Coldplay is een band met vele gezichten. Waar ze vroeger mensen tot tranen konden roeren met nummers als Fix You en The Scientist is de band door de jaren heen steeds meer richting de vrolijke elektronische popmuziek gegaan. Sterker nog, met A Head Full of Dreams is de Britse rockband op zoek gegaan naar het aller vrolijkste nummer ooit. Het album, dat op 4 december uitkomt, is het zevende studioalbum van de band.

Een verrassing. Zo zou je het nieuwe album van Coldplay wel kunnen noemen. De band komt normaal gesproken om de twee á drie jaar met nieuw werk. Dus dat er één jaar na Ghost Stories al een nieuw album zou verschijnen, had niemand verwacht. A Head Full of Dreams lijkt voort te borduren op het succes van het populairste nummer van hun vorige album: A Sky Full of Stars. De euforische elektronische melodieën zijn bij bijna elk nummer present en er is weinig ruimte voor een klassiek, tranentrekkend ‘coldplayliedje’ zoals we die van hun eerdere albums kennen.

Het eerste nieuwe geluid dat we van de plaat te horen kregen, Adventure of a Lifetime, is een goede graadmeter voor iemand die zich afvraagt of hij het album een kans moet geven of niet. Het lied is namelijk een prima samenvatting van de sound die het hele album te horen is. Het gitaarrifje in het intro van het nummer blijft urenlang in je hoofd hoofd zitten, de vrolijkheid was in mijn beleving bijna misselijkmakend en je merkt gewoon dat het nummer is gemaakt om het publiek tijdens een optreden lekker op te warmen.

Coldplay heeft bij sommige nummers samengewerkt met andere artiesten. Wereldster Beyoncé verleent haar stemgeluid, samen met dat van haar dochter, aan de band bij het nummer Hymn for the Weekend. De toevoeging van de zangeres is alleen nauwelijks te merken en als ik niet had geweten dat ze mee deed, had ik er ook niets van gemerkt. Op het intro en het einde na, is ze alleen op de achtergrond te horen. Naast Beyoncé hebben ook Annabelle Wallis (huidige vriendin van Chris Martin) en Noel Gallagher (bekend van Oasis) geholpen bij het maken van de nummers.

Gelukkig zijn er ook nummers die de teleurstelling van de overgeproduceerde popmuziek een beetje kunnen goedmaken. Everglow is het nummer dat nog het meest in de buurt komt van een ‘coldplayclassic’. De tekst van het nummer gaat dieper dan elk ander nummer op het album en leadzanger Chris Martin is mij makkelijk voor te stellen achter zijn piano tijdens een liveconcert. Ook Miracles weet de originele ‘coldplaysound’ terug te brengen.

Qua vocalen haalt Chris Martin alles uit de kast. Zijn bekende hoge noten worden op het album uiteraard allemaal loepzuiver gezongen, maar toch klinkt het af en toe erg geforceerd. Vooral in het nummer Colour Spectrum, wat dan weer wel een van de betere nummers is, wil de vocalist net iets te graag laten horen wat hij kan. Chris Martin staat er om bekend dat hij niet erg consistent is als het gaat om zijn live zangkwaliteiten. Het is voor mij dan ook lastig voor te stellen dat hij bij dit soort nummers nooit de mist in zal gaan.

Over het algemeen is A Head Full of Dreams niet beter dan hun vorige album, Ghost Stories, en één van hun meest teleurstellende albums tot nu toe. De bijna te vrolijke liedjes en overvloed aan elektronische beats en melodieën geven aan dat Coldplay nooit meer terug zal keren naar de oude glorie. Natuurlijk hoeft niet elk album hetzelfde te zijn, maar het is gewoon jammer om een ooit zo geniale band langzaam te zien afdwalen in de hedendaagse cultuur van hippe beats en meezingers. Voor iedereen het oudere repertoire in het hart heeft gesloten, raad ik het niet aan dit album te luisteren. Het zal je beeld van de band niet verbeteren. Mocht je die nummers altijd al wat aan de saaie kant gevonden hebben en vind je de populaire muziek van tegenwoordig helemaal geweldig, dan kan de band je misschien nog verrassen. Er is gezocht naar een nieuwe weg, maar ze hebben helaas, voor mij, de verkeerde afslag genomen.