La Pulcinella, het symbool van Napels. Pulcinella staat voor de simpele man die alles, zelfs zijn problemen, met een lach aanpakt. Maar wat er achter het masker met de vriendelijk blik en overduidelijk aanwezige neus schuilgaat, dat zie je op het eerste oog niet.
Een betere metafoor voor de stad, en haar inwoners, kan ik niet bedenken. In eerste instantie, lijken de negatieve verhalen over Napels namelijk te kloppen. De meeste gebouwen zien er oud en vervallen uit, er ligt nog steeds te veel afval op straat en regels lijken er voor de inwoners nauwlijks te bestaan.

En toch is de spreuk “eerst Napels zien en dan sterven” niet ongerechtvaardigd. Achter dit rauwe oppervlak gaat soms namelijk een compleet andere wereld schuil. Prachtige kunst -van klassiek tot street-art-, historie, cultuur en natuurlijk niet te vergeten, de lekkerste pizza’s van de wereld. In Napels vind je het allemaal, je moet alleen soms goed zoeken.

Net zoals de stad, moet je ook haar inwoners niet beoordelen op hun uiterlijke schijn. Achter de vaak verheven stemmen en felle handgebaren gaan namelijk meestal vriendelijke, en vooral behulpzame, mensen schuil. Zo intens als de gesprekken lijken te zijn, zo ontspannen zijn de Napolitanen eigenlijk. Misschien is dat wel wat wonen in de buurt van een supervulkaan met je doet. Als je de hele dag eraan herinnerd wordt dat die grote berg in je achtertuin er binnenkort zomaar voor kan zorgen dat je geen huisje, boompje en buren meer hebt. Dan worden alledaagse problemen als het mileu, klimaat en andere toekomstigheden opeens relatief onbelangrijk.

Al is die vulkaan niet de enige aanleiding voor de ietwat egocentrische en gemakzuchtige aanleg van de meeste Napolitanen. In zekere mate is dit waarschijnlijk ook te wijten aan een klein calimero-effect. Napels was namelijk ooit een van de rijkste en meest ontwikkelde steden van de mediterranea. Een verloren oorlog, de bijbehorende verplaatsing van welvaart naar het noorden en dus veranderde verhoudingen later, is Napels een beetje het lelijke eendje van het land geworden.

Wie het sprookje kent, weet dat het lelijke eendje uiteindelijk, met veel vallen en opstaan, uitgroeide tot een prachtige zwarte zwaan. En precies dat, probeert Napels nu ook. Het beeld van de vastgebonden Pulcinella op een ladder, dat in het -goed verborgen- atelier van kunstenaar Lello Esposito te zien is, vangt dit verhaal perfect. Een hoop potentie, maar beperkt in zijn weg naar de top. Napels in een Notendop.

We kwamen naar deze stad met de vraag: Wat is er in Napels veranderd, dat toeristen de stad nu wel het bezoeken waard vinden? Een duidelijk antwoord daarop hebben we van niemand kunnen krijgen. De belangrijkste verandering zit hem waarschijnlijk in de rest van de wereld. Waar andere steden, zoals bijvoorbeeld Rome en Venetië, steeds vaker als te toeristisch worden ervaren en Noord-Afrika een no-go is vanwege het hoge dreigingsniveau. Doen de Napolitanen nog steeds lekker hun eigen ding. Dat is blijkbaar voor steeds meer mensen voldoende reden Napels een kans geven en met hun, meestal, positieve ervaringen bij te dragen aan het veranderen van het negatieve imago dat de stad tot voor kort had.