De regelgeving in Ierland omtrent abortus is veel strenger dan die in Nederland en België. Wat vinden de Nederlandse en Belgische Ieren, die op dit moment in Ierland wonen, hiervan? Patricia Kamp-Mom (41) komt oorspronkelijk uit Limburg en is tegen de wetswijziging.

Patricia woont al bijna 2,5 jaar in Ierland en maakte het referendum dus van dichtbij mee. Zelf mocht ze niet stemmen omdat ze geen Iers burgerschap heeft. Anders had Ierland er een stem tegen bij.

Levenszaak

‘’Mensen hebben vaak geen idee. Ieder mens is evenveel waard. Of het nou gezond of gehandicapt is, een meisje of een jongens is en of het gewild of ongewild is. Ik vind het zeer onwenselijk dat we de kwetsbaarste onder ons vermoorden, om welke reden dan ook.’’

Patricia heeft zelf zes kinderen: drie jongens en drie meisjes van tussen de drie en twaalf jaar oud. Het was daarom voor haar duidelijk aan welke kant zij staat. ‘’Dit is een zaak waar ik mijn hele leven al voor sta en voor strijd. Tijdens de laatste twaalf weken heb ik tussen de veertig en zeventig uur per week actiegevoerd. Ik ging dagelijks de straat op, gaf trainingen en was aanwezig bij de demonstraties.’’

‘Maar twaalf weken’

‘’Er zijn ook mensen die tegengas geven. Die zeggen dan dat het nog geen baby is, dat het maar tot twaalf weken zal zijn en dat je anti-vrouw bent als je tegen abortus bent, maar ik ben voor mannen en vrouwen, geboren en ongeboren.’’

In de uitslag van het referendum kan Patricia zich niet vinden. “De uitslag van het referendum laat zien hoe ver we afstaan van wijsheid, kennis en de natuur. Dat is schandelijk, maar niet onverwacht. Als ik kijk hoe links de mensen vaak denken, verbaasd het me totaal niet en maakt dat me strijdbaarder dan ooit.”

Individualistische maatschappij

Dat in Nederland en België abortus als langer is toegestaan vindt Patricia vreselijk ‘’Men doet maar alsof het een recht is voor de moeder om te beslissen, maar het kind heeft zelf niks voor het zeggen. ‘Ieder zijn eigen keuze’, maar ik vind dat werkelijk een ongelofelijk slappe houding. Alsof we allemaal in een individualistische maatschappij het beste afzijn.”

‘’Ik ben pleegmoeder geweest voor zeventien kinderen en ik kan zeggen dat klaar staan voor andere, ook in nood bij een zwangerschap, prachtig is. Mensen die voor abortus hebben gestemd zullen uiteindelijk daarvoor verantwoordelijk worden gehouden. Bloedvergieten en het goedkeuren van bloedvergieten zal nooit ongestraft kunnen blijven.”