Autisme. Niet alleen een populair scheldwoord op vage websites, maar ook een aangeboren contactstoornis. Filemon Wesselink lanceerde vorige week zijn nieuwe programma “Het Is Hier Autistisch”, waarin hij met bepaalden autisme spreekt en tegelijkertijd op zoek gaat naar zijn eigen autisme. Maar wat houdt het hebben van deze stoornis eigenlijk in en hoe uit het zich in het ‘normale’ studentenleven?

Toen ik begon met het schrijven van deze column/melodramatisch lulverhaal, had ik zo mijn twijfels. Waarom zouden studenten geïnteresseerd zijn in wat er zich in het hoofd van een willekeurige idioot afspeelt? Maar om de een of andere reden, waarschijnlijk vanuit mijn eigen openhartigheid, had ik toch de neiging om dit te schrijven. Dus, bij deze presenteer ik u een kijk in het hoofd van de hiervoor genoemde idioot.

Ik ben op jonge leeftijd (drie, vier, vijf) gediagnosticeerd met het Syndroom van Asperger, een vorm van autisme. Hierdoor heb ik me nooit echt kunnen voorstellen hoe het is om ‘normaal’ te zijn. Ik ging van groep drie tot het HBO naar het speciaal onderwijs en had daarnaast (nog steeds) een vrij teruggetrokken leven, dus contact met ‘normale’ mensen heb ik ook vrij weinig.

Ik zet het woord ‘normaal’ hier expres tussen aanhalingstekens omdat normaal een vrij relatief begrip is. Niemand is 100% normaal, maar sommige mensen zijn wel iets normaler dan anderen.

Maar goed, even terug naar dat teruggetrokken leven van mij. Dit is een van de grootste manieren hoe het zich kenbaar maakt tijdens mijn studentenleven. Een formule die ik bij mezelf heb uitgevonden tijdens het introductiekamp van de Fontys is:

Kroeg + harde muziek + weinig bewegingsruimte = huilend wegrennen.

Als autist ben je namelijk overgevoelig voor bepaalde soorten prikkels, en een overvloed daarvan kan leiden tot… zie de formule hierboven. Ik kan in principe wel tegen uitgaan, maar deze twee factoren bij elkaar zijn bijna dodelijk voor mij. (Plus: ik hou ook niet echt van alcohol, maar dit is meer een persoonlijk iets).

Ook op de redactievloer zelf is het vaak een hindernis. Niet alleen krijg ik een halve paniekaanval als ik mensen moet bellen en aanspreken, waar ik de laatste tijd wel overheen ben gegroeid, maar ook bij bijvoorbeeld samenwerking is het een issue. Ik vind het moeilijk om mensen te vragen om samen met mij te werken. Ik heb liever dat het van de andere kant komt. Hierdoor blijf ik als er in tweetallen gewerkt moet worden vaak als laatste achter, omdat mijn strategie vaak “bakkes houden en wachten tot er iemand naar mij toe komt” is. Hell, ik vind het al lastig om met iemand die ik minder goed ken over random dingen te lullen!

Ik laat Autisme nu wel lijken als een opeenstapeling van allerlei negatieve bullshit, maar er zitten heus wel positieve kanten aan. Door bijvoorbeeld mijn (om het zelf te zeggen) hoge intelligentie, gecombineerd met mijn bijna fotografische geheugen hoef ik veel van die fucking lange boeken en teksten die we nodig hebben voor toetsen vaak maar een of twee keer te lezen om de belangrijkste dingen te onthouden. Als ik goed oplet, kan ik zelfs nog dingen die mensen een jaar geleden zeiden nog nagenoeg perfect opdreunen. Ik zou mezelf dus vooral beschrijven als een gast die een hele show van Hans Teeuwen uit z’n kop kan leren, maar niet goed een gesprek met een leeftijdsgenoot kan starten (nadruk op starten).

Voor de mensen die trouwens denken: “Een journalist met een contactstoornis? Is dat niet een beetje hetzelfde als een vis met watervrees?” Ja, maar ik wou deze studie namelijk ook gebruiken om juist die zwakke punten van mezelf te verbeteren. Als ik mijn propedeuse dan niet haal, kan ik ten minste zeggen dat het niet voor niets was geweest. Ik heb er ook bewust voor gekozen om, toen ik mij op deze school in te schrijven weinig tot geen speciale hulp te vragen. Ik wou namelijk juist proberen om de opleiding op mijn eigen kracht te halen.

Dat is trouwens wel iets dat ik vaak bij andere autisten, ook leeftijdsgenoten, terugzie. Het feit dat ze er niet echt over willen praten. Ik denk dat dit komt omdat veel van deze studenten zich er voor schamen dat zij ‘anders’ zijn, of omdat ze, net zoals ik, geen extra hulp willen. Ik kan van mezelf zeggen dat het eerste jaar van mijn opleiding niet geheel vlekkeloos is verlopen (ik heb maar één project van de vier in een keer gehaald), dus had ik anders dan alle anderen autisten moeten zijn en die extra hulp moeten nemen? Misschien wel, maar ik vind dat het sowieso iets is dat je moet delen met anderen. Dit klinkt misschien heel afgezaagd, maar mensen zijn hier om je te helpen. Ook al ben je niet per se zo’n fan van die speciale behandeling, het maakt je studentenleven alleen maar makkelijker.