Verdwaald in de ambassadewijk van Amman stuitten op de hoek van de straat op een slijterij. Best opmerkelijk aangezien 94% van de Jordaanse bevolking bestaat uit moslims en er nauwelijks een markt lijkt te zijn om alcohol te kunnen verkopen. Daarentegen loop je in Al Radwan moeilijker tegen een gesluierde vrouw aan dan tegen de plaatselijke Gall & Gall. Dat stimuleert onze nieuwsgierigheid. Met enige vertwijfeling stappen we naar binnen bij Magic Moments.

Geen warm welkom

Nadat we onze eerste voetstappen op het tapijt hebben staan gaan we gesplitst de winkel door. Als hondjes bij een lantaarnpaal besnuffelen we een voor een elke fles sterke drank met verbaasde blik. Als je niet beter zou weten zou je denken dat we zojuist een prehistorische opgraving hebben gedaan.

Van een warme welkomstbegroeting is tot dan toe geen sprake. Met groot volume zit de eigenaar al minutenlang hevig transpirerend achter zijn kassa te telefoneren. Wanneer hij zijn telefoon ophangt, drukt hij zo hard op het scherm dat ik even denk dat hij door het glas heen drukt. Zo agressief klikt hij zijn gesprek weg.

Opvallend is dat hij ons niet begroet, terwijl we al minstens een kwartier in zijn winkel rondwarrelen. Ik besluit het voortouw te nemen en ik stel mezelf voor. “Hey, I’m Maurits. Is it possible to ask you a few things about the profity of liquor stores?” Het is niet duidelijk of de man zoekt naar een gepast Engels antwoord of dat hij twijfelt of hij ons te woord wil staan. Na enkele seconden komt er toch een antwoord uit. “Yes, sure”, reageert hij aflatend.

“Many western people”

Er hangt de sfeer van een ijskast, dus om het ijs wat te breken zeg ik dat we Nederlandse studenten zijn. Echt geïnteresseerd lijkt de man niet. “We are students from the Netherlands”, meld ik op zeer opgewekte toon. “Oh, nice”, mompelt hij niet al te enthousiast. Ik vervolg het gesprek door te zeggen dat we een productie maken over de foodculture in Jordanië. Dat we studenten journalistiek zijn laat ik achterwege.

Voor smalltalk lijkt de man geen talent te hebben, dus ik besluit mijn eerste vraag maar te stellen. “How many people buy something in your store at an average day?”. Hij trekt een gezicht alsof ik hem zojuist gevraagd heb om de kwantummechanica in het Chinees uit te leggen. De man blijkt gebrekkig Engels te spreken. Na enige tijd komt er met wat handgebaren het volgende antwoord uit.” About thirty people.”

Antwoord op de vraag of daar ook veel Jordaniërs bij zitten krijg ik niet. Daarom formulier ik hem maar iets anders. “Many embassy people and tourists?”, vraag ik op een niveau Engels dat ik tot dan toe alleen van taxichauffeurs kende. Het leidt er wel toe dat ik antwoord krijg op mijn vraag. “Yes many western people”, respondeert hij terwijl hij de winkel schoorvoetend aanveegt.

Praten over alcohol is iets beschamends

Uit zijn korte slecht geformuleerde antwoorden concludeer ik dat hij verzwijgt dat er ook wel eens een Jordaniër de verleiding van een glas Sauvignon Blanc niet kan weerstaan. Hij weigert het echter te bevestigen. In Jordanië lijkt praten over moslims die stiekem alcohol drinken evenveel taboe als in Nederland met Geert Wilders praten over het bestaan van geïntrigeerde vluchtelingen.

Vooraf beschikten we wel over enige voorkennis. De Jordaanse voedingsprofessor Refat Alkurd vertelde ons dat praten over alcohol gezien wordt als iets beschamends. “Het is verboden in de Koran en de meeste Jordaniërs houden zich nog altijd streng aan die regels. Het is eigenlijk zelfs verboden om andere personen aan alcohol te helpen.”

Na dertig minuten ervaring in de Jordaanse slijterij krijgen wij bevestiging op het antwoord van Alkurd. Allereerst komt de eigenaar op de vraag of hij zelf de slijterij heeft geopend niet verder dan “Yes”. Daarna vertelt hij dat hij zich er wel voor schaamt. “But I’m not proud” Hoewel de man beschikt over een donkere huidskleur valt het schaamrood van zijn kaken af te lezen. Hij trekt een gezicht van een kleuter die op heterdaad betrapt wordt op het leegeten van de koekjestrommel. De opluchting valt dan ook van zijn gezicht af te lezen wanneer ik hem vertel dat ik genoeg informatie heb.

Torenhoge alcoholprijzen

Vervolgens tuur ik de gevulde schappen door op zoek naar de fles die het meest toe is aan ontkurking. Kijkend naar de torenhoge prijzen komt het cultuurverschil verder tot uiting. Terwijl je in Nederland slechts een minuscule blik hoeft te werpen op een fles Rosé om twee verkoopmedewerkers als wespen om je heen te hebben, kan ik in Jordanië kijken totdat de oorlog in Oekraïne is opgelost, maar mij adviseren over alcohol doen ze in ieder geval niet.

Voor een prijs waar je in Jordanië normaal twee weken van kunt rondkomen, rekenen we onze fles Raki af aan de kassa. Na het afrekenen van de fles, propt de man hem snel in een kleine zwarte tas die doet denken aan een vuilniszak. Hij doet het zo haastig dat je bijna zou denken dat hij er een handgranaat instopt. Vriendelijk zegt hij ons gedag, maar zijn blik duwt ons de winkel uit. Uit zijn nerveuze houding maken we op dat hij liever niet gezien wordt, wanneer hij alcohol verkoopt.