Door: Manon van Maurik

Afgekeurd worden voor de Paralympics door een psychische aandoening. Dat overkwam de 23-jarige kanoster Charlotte Wilkinson-Burnett. Maar wat zijn de eisen dan eigenlijk om mee te mogen doen?

In het internationaal Paralympisch Comité (IPC) regelement, staan de toelatingseisen beschreven. Hier lees je bijvoorbeeld dat mensen met dwerggroei of een beenlengte verschil, deel mogen nemen aan de Paralympics. Dit moet je zelf aangeven bij het IPC. Je wordt vervolgens door een arts onderzocht en die kijkt of het klopt wat je aangeeft. “Het is belangrijk dat de aandoening van fysieke aard is. Je moet kunnen zien wat je handicap is”, vertelt een woordvoerder van NOC-NSF, Paralympics.

Als de arts geen fysieke reden kan vinden van de aangegeven handicap, krijgt de sporter geen toegang tot de Paralympics. “Dit kan natuurlijk hard zijn, maar we trekken een grens. Als je aan de eisen voldoet, heb je gewoon geluk”, vertelt de woordvoerder.

Wit, grijs of zwart
Oud Paralympic-deelneemster Jolanda Slenter is over het algemeen tevreden over de toelatingseisen. “Bij de toelating wordt je ingedeeld in een categorie. Je hebt wit, grijs en zwart. Ik ben zelf een grijze speelster en dat houdt in dat ik een gemiddelde handicap heb. Er mag maar één grijze speler in het veld staan. Verder moet het team gevuld zijn met zwarte spelers. Dat zijn mensen met een zware handicap zoals MS”, vertelt Jolanda.

Door de verschillende handicaps is het niet makkelijk om de grens tussen grijs en zwart te bepalen. “Soms ben ik het niet eens over de indeling van sporters. Zo vind ik het vreemd dat een meisje zonder vingers ook een grijze speelster is, terwijl dat veel zwaarder is dan mijn knieblessure. Maar over het algemeen heb ik zelf nog nooit problemen gehad met de inschrijvingsprocedure”, zegt Jolanda.

Sporters met alleen een psychische aandoening kunnen dus helaas niet terecht in dit grote toernooi. Maar een fanatieke sporter die fysiek gehandicapt is maakt net als Jolanda kans om deel te nemen aan de Paralympics.