Feest voor Kijkwijzer, het bedrijf bestaat vanaf donderdag 15 jaar. Kijkwijzer  is verantwoordelijk voor de leeftijdsgrens van films. Toch wordt in hun kantoor niet elke dag rond de televisie vergaderd met flesjes cola en zakken popcorn.

“Wij zelf geven de beoordeling niet aan films”, vertelt een woordvoerder van Kijkwijzer. “Daar hebben we codeurs voor.” Jan van Vegchel is zo’n codeur. “Ik ben codeur geworden omdat de omroep waar ik werk codeurs nodig had. Dat leek me wel wat.” Je kunt niet zomaar codeur worden. “We hebben een cursus moeten doen die ongeveer een dag duurt. In die cursus wordt uitgelegd hoe je moet coderen, en hoe het systeem werkt.”

Na deze cursus kun je dus aan de slag als codeur. Vegchel vertelt wat dat werk precies inhoudt. “Als codeur krijg je een checklist. In die checklist kun je ja of nee klikken op bepaalde onderdelen.” In deze checklist staan vragen die specifiek gaan over geweld, seks, angst, drugsgebruik en racisme. “De vragenlijst invullen is vrij makkelijk. Er zitten alleen wel wat subjectieve vragen in. Is iets angstaanjagend of zeer angstaanjagend? Om dat duidelijker te maken zitten er vaak concrete voorbeelden bij de vraag. Er wordt namelijk verwezen naar andere films en series om het voor ons wat duidelijker te maken.” Zo staat er bijvoorbeeld bij de categorie ‘discriminatie’: “Voorbeelden van producties waarin discriminatie voorkomt: Schindler’s List, All in the Family, The Deer Hunter, As Good as it Gets, American History X en The Color Purple.” Dat vindt Vegchel wel handig, want zo krijgt hij wat houvast voor zijn beoordeling.

“Hoewel er naar andere films en series verwezen wordt, heb je om codeur te worden geen vereiste filmkennis nodig”, vindt Vegchel. “Het werk is helemaal niet moeilijk. De checklist is namelijk vrij dwingend, er is niet veel keuzemogelijkheid. De subjectieve dingen in de checklist zijn het lastigste, maar om daarmee overweg te kunnen hebben we die dagcursus gehad.”

Het is ook geen heel langdradig werk. “Het kijken van de film of documentaire duurt langer dan het invullen van de vragenlijst.” Wel merkte Vegchel dat het hem een andere kijker heeft gemaakt. “Ik vraag me nu wel vaker of hoe bij een bepaalde film of series een scene erdoor is gekomen. Die gedachte had ik eerst nooit.”

Als de hele checklist is ingevuld komt er vanzelf een leeftijdsgrens uitgerold, en een waarschuwing wat precies schadelijk aan de film zou kunnen zijn . Vegchel heeft wel een klein kritiekpuntje op deze antwoorden van Kijkwijzer. “Ik vind het over het algemeen wel een beetje conservatief. Ik ben het vaak met de vragenlijst eens, maar ik denk wel dat de jeugd waar we het voor doen het over het algemeen wel meer aankan. Ik noem de lijst dus wel vrij voorzichtig.”