Het algemene beeld van de denksport bridge is dat het alleen gespeeld wordt door senioren; je opa en oma in een verzorgingshuis. Toch zijn er ook  jongeren actief in de competities. ‘’Het is echt niet zo stoffig als het lijkt, het is altijd spannend omdat ieder spel anders is.’’

De geur van erwtensoep in een ruimte waar de temperatuur tropische hoogtes aantikt. De tafels gedekt met gehaakte witte kleedjes, een glaasje advocaat met slagroom. De kaarten op tafel liggen al klaar voor een serieus potje kaarten.

Het klopt dat bridge voornamelijk geliefd is bij ouderen maar er zitten toch echt jongeren tussen. Een voorbeeld van een jong talent is de 20-jarige Luuk Alards uit Tilburg. Op zijn elfde koos hij voor bridge als buitenschoolse activiteit op de middelbare school. Hij was niet de enige van zijn leeftijd; er waren meer Limburgse jongeren bij. ‘’Ik was meteen zo fanatiek bezig, dat ik al snel serieus ging meespelen in de competities. Ik was dertien en speelde tegen gepensioneerden.’’ Luuk speelt momenteel in de eerste divisie: het op één na hoogsthaalbare in Nederland. Hij speelt op NK’s, is wekelijks te vinden op clubavonden en speelt tussendoor nog potjes online. ‘’Ik moet mezelf blijven trainen.’’

img_1841img_1850

 

Op een donderdagavond maakten Luuk en zijn teamgenoot Rick zich op voor een wedstrijd tegen een Tilburgs team. ‘’Hoe bieden we verder na één ruiten en twee ruiten inverted minors?’’, overlegde hij voorafgaand aan de wedstrijd met Rick. ‘’Zie het als teamoverleg, de koppen bij elkaar steken vlak voor de aftrap van een wedstrijd. Het is erg belangrijk om goed ingespeeld te zijn op elkaar.’’ Het gaat deze avond om een wedstrijd in de tweede divisie, Luuk valt in voor een vriend. De wedstrijd lijkt een vriendelijke: er worden grappen gemaakt en er wordt nog geproost met een biertje. Het gaat toch echt om een competitie en de gezelligheid komt door het feit dat beide teams van dezelfde club zijn en elkaar dus al even kennen.

‘’One down, two down, mooi geboden jongen, jij mag uit.’’ Allemaal vaktermen die de stilte in de gesloten ruimte doorbreken. “Je hebt wedstrijden met open deuren of dichte deuren. De dichte deuren zijn bedoeld voor de spelers die nogal snel zijn afgeleid, spelers zoals Luuk’’, grapt zijn teamgenoot. Af en toe slaakt een speler een diepe zucht omdat hij even hard nadenkt over zijn volgende zet. De scheidsrechter loopt alle tafeltjes af en hoort nog net niet hoe de spelers hun hersens laten kraken. ‘’Mooi geboden, precies gemaakt’’, en de wedstrijd is uitgespeeld.

Na afloop vertelt Luuk dat het wel lekker ging, relaxed zoals hij is. ‘’Ik vind het na elf jaar spelen nog altijd even leuk, het is echt mijn ding. De gemiddelde leeftijd ligt wel boven de veertig maar ik speel ook met jongens van mijn leeftijd. Ik weet van mezelf dat ik niet tot de top behoor maar heb er veel plezier in. Als ik ooit op internationaal niveau wil spelen, moet ik alleen maar door blijven gaan. Er is niet zoiets als een scout, je komt alleen hogerop door veel meters te maken.”

img_1851img_1843