Op 12 juli, een maand geleden, slingerde Mac Miller de videoclip voor een van zijn nieuwe nummers de wereld in: Self Care. Het nummer is gebaseerd op de oorlog die hij uitvocht met zijn verslaving. Op 7 september werd hij na een overdosis dood aangetroffen in zijn appartement in Los Angeles. De wereld reageerde geschokt op zijn overlijden.

 

 

 

Populaire rappers zijn steeds jonger, het is booming. Anno 2018 trekt een artiest als Lil Pump ( net 18)  volle zalen. Zelfs Danielle Bregoli (internethit na haar bezoekje bij Dr Phil, waar ze het publiek een ‘bunch of hoes’ noemde ) trad onlangs op in de Melkweg, en de beste meid is pas 15.

Waar komt deze verjonging van artiesten vandaan. En kunnen deze jonge mensen de druk en tomeloze aandacht wel aan?

Koos Groenendijk heeft sinds 2013 zijn eigen bedrijf: Bespoke. Hierin behartigt hij de (financiële) belangen van Nederlandse artiesten zoals Adje en vroeger The Opposites. Daarnaast is hij eigenaar van het Appelsap festival.

Wat kan een reden zijn dat binnen 9 maanden Lil Peep, XXXTentacion en Mac Miller zijn overleden?

“Ik denk dat medicatie een grote rol speelt. In Nederland blijft het vaak bij een beetje blowen of coke snuiven. In Amerika ligt het gebruik van medicijn echt een stuk hoger. Naast het feit dat ze makkelijker te verkrijgen zijn, zijn ze vaak ook een stuk sterker. Medicijnen zijn echt geïntegreerd binnen de rapscene, vandaar dat er zoveel artiesten aan verslaafd raken.”

Wat is de rol van de manager binnen het welzijn van een artiest?

“Ondanks dat ik niet voor elke manager kan spreken, denk ik wel dat elke manager hier verantwoordelijkheid voor voelt. Ik moet meteen benadrukken dat het verschil tussen Amerika en Nederland erg groot is. In Nederland maken artiesten muziek voor Nederlanders en misschien nog voor een klein publiek in Duitsland of België. In Amerika ben je internationaal en rap je voor honderden miljoenen. Dit betekent ook dat de druk en aandacht in de Verenigde Staten veel hoger ligt. Het is onnatuurlijk hoeveel die jonge artiesten over zich heen krijgen, daarom krijgen ze ook psychische hulp. In Nederland heerst er toch iets meer van: doe maar normaal, je verdient hartstikke veel geld dus je moet wel voor jezelf kunnen zorgen. Nogmaals, die gigantische hoeveelheid aandacht is een onnatuurlijk iets, eigenlijk zouden grote artiesten al van jongs af aan hulp moeten krijgen om fatsoenlijk om te gaan met alles wat ze over zich heen krijgen.”

Ligt de prioriteit eerder bij de commercie dan bij de gezondheid van de artiest?

“Sommige labels geven net zoveel om hun artiest als dat Shell om het milieu geeft, dat is de realiteit van de dag. Natuurlijk zijn er binnen dat label of ander bedrijf altijd wel wat mensen die echt geven om de artiest, maar winst halen is vaak wel prioriteit nummer één.”

Heel veel transparantie is er nog niet binnen dit onderwerp. Een platenlabel gaf ook aan niet mee te willen aan een gesprek, omdat het een te gevoelig onderwerp is.