Ik begin steeds meer het idee te krijgen dat we beter over taxichauffeurs in Amman kunnen schrijven dan iets dat journalistieke inhoud heeft want oh wat brengen deze mensen een verhalen met zich mee. Ik zal voor het gemak aan het begin beginnen:

Vandaag gaan we van Downtown Amman naar een shopping mall in Abdoun, een rijke wijk in Amman. Zoals gewoonlijk bestellen we een Uber maar na veel gedoe in het drukke verkeer van Amman en een paar belletjes met de Uberchauffeur verder besluiten we onze rit te cancelen, we gaan voor de normale stadstaxi. We stappen in bij een man die tot onze verbazing redelijk goed Engels praat. Ik vraag hem of hij ons naar city mall wil brengen. Dat kan, maar een prijs noemt hij niet. Ik besluit zelf maar een prijs van vier JOD voor te stellen, wat neerkomt op ongeveer vijf euro. De taxichauffeur antwoordt ‘don’t worry my friend. I don’t care about the money.’ Zal wel goed zijn dachten wij als naïeve toeristen die in dit land alleen nog maar bekend waren met de gemakken en duidelijkheid van Uber.

De taxichauffeur knoopt net als iedereen hier een praatje met ons aan: ‘where are you from? What are youre plans for today? Is this your first time in Jordan?’ Een paar vragen verder zie ik in mijn ooghoek een auxkabel aan de binnenspiegel van de Toyota Prius hangen.

Nou ja laten we deze taxirit maar een beetje opfleuren denk ik bij mezelf en ik vraag de chauffeur of ik muziek op mag zetten. Voordat ik het weet blaast Sterrenstof van De Jeugd Van Tegenwoordig uit de speakers met een veel te harde bass. Die Nederlandse muziek valt wel lekker bij de chauffeur en hij heeft maar moeite om zijn handen aan het stuur te houden.


Als vervolgens Zandloper van Typhoon langs komt in de playlist kan hij zich niet meer bedwingen en pakt hij zijn telefoon uit zijn zak om heel het tafereel vast te leggen, helemaal veilig voel ik mezelf niet meer. Ondertussen heeft hij het volume ook flink wat aangedraaid. Ik kom erachter dat deze man ook een supersonisch gehoor blijkt te hebben want bellen door de muziek die met minsten 120 decibel uit de speakers blaft gaat blijkbaar ook nog prima.

Langzamerhand merken we dat we een rijker gedeelte van Amman binnenrijden en we laten ons vertellen dat de Koning van Amman hier ook ergens woont. De Toyata Priusen veranderen in Mercedesen en de stoffige 68 onder 1 kap woningen veranderen in villa’s. In de verte zien we al de gigantische shopping mal liggen pal naast de enige twee wolkenkrabbers van Amman. De chauffeur parkeert zijn auto netjes voor de shopping mall en we zetten Ronnie Flex of Lil Kleine of weet ik veel wat er op dat moment op stond af. Ik haal mijn portemonnee tevoorschijn en duw de chauffeur vier JOD in zijn handen. ‘four JOD???’ zegt de chauffeur met verbazing in zijn stem ‘You said fourteen’ ‘No i clearly said four’ antwoord ik. ‘I also thought you didn’t do it for the money’

De toon van de taxichauffeur wordt steeds agressiever en als hij merkt dat er niet zoveel te halen valt wordt de ‘Please I have two children at home’ kaart gespeeld. Om maar van de taxichauffeur af te zijn besluiten we hem maar tien JOD te geven. Nog steeds ontevreden besluit hij hiermee akkoord te gaan en we vervolgen onze weg in de shopping mall.

In de shopping mall vallen ons gelijk een paar dingen op: Minder vrouwen met hoofddoeken en bijna alleen maar Westerse winkels en de zeer opvallende analyse dat de meeste mensen hier niet drie maar twee koppen kleiner zijn dan Maurits (Zal wel iets met voeding te maken hebben of zo). Het valt hier ook op dat de mensen veel westerser zijn gekleed.

Waar in downtown Amman de vrouwen veel meer gesluierd rondlopen en de mannen hoogstens een nepshirtje of trainingsbroek van Nike of Adidas aan hebben. De shopping mall kan qua winkels zo door voor een gemiddelde winkelstraat in Amsterdam of Antwerpen. Noem het maar op: Tommy Hilfiger, Ralph Lauren, Victoria’s Secret maar ook goedkopere winkels zoals Bershka, Stradivarius en Zara.

 

Voor de lunch gingen we, origineel als we zijn, maar even naar het meest westerse bedrijf van allemaal: McDonald’s (We hadden net zo makkelijk ook voor Burger King, KFC of een ander fastfoodketen kunnen kiezen). We gingen hier niet alleen heen omdat we honger hadden, maar ook omdat we de Jordanese McDonald’s met de Nederlandse wilde vergelijken. We vergeleken het menu en de smaak met Nederland. Het menu had veel raakvlakken met zijn Nederlandse equivalent. Wat er in Nederland niet te vinden is, is de ‘McRoyal’, dat is een soort grotere Quarter Pounder. Ook een dubbele Big Tasty staat hier op het menu. Voorderest is het qua menu net zoals de ‘Nederlandse’ Mac. We gingen maar eens bestellen: Een ‘double Big Tasty’ en een cheeseburger. Gelijk viel op dat er op de verpakking van de cheeseburger ‘100% halal’ stond, iets wat een must is in een islamitisch land. De cheeseburger viel overigens goed in de smaak, de Big Tasty wat minder; Het gehakt was droogjes en de saus was een stuk minder aanwezig dan in Nederland. Ook was er, uiteraard, geen bacon aanwezig op de burger (Voor de dummies onder ons: moslims mogen geen varkensvlees). Al met al is de McDonald’s in Jordanië niet heel verschillend met die van Nederland, iets wat wij eigenlijk wel verwacht hadden. Na ons maaltje besloten we taxi weer terug te pakken naar het hotel, de details van deze rit zullen we jullie besparen

 

Seán van Zon