De Gandhiwijk in Mechelen-Zuid is een van de meest beruchte buurten van de stad. Conflicten tussen allochtonen en autochtonen zijn heden ten dage nog steeds een discussiepunt. Om de verpaupering van de buurt tegen te gaan, verdwijnen de hoge oude flats voor nieuwbouwwoningen. Ook dit zorgt voor spanningen tussen de wijkbewoners. Door middel van gesprekken met bewoners uit de wijk schetsen we een beeld van deze beruchte buurt in Mechelen-Zuid.

Een van de bewoners uit de Ghandiwijk is de moeder van Noellä Kamps (51). Haar dochter is opgegroeid in de wijk en komt nog vaak bij haar moeder op bezoek. Ze vertelt over de situatie vroeger en het heden. “In de jaren 90 is er een Chicago bende geweest hier met veel drugs. Mijn moeder had daar veel last van. De politie heeft toen echt huisgehouden door de criminelen te verjagen uit de buurt. Nu is het een stuk rustiger in de wijk.”

De moeder van Kamps woont in een van de flats die binnenkort worden afgebroken voor nieuwbouw. “Mijn moeder vindt het heel erg, omdat ze hierboven al heel lang woont. Die wil er echt niet weg, maar het wordt nu eenmaal afgebroken. Binnen een jaar of twee zal dit allemaal weg zijn.”

Ook de huidige situatie is niet altijd even prettig. Voornamelijk de kloof tussen autochtonen Belgen en allochtonen is duidelijk zichtbaar in de wijk. “Het is moeilijk want de mensen die wij vroeger kenden, waren heel sociaal. We zaten vaak bij elkaar thuis, maar nu zijn zij veel extremistischer geworden”, aldus Kamps.

DSC_0001 (2)

Voornamelijk de houding is iets wat Kamps betreurt. “Zij ontwijken ons wel heel erg. Ze kijken ons niet aan en heel stug. Ik vind dat ze  arrogant zijn tegenover ons. Ik ben helemaal niet racistisch want ik heb Marokaanse en Turkse vrienden. Mijn vriend is zelfs een Turk.Je hebt andere buurtbewoners die wél werken, maar dat aandeel is hier minimaal. Ze minachten ons. Wij zijn eigenlijk in de minderheid.

Volgens Kamps ligt een van de oorzaken van de irritaties onderling bij de sociale huurwoningen, die veel in de wijk te vinden zijn. “De meeste allochtonen krijgen meestal wel de woningen, omdat die grotere gezinnen hebben. Wanneer een vader bijvoorbeeld zeven kinderen had, die inmiddels het uit huis zijn, krijgt hij toch nog die woning met vier kamers. Terwijl er in het complex van mijn moeder een gezin met zes kinderen in een klein appartement woont.”

Kloof
In wijkcentrum ‘Den Abeel’ kunnen de bewoners van de wijk terecht voor al hun vragen en problemen. Ook kunnen ouderen elke middag een maaltijd krijgen in het gebouw. Een van de mensen die zich hard inzet voor het wijkgebouw is centrumleider Hilde van Over Straeten (51). Van Over Straeten vertelt over de spanningen die in de wijk spelen. “Het is, ook vanuit het verleden, een wijk met altijd wel wat spanningen. Het is wel zo dat die met de tijd veranderen. Er zijn altijd wel incidentjes hier. Het is en blijft een moeilijke wijk.”

Over Straeten vertelt waar de spanningen vandaan komen. “Je hebt twee bevolkingsgroepen hier. De allochtonen die in de sociale huurwoningen wonen en de bejaarden. Tussen hen gaat het heel moeilijk.”

DSC_0020 (3)

Van Over Straeten hoort vaak de verhalen van de ouderen die vaak te te vinden zijn in het wijkgebouw. “Hier in huis worden ook kwetsende, racistische uitspraken gedaan. Zo zeggen mensen: ‘Ik kan niet meer ’s avonds met m’n hondje wandelen, want dan heb ik een groep jongeren achter mij aan die constant opmerkingen maken over mijn hondje.

De strubbelingen tussen beide groepen zijn niet nieuw, maar zijn inmiddels wel geëvolueerd tot een groter probleem. “Natuurlijk zitten die spanningen er al zo lang, dat het eigenlijk niet meer over dat hondje gaat, maar over de wij/zij verhouding die echt heel diep ingeworteld zit. En alleen maar nieuwbouw neerzetten, gaat dat echt niet veranderen.”

De woonsituatie is een van de grootste pijnpunten uit de wijk. “De sociale woningen waren hier verouderd. De brandveiligheid kon bijvoorbeeld niet meer gegarandeerd worden. Daarom wordt er nu veel nieuwbouw gebouwd en dat brengt spanningen met zich mee. Door het feit dat al die (sociale) woningen worden vernieuwd, moeten mensen van hier naar daar en weer terug. Dat wekt irritaties op bij de ouderen: ‘Hee die Marrokanen krijgen altijd hun zin en zij kregen veel meer dan wij.’ Ik vrees daarom dat we, zeker de ouderen, met een groep zitten waar je heel moeilijk doorheen komt.”