Sporten met een lichamelijke handicap: net als de paralympiërs in Rio laat speerwerper Robin van Damme (25) zien dat het kan. Niet alleen wil hij zelf in 2020 de Paralympics halen; hij wil ook andere gehandicapten inspireren om te sporten. “Als je beperking naast het sporten ook nog eens je dagelijks leven belemmert, is het dubbel kut.”

“Hoe ik me in de maatschappij heb teruggevochten, dat is iets wat ik de bezoekers wil vertellen. Ik wil ze de positieve- en negatieve kanten laten zien van het sporten met een beperking, want ook het negatieve is belangrijk. Ik ga ze meenemen in mijn verhaal vanavond”, aldus Robin.

Robin heeft sinds zijn zestiende een prothese en is op zijn twintigste begonnen aan paralympisch speerwerpen. “Toen ik zestien was, werd er botkanker in mijn linkerbeen geconstateerd. Daar heb ik zes chemokuren voor gehad, zodat de tumor zou slinken. Dat lukte, met daaropvolgend een amputatie om de tumor te verwijderen.” Na de operatie heeft Robin nog twaalf preventieve kuren gehad, deze zorgden ervoor dat minuscule deeltjes die nog in de rest van zijn lichaam zaten, bestreden werden. “Dit alles speelde zich af binnen een tijdsbestek van acht maanden, het ging heel snel.”

De topsporter is na zijn laatste kuur meteen begonnen met zijn revalidatie. “Na drie maanden revalideren kon ik me gelukkig weer fatsoenlijk van A naar B verplaatsen.” Toch ging er nog ongeveer een jaar overheen voordat Robin weer begon met sporten. “Destijds voetbalde ik nog, dat heb ik opgepakt en ben er later bij gaan tennissen. Dit was allebei nog niet op topniveau. Uiteindelijk was ik het beu, want het zijn allebei geen paralympische sporten. Speerwerpen is dat wel. Daarom heb ik de switch gemaakt naar het speerwerpen.” Hij doet deze sport nu vijf jaar.

“Toch wil ik zorgen dat ik op mijn 29e op de Paralympics sta”

Helaas heeft de speerwerper de laatste twee jaar veel fysieke klachten, vooral onder zijn prothese. “Dat ik mijn sportprestaties niet kan verbeteren door mijn prothese is mijn grootste irritatie. Mijn doelstelling is de Paralympische Spelen in 2020, maar ik twijfel steeds meer of dat te realiseren is in mijn huidige fysieke situatie. Door de klachten van mijn prothese begin ik iedere keer opnieuw.” Vol overtuiging vertelt hij dat, zonder alle klachten, de Paralympische Spelen voor hem makkelijk haalbaar zijn. “Ik heb gewoon net wat meer last van mijn stomp, mijn prothese, dan een ander. Vooral door de fysieke klachten. Toch wil ik zorgen dat ik op mijn 29e op de Paralympics sta, want dan ben ik op het toppunt van mijn kunnen.”

Robin vertelt dat het na de amputatie geen probleem was om een sportvereniging te vinden. Er was namelijk wel aandacht voor aangepast sportaanbod, zo ook bij zijn voormalige sportclubs. “Na het revalideren ben ik weer bij mijn oude voetbalclub begonnen in hetzelfde team. Ook op de tennisvereniging was het geen probleem. Met speerwerpen liep het eigenlijk precies hetzelfde; ik mocht meetrainen met de beste speerwerpster van Nederland en haar trainer. Ze gaven mij de kans het te leren. Dus nee, mijn prothese heeft me op dat gebied nergens in beperkt.”

“Desalniettemin wil ik mensen ook stimuleren om meer aandacht te geven aan sporters met een beperking die geen topsport ambitie hebben. Tot nu toe is het voor deze mensen nog heel lastig om een vereniging te vinden. Ik heb het geluk gehad dat ik, bij de verenigingen waar sportte, terecht kon. Hoewel ik het een goed initiatief vind om aangepast sporten meer onder de aandacht te brengen, kan het allemaal nog veel beter”, vertelt hij.

Robin legt uit dat hij sporten met een beperking als normaal ervaart, zolang hij nergens last van heeft. “Als ik me fit voel is het echt geweldig, het geeft me zo’n kick.” Hij is op dit moment personal trainer voor sporters met – en zonder beperking die topsporter willen worden. “Sport is echt mijn liefde.”