De karakteristieke straten van Venetië zijn gevuld met leven. Overal hoor je de rolkoffers over de kinderkopjes denderen. In bijna iedere straat vind je een hotel, vaak beheert door grote bedrijven. “You want to see the menu?” Als je niet uitkijkt, slepen de obers je zo naar binnen. Een tochtje in de gondel voor “a very special price” is ook een aanbod dat de toeristen om de minuut krijgen. De inwoners hebben een haat- liefderelatie met de bezoekers van de stad. Ze kunnen niet zonder hen, maar de Venetianen zien de stad iedere dag weer negatief veranderen.

De gemeente van Venetië neemt al een aantal maatregelen tegen het massatoerisme dat de stad overspoelt. Zo komt er onder andere een taks voor dagjestoeristen. Maar wat denken Venetianen nu echt over de situatie? We spraken met twee inwoners. Ze zijn het er beiden over eens; er moet nog een hoop gebeuren om de stad te redden.

“De stad zal langzaam verdwijnen”


Amy Klaverveld

 

Verstopt tussen de smalle straten, in de buurt van het San Marcoplein, is een Bed&Breakfast gevestigd. B&B San Marco is één van de weinige authentieke B&B’s in de stad. Dat wil zeggen: drie kamers voor gasten en samenwonend met een Venetiaanse familie. Wanneer we daar aanbellen, worden we naar boven geroepen. Op de bovenste verdieping van een smal gebouw wacht Marco Scurati op ons met een brede glimlach. De wallen onder zijn ogen geven aan dat het een hardwerkende man is. De woonkamer is enigszins rommelig, met een hoop boeken op de salontafel. De boeken komen van de hoge stapel die in de gang staat, ruim een meter hoog aan Italiaanse geschiedenis. De keuken doet warm en huiselijk aan, ondanks de rommel. “Tja, we eten hier altijd met alle gasten tegelijk, dan heb je dat.” Marco geeft ons een rondleiding door de kleine verdieping. De rommel van de keuken en de woonkamer staan in contrast met de strak opgemaakte bedden van de gastenkamers. “Ik ben hier opgegroeid,”gaat Marco verder. “Toen ik een baan in het zuiden aangeboden kreeg, pakte ik het met beide handen aan, maar ik miste de stad wel. Ik kreeg te horen dat mijn vader het huis zou verkopen. Ik wilde graag terug naar mijn geboortestad dus toen begon ik de B&B. Toerisme is eigenlijk de enige manier om geld binnen te halen hier.” Op het dakterras kijkt Marco uit over zijn stad. Hij is er geboren, maar de stad is sindsdien veel veranderd. “Er is veel veranderd. Ik hou nog steeds van de stad, maar ik leer ervan houden op een andere manier.”

Marco heeft enkele jaren geleden een plan gemaakt om veranderingen in het toerisme aan te brengen. Een serieuze poging om zijn geboorteplaats te redden. De gemeente was hierin erg geïnteresseerd, maar lijkt er nog niet veel mee te doen. “Iedereen van mijn generatie lijkt uit de stad te vertrekken. Ze verkopen de hotels en restaurants aan bedrijven. Als alle echte Venetianen vertrekken, dan zal de stad langzaam verdwijnen.” Marco duidt op het overduidelijke ingerichte centrum. Goedkope souvenirs uit China doen het beter dan de traditionele uit Venetië, hotels en restaurants worden overgenomen, de Venetiaanse cultuur lijkt te verdwijnen. “Op dit moment zie ik niets veranderen. Er moet nog zoveel gebeuren om de stad te redden. De lokale overheid doet nog te weinig. Toerisme levert veel op dus iedereen gebruikt het maar als een ‘cashcow’.”

De B&B van Marco draait volgens hem om de liefde voor de stad, niet om het kleine geld dat net genoeg is om het hoofd boven water te houden. “De mensen die toeristen uitmelken houden niet van de stad. Degene die wél van de stad houden, hebben geen macht. We zullen het zien tijdens de volgende verkiezingen wat er gaat gebeuren.” De glinstering in de ogen van Marco straalt beide passie en bezorgdheid voor zijn stad uit. We nemen afscheid van de wallen en de vriendelijke ogen en hij wenst ons nog het beste van zijn stad toe. Op onze weg naar buiten vallen onze ogen op een poster. “The Rape Of Venice.” Het lijkt erg toepasselijk na dit verhaal.

“Venetië is nóg niet verloren”

Amy Klaverveld

 

 

 

 

 

 

 

 

De gemeente krijgt allerlei opties en plannen voorgeschoteld maar lijkt er maar niets mee te doen. De ideeën die ze wel hebben, zoals de beloofde taks, zien de inwoners niet zitten. Er komt ruimte voor protesten en opstanden. In de stad vormen zich activistengroepen. Zij willen gehoord worden en verandering zien.

We spreken af in het hartje van de stad met Marco Gasparinetti. Hij is één van de negen woordvoerders van Gruppo 25 Aprile, een mensenbelangenorganisatie die al vele protesten en demonstraties heeft gevoerd tegen het massatoerisme. Wat begon als een kleine organisatie met Marco aan het hoofd, is nu uitgegroeid tot de grootste activistengroep van Venetië die bestaat uit meer dan tweeduizend activisten. Elke maand komen zij bijeen op het hoofdkantoor en debatteren zij over belangrijke kwesties om zo de Venetianen bewust te maken van de problemen in Venetië. Bij de grote witte brug, Ponte di Rialto, vragen we Marco naar de toekomst van de zinkende stad.  Je hoort de mening van de oprichter hieronder:

 

‘Toeristen zijn als suiker in de koffie’