De besmetting met schurft onder Leidse studenten is nog niet onder controle. Dat meldt het AD uit registraties van GGD Hollands Midden. De GGD start daarom opnieuw een onderzoek naar schurft onder Leidse studenten.

onderzoek
‘Wij willen kijken of we de risicofactoren nog specifieker kunnen maken. We kijken dan bijvoorbeeld of de studenten kleding van elkaar lenen,’ vertelt Renate den Elzen, woordvoerder GGD Hollands Midden. Op deze manier hoopt de GGD een betere voorlichting te geven en hopelijk schurft uit de studentenhuizen te bannen.

risico’s
Je kunt schurft krijgen door intensief contact. Dit kan bijvoorbeeld door seks, maar ook als je dichtbij elkaar op de bank zit voor een langere tijd. Je kunt het niet krijgen door elkaar de handen te schudden. Studenten zijn soms niet bekend met wat schurft is. ‘Ze hebben bijvoorbeeld wel jeuk en uitslag tussen de vingers en op de polsen, maar ze weten niet zo goed wat het is.’ begint den Elzen. ‘Sommige studenten lopen ermee rond zonder naar de huisarts te gaan.’ Als je je niet laat behandelen ben je in de tussentijd wel besmettelijk. Dit is vooral een risicofactor wanneer je dicht op elkaar woont, zoals in studentenhuizen. Ook komt het vaker voor in verpleeghuizen en asielzoekerscentra. Er zijn geen exacte cijfers.

behandeling
Het behandelen van schurft is een zelfbehandeling. Je moet een crème over je hele lichaam smeren. Degenen waarmee je nauw contact hebt, moeten zich ook laten behandelen. In een studentenhuis zijn dit alle huisgenoten. Zij moeten zich ook insmeren met dezelfde crème. Als een deel van het studentenhuis zich niet behandeld, kunnen de behandelende studenten weer besmet worden met de meit. ‘Dit is best wel een uitdaging in grote studentenhuizen.’ aldus den Elzen.

Het verhaal van Iris
In het begin van 2016 kreeg Iris* te maken met schurft. ‘Ik heb nog steeds geen idee hoe ik het heb gekregen.’ vertelt ze. De bedpartner, vrienden, huisgenoten en familie werden allemaal nagevraagd of er klachten waren. Niemand had ergens last van. Het kan natuurlijk ook dat iemand het niet wilde zeggen. ‘Het is heel vervelend om schurft te hebben. Het jeukte heel erg en ik heb er nachten van wakker gelegen.’ begint Iris.

Hoe het allemaal begon
‘Het begon met een beetje jeuk. Dit kon natuurlijk vanalles zijn. De jeuk werd veel erger en er kwamen bultjes op mijn handen die zich begonnen te verspreiden naar mijn armen.’ Op dit moment ging Iris zoeken naar de mogelijke oorzaken. ‘Ik had in het nieuws al gezien dat er schurft in studentenhuizen was en ik bevond me vaak tussen de studenten.’ Met de gedachte dat schurft de boosdoener was van alle klachten, ging Iris naar de huisarts. Vanuit de huisarts werd ze doorverwezen naar de huidarts. In het ziekenhuis kon op het oog worden vastgesteld dat het schurft was. De behandeling kon worden gestart.

Herstel
‘Ik ben er uiteindelijk vanaf gekomen na twee behandelingen. De eerste behandeling had helaas zijn vruchten niet afgeworpen.’ Ook moest Iris al haar kleding en beddengoed wassen en stomen. Dit werd ook aangeraden voor huisgenoten. ‘Al vonden we het misschien beter om af te wachten voordat we moeite gingen doen. Niemand anders in mijn omgeving heeft er uiteindelijk last van gekregen.’  Jeukklachten kunnen nog tot enkele weken na de behandeling aanhouden. ‘Hiervoor heb ik een maand lang een keer per dag de crème gesmeerd.  Ik heb er in totaal vier a vijf maanden last van gehad.’

 

*Iris is niet haar echte naam