Vrijwel iedereen die sport is bekend met blessure. Van voetballers met gescheurde kuitbenen tot darters met verrekte armen. Een blessure oplopen is vaak vreselijk balen voor sporters. Neem topjudoka Kim Polling bijvoorbeeld, die wegens een hernia niet naar het WK mag. Maar wat nou als je nooit meer herstelt, en je je lievelingssport neer moet leggen? Dit maakte de 20 jarige duikliefhebber Nadja Dubislav mee.

“Elke keer als iemand vertelt over een prachtige duik, barst ik weer in tranen uit.”

Ze was duikinstructrice in Australië, waar ze duikers zonder certificaat door de onderwaterwereld begeleidde. Een droombaan zou je denken, totdat het mis ging: toen een van haar amateurduikers grip verloor, begon hij te zinken. De man daalde beneden de vijf meter die hij initieel zou duiken, waardoor Nadja geen andere keuze had dan hem te redden. Het probleem was dat Nadja die dag last had van drukverschil tussen haar oor-holtes; op vijf meter diepte zat ze aan haar limiet. Door de reddingsactie scheurde haar trommelvlies.

Paniek in het water

“De hele wereld draaide, ik wist niet meer wat onder en boven was.” Legt Nadja uit, “De pijn was afschuwelijk en het enige wat ik nog hoorde was een harde piep.” Ze wist zich naar boven te coördineren door haar luchtbubbels te volgen. Toen ze nog een paar meter van het wateroppervlakte verwijderd was, kon ze nét voor het flauwvallen de trimvesten van haarzelf en haar duikers opblazen. “Niemand had door wat er aan de hand was, en dat ik vervolgens vijf minuten lang bewusteloos op het water dreef. Mijn duikers waren intussen al weer aan boord geklommen. Toen ik bij bewustzijn kwam en mezelf het dek op hielp, zag ik dat ze hun duikuitrusting al uit hadden getrokken en fruit aan het eten waren.” Toen Nadja haar leidinggevende opzocht, beschuldigde die haar ervan dat ze onwel werd door een kater.

Nooit meer herstellen?

Nadja onderging een herstelperiode van drie maanden, waarvan ze de eerste maand in bed lag. Volgens de arts kon ze het duiken langzaam weer oppakken, en mocht ze uiteindelijk met het vliegtuig haar familie weer opzoeken. Maar door het drukverschil in het vliegtuig sprong haar oor opnieuw. Waarop een deskundige haar adviseerde om definitief van het duiken weg te blijven. “Hartverscheurend.” Vertelt ze, “Duiken is mijn passie, ik deed het al vanaf mijn tiende jaar en heb heel mijn leven er omheen gebouwd. En nu mag ik het nooit meer doen. Ik had echt een moment waar ik me afvroeg; ‘wat ga ik nu doen met mijn leven?’” Door de permanente oor-schade heeft ze ook moeite met veel andere dingen, zoals sporten en autorijden.

Nadja werkt inmiddels als kok op de duikersboot, en is later van plan om dierengeneeskunde te gaan studeren. Ze mag wel aan het wateroppervlak snorkelen, maar mist duiken nog steeds ontzettend: “Elke keer als iemand vertelt over een prachtige duik, barst ik weer in tranen uit.”