Brussel 00:30

Een veel te hard bankje op Brussel Zaventem, dit is de plek waar we nog een paar uurtjes slaap proberen te pakken voordat onze vlucht naar Amman vertrekt. Tot mijn verbazing kom ik nog in slaap ook, ik word alleen wel wakker met een halve hernia. Vervolgens is het tijd om in te checken, verder niets spannends om over te schrijven.

Een paar uur later heb ik mijn plekje gevonden in het Ryanair toestel waar we mee vliegen (nooit geweten dat Ryanair helemaal naar Jordanië vloog trouwens). Het vliegtuig druppelt langzaam vol en ik merk al snel dat ik omsingeld wordt door jankende kinderen, mijn grootste angst. Later merk ik echter dat de twee Belgische vrouwen die heel de vlucht hysterisch zitten te lachen eigenlijk nog veel irritanter zijn. Sorry, ik merk weer dat ik, stereo typisch Nederlands, alleen maar aan het klagen ben.

14:00 aankomst Amman

We stappen de taxi in bij onze chauffeur Sami. Het valt gelijk op dat de wegen in Jordanië prima zijn maar de chauffeurs alleen niet. Dit merken we gelijk als we de hoofdstad Amman binnenrijden. De toeter is hier de Jordaniër zijn grootste vriend en de lijnen en borden op de weg dienen meer als aankleding. Sami baant zich een weg door de hoofdstad en voordat we het weten staan we voor ons hotel. We checken in en ploffen neer op ons bed, kapot van de reis, vervolgens stilte…….

Ik word wakker een kijk op mijn klok, 20:00 al, ik ben zo’n 4uur weg geweest. Ik voel me vies en zweterig dus ik besluit een douche te nemen. In de douche hangt een papiertje: ‘FACT, Jordan is the world’s fourth poorest country for water resources. Please don’t waste it.’ (een leuke om te factchecken trouwens) Niet heel verwonderlijk, het is hier en al woestijn.

Job Zwamborn

Na een KORTE, verfrissende douche is het tijd om eindelijk de Jordaanse cuisine uit te gaan testen. Via google zoeken we het dichtstbijzijnde Jordaanse eettentje uit die een beetje goed staat aangeschreven en we gaan de deur uit. Op straat klinkt Arabische muziek bij een van de vele zaakjes met de alom bekende nep horloges en sieraden. Onderweg dringt ook regelmatig de geur van döner en geroosterde mais onze neusgaten binnen. We schuiven aan bij het restaurantje wat we uit hebben gezocht. Een menukaart hebben ze niet komen we achter. We besluiten ons wat traditioneel eten aan te laten raden en even later komt de ober 4 platte broden met een paar schalen hummus brengen. We krijgen er ook nog frites en een soort groente bitterballen bij. Het eten is lekker, en veel ook. Met moeite krijgen we alles op, alleen van de salade laten we wat liggen: een paar halve uien en tomaten. Voor dit maaltje rekenen we met z’n drieën 8 dinar af, zo’n €10. Geen geld dus.

Job Zwamborn

Vanavond is het ook Champions League avond, een must see voor ons. We besluiten een shisha barretje op te zoeken en onder het genot van een waterpijp en een drankje een van de wedstrijden te kijken, de plek waar ik op dit moment ook deze blog aan het schrijven ben. Ook hier rekenen we voor ruim een uur waterpijp en 5 drankjes maar 7 dinar 50 af. Onderweg naar het hotel merk ik dat we achtervolgd worden door een van de mannen die ook in de sisha bar zat. Op den duur mompelt hij iets onverstaanbaars tegen Maurits. Hij mompelt opnieuw wat en wijst naar zijn telefoon: We begrijpen het al, hij wil gewoon op de foto met ons. We praten even met de man die Amar blijkt te heten en wisselen onze Facebook uit. Onze eerste Jordaanse vriend is een feit.

Job Zwamborn