‘Fluiten = niet meer instappen’, zo luidt de nieuwe campagne die de NS deze week is gestart. De campagne is bedoeld om mensen duidelijk te maken dat ze na het laatste fluitsignaal niet meer de trein in mogen stappen. Volgens de NS gebeurt het te vaak dat reizigers op het laatste moment nog de trein inglippen. De vertrekprocedure moet opnieuw gestart worden en  dat levert vertraging op. En laat vertraging nu juist het punt zijn waar de NS het vaakst om bekritiseerd wordt.

“Wij zien dat we steeds stipter willen rijden, om zo meer treinen te laten rijden”, vertelt Erik Kroeze, woordvoerder van de Nederlandse Spoorwegen. Om die treinen stipter te laten rijden vraagt Kroeze de reizigers om de conducteur een handje te helpen: “Kom op tijd!” Kroeze vertelt meer over de nieuwe campagne in onderstaand fragment.

Klem tussen treindeur

Een van die incidenten waar Kroeze in het audiofragment op doelt, is het incident met Rogier Deumes. Op een avond zo’n vijftien jaar geleden kwam Deumes met zijn hand klem te zitten tussen de treindeuren. De Maastrichtenaar was in de veronderstelling dat zijn trein al vertrokken was. Toen hij het perron op kwam, zag hij dat de trein er nog stond. ‘’Het laatste fluitsignaal had ongetwijfeld al geklonken en in een opwelling probeerde ik de deur tegen te houden. Met een hand kreeg ik de deur niet open en mijn pink en ringvinger zaten tussen het scharnier.’’

Ongedeerd

Deumes kreeg zijn hand met geen mogelijkheid losgetrokken. Hij keek om zich heen en op het verlaten perron was geen conducteur meer te bekennen. ‘’Ik voelde de wielen van de trein in beweging komen. Ik wist dat ik binnen nu en tien seconden met een oplossing moest komen omdat ik anders mijn benen zou verliezen. Er schoten twee dingen door mijn hoofd: op het plankje gaan staan of rennen en het einde van het perron zien te halen. Er was geen plankje dus ik begon te rennen. De trein was direct op snelheid en ik heb 25 tot 50 meter met de trein mee gesprint. Uiteindelijk had ik genoeg kracht om los te komen.’’

Op wonderbaarlijke wijze bleef Deumes ongedeerd. De Maastrichtenaar vertelt dat hij deze tien seconden niet snel zal vergeten. ‘’Als ik er aan terugdenk, kan ik mijn vingers nog voelen.’’ Deumes weet dat hij geluk heeft gehad en dat mensen op deze manier wel eens ledematen hebben verloren.

Geen liftdeuren

Deumes vindt het een goede zaak dat de NS deze campagne is gestart. ‘’Mensen beseffen vaak niet dat treindeuren geen liftdeuren zijn die opengaan door middel van een sensor. Ze realiseren zich niet dat de deuren écht dichtgaan. Misschien is dit goed voor het besef van gevaar.’’

Of de campagne echt gaat helpen weet Deumes niet. Volgens hem hangt dat van een aantal factoren af. ‘’Bij korte overstaptijden en lange rijen voor de trein zal zo’n campagne weinig effect hebben. Mensen zullen dan nog steeds proberen om de trein op het laatste moment te halen.’’