Sinds de gebeurtenissen in Groningen is er veel commotie rondom de ontgroening die studenten moeten ondergaan. Lex Hamers( gefingeerde naam) is aspirant-lid van een studentenvereniging in Nederland. Hij is niet tevreden met alle negatieve media-aandacht rondom de ontgroening. Hamers doet graag, anoniem, een boekje open over zijn ontgroening.

“Mijn ontgroening begon in september. Ik moest met een paklijst met de meest rare objecten mij melden op een punt in Nederland. Toen iedereen compleet was, werden we meteen in het diepe gegooid. Met temperaturen van dertig graden moesten we vijftig kilometer fietsen naar de plek waar de algemene ontgroening zou plaatsvinden. Na de fietstocht was er een grote maaltijd voor iedereen en kregen we de kans om bij te komen. S ’nachts werden we gewekt met harde muziek. Ik had geen tijdsbesef want al onze spullen waren ingenomen. We lagen met honderddertig man in een donkere tent en we moesten onder toeziend oog van de leiding op alfabetische volgorde gaan liggen. Hierna moesten we in een polonaise geblinddoekt lopen.  We werden naar een andere tent gebracht waar we allemaal achter elkaar moesten zitten. Iedereen zat zo opgekropt dat ik alles van mijn achterbuur voelde. Ook zijn edele delen. Toen de blinddoek af mocht, zag ik dat we in een zaten met alle hoge piefen van de studentenvereniging. Alle honderddertig deelnemers moesten zich voorstellen en iedereen werd gekleineerd door de hoge leden van de vereniging. Zo kreeg iedereen die zich voorstelde met ík ben’ dat hij zij helemaal niks was. We mochten alleen mijn naam is’ gebruiken. Verder moesten we iedereen met u aanspreken.”

“Ze schreeuwde vaak lelijke dingen tegen je maar dit ging het ene oor in en het andere meteen weer uit”

“Natuurlijk draait een ontgroening over een persoon kleineren . Bij ontgroening was er voor alle deelnemers een speciale raad waar iedereen die het even niet meer trok, terechtkon voor een gesprek of medische hulp. Deze raad gaf ook door aan de hoge heren van de vereniging dat ze rustig aan moesten doen met sommige deelnemers. Ikzelf kon het kleineren goed verdragen. Ze schreeuwden vaak dingen tegen je als ‘je bent niks waard’ of ‘je kunt er niks van’, maar dit ging het ene oor in en het andere meteen weer uit. Tijdens de hele ontgroening is er één meisje flauwgevallen. Na een paar uur zingen in de zon begaf ze het. Dit lag helaas aan haarzelf, want de vereniging bood volop water en eten aan als het zo warm was. Ze had die dag te weinig gedronken.”

“Als je iets fout deed moest je je ‘schamen’”

“De opdrachten bij de ontgroening vielen mee. Ik heb bijvoorbeeld geen seks moeten hebben terwijl iedereen kon kijken om zo een eigen maaltijd of bed te bemachtigen. Wel hebben deelnemers moeten strippen voor de leden van de vereniging. Voor mij was dit er lastig, want ik kan totaal niet sexy dansen. Als je iets fout deed, moest je je ‘schamen’. Dit was een lichte straf. Schamen doe je door je ogen dicht te doen, je kin op je borst te drukken en zoemgeluiden te maken. Ik heb dit meerdere keren gedaan. Als je in de ogen van de vereniging een grotere fout maakt, werd je ‘zuur’ verklaard. Als je zuur was, moest je een half uur eerder opstaan en een half uur later gaan slapen dan de rest. In deze straftijd deed je aan ‘ochtendgymnastiek’ . Het zwaarste daarvan is het brossen. Met brossen ga je op je buik liggen, pak je je enkels vast met je handen en zo moet je een afstand afleggen. Meestal word je ook bekogeld met dingen als rode wijn en koffiepoeder. “

Hamers zegt dat het stereotype beeld van een ontgroening alleen bij een corps plaatsvindt. Bij een vereniging, die Nederland meer heeft dan corpsen, gaat het er een stuk rustiger aan toe. Bij een corps ga je volgens Hamers voor de (ballerige) levensstijl en daar doen ze wel de meest rare dingen. Bij een vereniging draait het vooral om het ontmoeten van nieuwe mensen. Dit is veel laagdrempeliger. “Bij mijn vereniging lopen we echt niet altijd in pak rond. Bij de meeste gelegenheden loop ik lekker in een spijkerbroek” ,aldus Hamers.

