij het Parktheater. Het was dus helemaal niet zo lastig om te regelen dat Bodewitz kon optreden in het theater: “Het ging me eigenlijk vrij makkelijk af.”

TEGENSLAGEN

Toch ging het niet altijd van zijn leien dakje. “Ik heb vanaf mijn vijftiende twee jaar lang geschreven aan het script. Het is echt een levenswerk geworden en ik ben er echt aan onderdoor gegaan. Ik heb echt dagen gejankt”, vertelt de jonge cabaretier. “Als je twee jaar lang naar dezelfde mop luistert, is het niet meer leuk. Ik vertel twee jaar lang dezelfde mop van bijna een uur lang en ik moet het leuk blijven vinden. Maar het is helemaal niet leuk. Het is verschrikkelijk.” Doorzetten met hulp van buitenaf heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat Bodewitz het toch volhield.

Tekst gaat verder onder Instagrampost

#doeffgewoon

Een bericht gedeeld door Kai Bodewitz (@kai.bodewitz) op

Voor het avontuur miste hij veel schooldagen. “School lijdt er echt onder.” Toch is dat volgens Bodewitz niet per se erg. “Er lag een gastenboek in het parktheater en daar schrijft iedereen wat in als hij heeft gespeeld. Ik schreef: ‘mijn toekomst is geschreven’. Dat is misschien wel wat er nu is gebeurd; Ik heb school gemist, maar als ik dit ervoor terugkrijg , dan zeur ik nergens over.”

ONTEVREDEN

Donderdag 19 april was het eindelijk tijd om te laten zien waar hij twee jaar lang aan had gewerkt. De vrijdag erna – de dag waarop ik Bodewitz spreek – zit de show nog vers in zijn geheugen. “Ik ben echt ontevreden. Het ging niet zoals ik wilde.” Van zijn regisseuses kreeg hij te horen dat het af en toe een tikkeltje walging had, het te ver ging en te lang duurde. De show die 1 uur zou duren, liep uiteindelijk uit tot 1 uur en drie kwartier. “Brigitte Kraandorp heeft ooit gezegd dat je met cabaret op de grens moet zitten. Het liefst ga je er zelfs nog overheen. Maar als mensen weglopen uit de zaal, dan ben je te ver gegaan. Vier mensen zijn weggelopen. Toen dacht ik: nou, dan ben ik te ver gegaan”, vertelt Bodewitz.

Hoewel het publiek dat hij achteraf sprak vol lof was over de show, blijft hij ontevreden. Maar het is geen tegenslag voor hem: “Oefening baart kunst. Ik heb veel contacten gemaakt. Ik ben verwonderd van wat ik tot nu toe heb gedaan en verwonderd over mezelf en ik ga dit zonder twijfel aanscherpen en doorzetten”, stelt hij vastberaden.