Daniel Peperkamp en Bas van Krugten

Het is negen uur ´s morgens als we wakker schrikken van de deurbel. Half wakker open ik de deur en voor me staat onze Airbnb host, ze lacht vriendelijk en overhandigt me de reservesleutel van het appartement. Na wederom eieren als ontbijt maken we een plan de campagne. Geen concrete afspraken deze dag. We bereiden ons voor op het interview van morgen en focussen ons op tools. Rond de lunchtijd wordt de koelkast geopend, waarna we vrij snel tot het besef komen dat we toch echt maar eens fatsoenlijke boodschappen moeten gaan doen. De mobike app wordt geopend en een klein uur later zitten we op het strand bij te komen met ons stokbrood en onze humuss. Achter ons zien we plotseling een groep van ongeveer vijftig jongeren zich verzamelen. Allemaal in uniform, begeleidt door een oudere officier. Ze lachen en zijn druk bezig met het maken van selfies, een raar gezicht. Er wordt ze op strenge wijze instructies gegeven over hoe te gaan staan voor de groepsfoto. We zijn aandachtig toeschouwer totdat de regen opeens met bakken uit de hemel komt vallen, Bas kijkt me vertwijfeld aan en een minuut later zijn we met de noorderzon vertrokken, terug naar ons appartement. De magen beginnen te rammelen als om half zes de zon onder gaat. Met wat shekels op zak duiken we de nauwe sfeervolle straatjes van Jaffa in op zoek naar voedsel. Israël is ontzettend duur, maar desalniettemin vinden we een tentje waar we onder het genot van jaren 90 trance muziek een lekker pitabroodje kunnen eten. Als ik dit schrijf is het half 8, de straten zijn leeg, morgen begint de werkweek weer. Ook voor ons drukke maar leuke dagen. Jeruzalem en de dode zee liggen nog in het verschiet.

להתראות

Tot ziens in het Hebreeuws