Verhalen van vroeger bewaren voor het nageslacht; het 66-jarig bestaan van de Tilburgse wijk Jeruzalem wordt gevierd met een interactieve wandeltocht door de buurt. Met de mobiel in de hand, wordt via QR-codes, de geschiedenis van Tilburgse wijk verteld. Een tour met potentie, maar met nog teveel gebreken.

 De QR-code tour ‘Als bomen konden spreken’ is ontwikkeld door studenten van de Fontys Master Kunsteducatie. Zij gingen in gesprek met een zestal buurtbewoners. Hun verhalen hangen deze hele week verspreid door de wijk en moeten de geschiedenis van de in de Tweede Wereldoorlog opgerichte wijk vertellen. Maar wie interesse heeft in het volgen van de tocht, loopt nog voor de start tegen het eerste probleem aan. Er ontbreekt namelijk een looproute.

Klein bordje, lang verhaal

Maar goed, ook al is er geen duidelijke route, wel kan je op zoek gaan naar de QR-codes. Toch blijkt dat een hele klus. Al lopend door de smalle straatjes, langs de kleine en witte huisjes vraag je je al gauw af waar je naar op zoek bent. Staan de QR-codes op grote of op kleine bordjes? Waar zijn ze geplaatst? Na iedere meter te hebben afgestruind naar iets wat op een QR-code lijkt, kom ik na een kwartier lopen eindelijk een bordje tegen. Aan het einde van de Twentestraat hangt aan een lantaarnpaal een klein wit plaatje waar een QR-code op is afgebeeld. ‘Fabrieken komen en gaan’ staat ook op het bordje

Na het scannen van de code worden we doorverbonden naar het verhaal. Een lange lap tekst over het vroegere fabrieksleven in de wijk. Alle van die fabrieken zijn inmiddels verdwenen. Overigens zit het verhaaltje wel leuk in elkaar. Het gaat echt om een herinnering van een van de bewoners. Maar waar ik nu naar toe moet? Geen idee.

Gebrek aan informatie

Na een wandeling van een uur, en slechts drie gevonden QR-codes, zakt de moed mij toch aardig in de schoenen. Een bezoekje aan het buurthuis blijkt een halve oplossing. Binnen, in het karig aangeklede buurthuis, zijn een paar mannen aan het biljarten. Aan tafel zit Wil de Rooij, die met een eigen herinnering, ook heeft bijgedragen aan de tour. “Het idee van deze wandeltocht vind ik wel leuk”, vertelt de Rooij. “Zo kunnen jongeren wat meer leren over onze buurt.”

Ook hij kan me geen route geven, maar weet wel een paar plaatsen te noemen waar bordjes zijn geplaatst. Er zouden 10 QR-codes in de wijk te vinden moeten zijn, maar De Rooij komt ook niet verder dan zes stuks. “Ze hadden ons wel beter mogen inlichten”, is het laatste wat hij zegt voor ik weer de straat op ga.

Net niet

Na twee uur wint de pijn in mijn benen het van mijn verlangen om door te gaan. Uiteindelijk heb ik acht QR-codes gevonden. Zo heb ik onder andere nog wat gelezen over de oprichting van de wijk, het vele groen en de grote speeltuinen (wat ook echt zo is).

Het idee van een interactieve wandelroute zit leuk in elkaar. Het scannen van de QR-codes, het lezen van herinneringen. Het is best leuk om te doen. Maar ik kan me niet voorstellen dat honderden jongeren met de telefoon in de hand de Tilburgse buurt gaan doorlopen op zoek naar jeugdherinneringen van de wijkbewoners. Het ontbreken van een duidelijke looproute maakt de zaak er ook niet makkelijker op. Zonde, want potentie heeft zo’n tour zeker. Jeruzalem mag dan 66 jaar bestaan, een passend verjaardagscadeau heeft het niet gekregen. Het ziet er naar uit dat de verhalen van de oudere wijkbewoners alsnog in de vergetelheid raken.

Organisatie
Waarom dit idee is ontstaan en hoe het komt dat de bordjes zo moeilijk te vinden zijn vroegen we aan een medewerker van het buurthuis.

door Lenne Jansen