Vanaf 2020 gaat er een Europese wet in die vissers verbiedt bijvangst terug te gooien in zee. ‘De aanlandplicht’, zoals de wet heet, heeft zo zijn voor- en nadelen. Milieuorganisaties en vissers staan hierdoor lijnrecht tegenover elkaar. 

De nieuwe Europese wet wordt gesteund door milieuorganisaties. Het is een poging vissers te stimuleren ‘slimmer’ te vissen en te blijven innoveren. Vissers hebben namelijk een quota aan kilo vis dat ze mogen vangen, ongeacht soort en grootte. Wanneer er dus veel bijvangst is lijden hengelaars verlies. Ongewenste soorten en te kleine zeezwemmers worden namelijk in de haven, vernietigd met rode verf. Visvangers moeten dus goed na gaan denken over waar ze gaan vissen en met wat voor een materiaal ze dit doen. Nu is het nog zo dat een aantal soorten mee naar wal moeten. Echter is dat slechts zeven procent van de bijvangst.

Voors en tegens

De visbranche is minder blij. Kees Veerman, vishandelaar, legt uit waarom. “Vroeger mocht je nog alles teruggooien. Sommige vissen gingen dan alsnog dood, andere overleefde dit wel. Nu blijft er helemaal niks leven. Daarbij kunnen vissers zo steeds moeilijker een boterham verdienen. Als je pech hebt zit er een hoop bijvangst bij, dan maak je verlies. Ik snap dat ze innovatie willen zien, maar daar is lang niet altijd geld voor.” Stichting De Noordzee heeft begrip voor vissers, maar zegt dat een vis die na het teruggooien levend wegzwemt later alsnog aan  de gevolgen kan overlijden. De vissoorten schol en tong – waaruit negentig procent van de bijvangst bestaat – hebben een overlevingskans van rond de dertig procent. Volgens de stichting zou het reduceren van bijvangst door innovatie juist economische verbetering voor vissers kunnen opleveren.

Ook het Wereld Natuur Fonds is voor een uitgebreide aanlandplicht. “Op dit moment is 74 procent van de onderzochte vis- en schelpsoorten populaties ongezond.” Zegt Samantha Burgess, woordvoerder van de organisatie.

Wettenpaket

De aanlandplicht is een wet uit een pakket van 46 nieuwe wetten die de populaties in zee moeten verbeteren. Echter is er tot op heden slechts één wet Europees geïmplementeerd: de registratie van vissersboten. Volgens Samantha Burgess is dat aan de inactieve houding van de lidstaten te wijten.