De KNVB introduceerde afgelopen week in Limburg een nieuw wedstrijdreglement voor de F-jeugd: Fair Play. De jongste voetballertjes spelen hun wedstrijden voortaan zonder scheidsrechter, een gedeisde coach en publiek op afstand. Limburg is erg enthousiast, maar Joris Mathijsen en de Tilburgse voetbalclub Sarto vinden dit te gek voor woorden. 

Fair Play is een nieuwe competitievorm die het “vrije spel” weer terug moet brengen bij de kinderen. Geen schreeuwende ouders meer langs de zijlijn die nog fanatieker zijn dan hun eigen zoontje, geen bemoeizuchtige scheidsrechter en ook de net iets te gedreven coach moet zich inhouden. Het is de bedoeling dat de kinderen er onderling uitkomen en de rol van de coach is beperkt. Hij zal de kinderen alleen stimulerend toespreken en juist letten op de goede dingen.

Joris Mathijsen

“Vanaf twintig meter naar een wedstrijd van mijn zoon kijken, het is toch te gek voor woorden!”

84-voudig Oranje-international Joris Mathijsen zet zich in voor positief coachen bij de jeugdvoetbal. Van de nieuwe plannen van de KNVB begrijpt hij daarentegen niets. “Het is te gek voor woorden. Vanaf twintig meter naar een wedstrijd van mijn zoon kijken, waar gaat het over?”

Fair Play klonk ook bij Mathijsen vreemd in de oren. “Dat dit soort regels nodig zijn om jeugdvoetbal te laten plaatsvinden is toch niet normaal”, zegt de oud-verdediger van Feyenoord en HSV. “Ik heb twee zoons van vijf en acht en er is niks mooiers dan langs de kant staan en genieten van hun spel. Ik kan me er echt niks bij voorstellen dat ik vanaf twintig meter afstand moet kijken naar een wedstrijd zonder scheidsrechter.”

Mathijsen vindt het belangrijk dat kinderen gelijk weten dat de scheidsrechter de baas is in het veld. “Het is een deel van de opvoeding. Kinderen moeten dit gewoon weten: ik doe een teamsport, ik speel volgens de regels en de scheids is de baas!”

Het zou zelfs averechts kunnen werken denkt Mathijsen. “Je ziet je kinderen op twintig meter afstand discussiëren over een situatie. De onenigheid op het veld ontstaat dan ook langs de lijn. Ook op twintig meter afstand zullen ouders zich er gewoon mee bemoeien.”

Een betere oplossing om agressie te voorkomen en kinderen hun “vrije spel” terug te geven is volgens Mathijsen om jongeren uit de C-categorie te laten fluiten. “Ouders trekken sneller hun mond open tegen een volwassen scheids dan een jongen van twaalf. Als ze die  jongens gewoon af en toe een wedstrijd laten fluiten is er niks aan de hand. Daar zie ik meer in dan de maatregel om de scheids af te schaffen. Uiteraard krijgen deze jonge scheidsrechters voorafgaand een cursus.” Maar de meeste winst valt te halen bij het corrigeren van elkaar als het aan Mathijsen ligt.

Tilburgse voetbalclub Sarto

Agressie langs de zijlijn en op het veld komt bij de F’jes steeds vaker voor volgens de trainers van de Tilburgse voetbalclub Sarto. Door ouders op afstand te houden neemt naar verwachting het fanatisme, dat steeds vaker neigt naar agressie, sterk af meldt de NOS. Vooraf worden ouders duidelijk toegesproken door de coach dat zij zich volledig neer moeten leggen bij de beslissingen van de kinderen.

Limburg is erg enthousiast, maar deelt Tilburg deze mening ook? Bij voetbalclub Sarto zijn de meningen verdeeld. Coach Niels van Dommelen is geen voorstander van deze competitievorm. Hij vindt het belangrijk dat er iemand aanwezig is die onafhankelijk beslissingen neemt. “Je hebt twee fanatieke partijen die onderling moeten beslissen of iets wel of geen overtreding is. Als je zeven of acht jaar bent, is deze verantwoordelijkheid te groot om bij de kinderen neer te leggen.”

“Papa en mama kunnen ons nu niet meer aanmoedigen!”

Ook de voetballertjes zelf zijn niet meteen enthousiast te krijgen. “Ik vind het helemaal niet leuk! Papa en mama kunnen het dan minder goed zien en kunnen ons dan niet meer aanmoedigen. Ik denk ook dat er veel ruzie komt als er geen scheidsrechter is”, zegt zevenjarige Splinter, speler bij de F’jes van Sarto.

Willem Buens heeft een zoontje die hier ook mee te maken krijgt en vindt dat kinderen op hun fouten gewezen moeten worden. “Het komt vaak voor dat er een trap na wordt gegeven, dan is de coach er om diegene erop te wijzen dat hij fout zit. Als dat niet gebeurt doet hij het tien minuten later weer. Ook denk ik dat de agressiviteit juist toeneemt onder ouders, omdat er dan geen onafhankelijke beslissingen worden genomen. De families aan de zijlijn delen nou eenmaal niet vaak dezelfde mening.”