“We hebben de hoge piefen van de vereniging bekogeld met ons avondeten”

“Op de laatste dag waren alle honderddertig deelnemers gesloopt. We hoopten dat we spoedig mochten beginnen aan onze vijftig kilometer lange terugreis. Helaas had de vereniging andere plannen. We moesten onze laatste dag andersom beleven. We krijgen ons ontbijt als avondeten enzovoort. Tijdens het ontbijt vonden we het een goed moment om de vereniging terug te pakken en hebben we ons avondeten naar de hoge heren van de vereniging gegooid. Dit werd natuurlijk niet geaccepteerd. Uiteindelijk hebben we wel een uur lang met zijn allen moeten brossen. Tijdens deze straf werden we bekogeld met alles wat maar plakte of smerig was.

Na de algemene ontgroening werd Hamers aspirant-lid  van de vereniging. Om echt lid te worden, moest Hamers kiezen bij welk dispuut hij wilde komen. Ook voor dit dispuut was een ontgroening georganiseerd.

“Na de algemene ontgroening waren de leden van de vereniging een stuk vriendelijker. Als aspirant-lid hoor je er toch een beetje bij. Je kan binnen onze vereniging kiezen uit verschillende disputen. Elke week stelde enkele disputen zich voor. Op deze avonden mochten de aspirant-leden voor het eerst bier drinken op de vereniging. Tijdens de algemene ontgroening was alcohol voor niet-leden streng verboden. Uiteindelijk werd ik geplaatst bij een dispuut. De ontgroening van mijn dispuut duurde twee dagen en nachten. Een eis was om twee nachten niet te slapen en we moesten spullen zoals onze telefoon, portemonnee en horloge weer inleveren. Tijdens de ontgroening werd er weer veel gesport, totdat alle spieren pijn deden en verzuurd waren. Denk aan sit-ups, push-ups en natuurlijk brossen. Ook moesten we de etiquette leren. Dit deden ze via het stellen van vragen. Als je de vraag fout beantwoordde moest je geblinddoekt vieze dingen eten, kattenvoer bijvoorbeeld. Een van de vragen was: mag je tijdens een diner smakelijk eten vooraf zeggen? Het antwoord is nee, want: je mag niet de indruk geven aan de groep dat het eten lekker is zonder dat je het hebt geproefd. Alleen degene die heeft gekookt mag iedereen smakelijk eten wensen. Tijdens de dispuutontgroening was de leiding coulant. Ik ben bijvoorbeeld gaan werken en er was genoeg eten en drinken beschikbaar. Ze zorgden ervoor dat we onze vitaminen wel binnenkregen.”

Hamers heeft maar een keer gedacht aan stoppen met de ontgroening.  Dit was tijdens de twee slapeloze nachten. “Ik was zo vermoeid en het constante kleineren op fysiek en mentaal gebied maakte me pissig. Tijdens een van de opdrachten was ik bijna weggelopen en van plan om te kappen met die hele vereniging.”

Hamers is nu bijna een volledig lid van zijn vereniging en dispuut. Hamers heeft zich ondanks de kleinering en slapeloze nachten goed vermaakt. Daarnaast heeft hij nieuwe vrienden gemaakt waarmee hij ook buiten het dispuut veel optrekt. Zijn eindconclusie is: “Ze proberen je wel te breken, maar ze houden rekening met je gezondheid en gevoel. Er is altijd genoeg voeding en ook al schreeuwen de leden nog zo hard ze weten echt wel wanneer te stoppen.”