Van 30 september tot en met 4 oktober gaat voor het tweede jaar het Stoptoberhuis van start. Eén van de vijftig deelnemers van vorig jaar is Richard Oosterhuis. Volgens hem gaat het de organisatie niet álleen om het stoppen met roken.

“Je wilt stoppen met roken, dus je geeft je op. Dan is het 1 oktober en zit je met 49 anderen opgesloten. Je zit opgesloten en je kunt niks krijgen. Het lijkt gezellig en je denkt veel steun te hebben aan elkaar. Dat valt dan vies tegen, want het is echt niet alleen maar rozengeur en maneschijn”, vertelt Richard.

Sensatie
Oosterhuis vond het een leuke ervaring, maar zal het niet nog eens doen. “Er waren leuke mensen, maar er waren ook mensen die de boel verziekten. Er zaten echt mensen tussen die puur voor de sensatie kwamen, continu ruzie maken en roddelen. Ik heb er een hoop leuke vrienden aan overgehouden, maar er zijn ook genoeg mensen die ik nooit meer hoef te zien.”

Achter de schermen
“Daarnaast gaat het in mijn ogen veel om de beelden; er waren continu camera’s. De hele tijd dezelfde mensen die gefilmd werden. Je werd vaak achter de schermen gedrukt, maar dan kwam Fajah Lourens en moest iedereen vrolijk doen. Je hoeft ook niet mee te doen, de helft kwam er niet eens bij zitten als er een bijeenkomst was.”

In een hoekje geduwd
“Af en toe was er een BN’er om ons bezig te houden met sporten. Maar daarbuiten was er veel vrije tijd. Dan werd je in een hoekje geduwd en moest je maar kijken wat je deed. Dan ga je maar een beetje op bed hangen.”

Zoek het maar uit
“Je krijgt een hele hoop informatie over het roken, maar uiteindelijk word je naar huis gestuurd en hoor je niks meer van ze. Zo van: ‘zoek het maar uit’. We hadden allemaal een stopcoach. Als je je dan rot voelde, kon je daarmee praten. Er zat een groot verschil in de deelnemers. Sommige waren dagen aan het janken. Ik heb dat absoluut niet zo, ik ben een harde. Het is allemaal hartstikke leuk en aardig, maar uiteindelijk moet je het zelf doen.”

Van dag tot dag
“Nu, een jaar later, rook ik weer, maar ik ben van plan om te stoppen. Het is écht moeilijk hoor. Ik ga het nu in mijn eentje oppakken, als ik er weer klaar voor ben. Je staat er nooit bij stil hoe slecht het is. Je verzint excuses voor jezelf als je mensen mét sigaret 100 jaar ziet worden. Ik leef van dag tot dag en geniet van elke dag met mijn kinderen, moet ik dan echt alles laten waar ik gelukkig van word?”

 

Bent u benieuwd naar de beelden? Neem hier een kijkje.