“Depressie blijft een enorm taboe”, aldus GGZ op haar site. Wat een schrijnend voorbeeld van een selffulfilling prophecy. Links  en rechts horen we dat we het taboe moeten doorbreken, want 1 op de 20 mensen heeft jaarlijks last van depressie. Maar dit taboe is verzonnen, ontstaan uit onwetendheid en onbegrip. Luister voor de verandering eens naar iemand met depressie.

 

Het is geen geheim dus, dat zoveel mensen jaarlijks last hebben van een depressie. Toch is het zo dat het een enorm taboe is. Jongens en meisjes met depressie, hebben jullie al gehoord dat het een enorm taboe is? Ja, het is echt een enorm taboe.

 

Wat is het fijn om te weten dat het taboe is. Zeker aangezien ik al zo lang last heb van depressie. Nooit heb ik geweten wat voor druk er op me staat, tot ik er wat op het nieuws over hoorde. Daar heb ik pas echt wat aan. In het begin dacht ik dat het misschien een fantoomtaboe was, een taboe dat niet echt taboe was, maar nadat ik anderen steeds meer over een taboe hoorde praten, begon ik me pas zorgen te maken. Dankjewel, media.

Er wordt nooit gesproken over het taboe, tot er iets heftigs gebeurd, waardoor iedereen erover gaat praten. De middelbare scholier die gepest werd en daarna zelfmoord pleegde, en daarna de Bossche wiskundeleraar die ook zelfmoord pleegde. Dat maakt de weg vrij om weer over het taboe te spreken.

Elke keer dat er over het taboe wordt geschreven, gesproken of überhaupt wordt gepubliceerd wordt deze bevestigd, niet ontkracht.

Wanneer ik me niet goed voel, en iemand nodig heb, wil ik graag de openheid voelen om iemand te benaderen. Nu met alle media-aandacht voor het taboe heb ik nog nooit zo’n erg taboe eromheen gezien. Sterker nog, toen ik mijn idee voor deze column wilde opperen, werd dat alsmaar moeilijker. Tijdens de vergadering werd er constant over dat taboe gesproken. Waarom schrijft dan niemand eens: “Welk taboe?” Want dat is mijn ervaring tot nu toe geweest: compassie, openhartigheid en niemand die eens zei dat ik me aanstelde, of me vreemd aankeek. Waarom is er dan dat gedoe over dit zogenaamde verboden onderwerp?

Mijn beste gok zou zijn dat mensen met depressie niet altijd hulp willen of het idee hebben dat professionele hulp zou helpen. Waarom zou je ook, als je je voor de afgelopen vijf jaar aan een stuk rot hebt gevoeld? Waarom zou die ene persoon dan helpen? Dát is het probleem. Wij, als maatschappij, hebben geen goed beeld van depressie.

Zo heb je ook van die awareness-campaigns. Van die campagnes die je dan helpen met het herkennen van de tekens van depressie. Nou bedankt joh! Ik heb niets liever dan andere mensen die straks meteen doorhebben dat ik depressief ben. Als ik je wil vertellen dat ik depressief ben, dan doe ik dat wel. Geen taboe of campagne voor nodig.

 

“Je zou er toch geen eind aan maken?”

Wat wel een taboe is, is zelfdoding. Daar laten de media dus de steek vallen. Depressie hoeft niet te leiden tot zelfmoord. Waarom zou het? Gewoon omdat je je fundamenteel slecht voelt, betekent niet dat je er meteen een eind aan wil maken. Wanneer iemand voor de trein springt, hoor je: “Wat vervelend.. Nu komt de trein niet op tijd. Wat asociaal!” Als een vriendin van je zelfmoord pleegt op de middelbare school dan wordt er gezegd dat er geen kaarsje in de aula komt omdat dat dan andere studenten op ideeën zou kunnen brengen, dat werd mij tenminste verteld.

Onbegrip komt uit gebrek aan kennis. Een van mijn beste vrienden, die dezelfde vriendin heeft verloren in 2015 als ik, kruipt nu door het eind van zijn depressie en we hadden er een gesprek over: “Maar.. Eh.. Je zou er toch nooit een eind aan maken?”

Dan valt er altijd even een stilte. Elke seconde die je de klok dan hoort wegtikken maakt de lading zwaarder, ongeacht het antwoord. Hij antwoordt: “Nadat ik heb gezien wat dat met zich mee brengt bij vrienden en familie, zou ik dat nooit doen.”

Het idee dat iemand ‘op een idee gebracht’ zou kunnen worden is ronduit achterlijk. Zulke ideeën zijn het resultaat van praten in een taal die ze niet begrijpen. Ze weten niet waar het om draait, ze snappen niet wat er in mensen omgaat, toch willen ze er iets over kwijt. Die opvatting dat zelfmoord aanstekelijk is, is als denken dat de griep niet aanstekelijk is. Iemand die zelfmoord pleegt, die heeft erover nagedacht. Je bagatelliseert het probleem door te zeggen dat het van de een naar de ander springt. Iemand die zelfmoord pleegt doet dat om niet meer te leven, niet omdat ie heeft gehoord dat Jantje of Pietje het ook heeft gedaan. Geloof het of niet, wij zijn geen lemmings.