Gemaakt door Matthijs Meerman

West Ham United staat bekend als een echte Engelse volksclub met bloedfanatieke supporters uit de volksbuurten van Oost Londen. Ze staan er om bekend dat ze niet vies zijn van een potje knokken met de uitsupporters. Dit is echter wat veel mensen denken, doordat ze in films als Green Street Hooligans en The Firm zo zijn afgebeeld. Green Street is echter al 10 jaar oud, en The Firm speelt zich aan het begin van de jaren 80 af. Is deze reputatie nog wel terecht?

Ik moet eerst even kleur bekennen, ik ben namelijk een supporter van MillwallDeze Londense club speelt aan de andere kant van de Theems, en heeft qua supporters de slechtste reputatie van heel Engeland. Net als West Ham zijn de supporters voornamelijk arbeiders uit de volksbuurten. West Ham United is onze grote rivaal, met de Theems als natuurlijke grens.

Millwall speelt echter in de Championship, de Eerste Divisie van Engeland. Door de ruwe arbeidersachtergrond is mooi voetbal niet belangrijk, de supporters willen dat de spelers hard werken. De sfeer bij de wedstrijden is wat je van een Engelse wedstrijd kan verwachten, intens, ruw, en rondom het stadion loop je altijd vol spanning omdat er zomaar een opstootje kan ontstaan.

West Ham speelt echter in de Premier League, die meer bekend staat om zijn glamour, is het nog wel die oude volksclub? Of kampt West Ham met dezelfde issue’s als Chelsea en Arsenal, met steeds meer toeristen op de tribunes? Wij besloten de wedstrijd West Ham tegen Burnley te gaan bezoeken in het London Stadium.

Vooraf naar supporterspub

Zoals een matchday in Engeland hoort te beginnen, begon onze dag in een pub dichtbij het stadion. Ondanks dat de wedstrijd pas twee uur later zou beginnen was het al redelijk druk. Door de Stone-Island kleding, het extreme cockney accent van veel supporters en het vele drinken, hoopte ik dat het niet alleen de ‘gewone’ supporters waren.

Het tegendeel was echter waar, de sfeer was zeer gemoedelijk, en onder het genot van een paar ‘pints of lager’ zong heel de pub mee met oude meezingers en natuurlijk ook met het fameuze I’m forever blowing bubbles, het clublied van West Ham. Ondertussen was Bournemouth-Manchester United op de grote tv’s in de pub, en af en toe hoorde je iemand juichen vanwege de fantastische gokcultuur die Engeland kent.

Na zo’n anderhalf uur besloten wij en de meeste andere supporters naar het stadion te lopen, onderweg was er opvallend weinig politie te zien. Wel stonden er heel veel mensen poppy’s uit te delen, dit zijn spelden van klaproosjes om de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog te herdenken. Toen we bij het stadion aankwam was het al enorm druk, bijna heel het stadion was uitverkocht.

Rokende Duitsers

Het vak waar wij zaten was niet heel fanatiek, vooral families met kinderen en een paar ouderen. Af en toe werd er wel meegeschreeuwd met de rest van het stadion, maar het was niet wat ik bij een club als West Ham had verwacht.

In de rust besloot ik met wat mensen in mijn vak te gaan praten, uit interesse over hun club. De mensen bleken Duitsers te zijn, toeristen dus. Ze vonden het net als ik reuze meevallen als je het vergelijkt met de reputatie van West Ham. Hierna renden ze snel weg omdat er een stewart net iets te fanatiek kwam aangelopen, ze stonden te roken en dat is in Engelse stadions verboden.

Niet volgens verwachting

Na de wedstrijd besloten we een poging te wagen om bij het uitvak te komen, omdat we enorm graag wilden dat onze verwachtingen over West Ham supporters zouden kloppen. Dit was echter onmogelijk, de politie wist de thuis-supporters enorm snel en effectief van het gebied rondom het stadion weg te drijven. Hierdoor kwamen we in een niet al te prettige buurt terecht, , verpauperde huizen en fabriekshallen, veel graffiti, weinig straatverlichting, niet echt een plek waar je je veilig voelt als het donker is. Maar ondanks alles gebeurde hier ook helemaal niets. Teleurgesteld zijn we naar ons appartement teruggegaan, het is jammer, maar door de Premier League is West-Ham veel verandert.