Minister Hugo de Jonge van Volksgezondheid steunt bufferzones rondom abortusklinieken om demonstranten op afstand te houden. De klinieken krijgen regelmatig klachten over agressieve uitlatingen van demonstranten. Daniëlle de Jong* heeft abortus gepleegd: “Het is al traumatisch genoeg en de woorden ‘je bent een vuile moordenaar’ maken het nog moeilijker.”

In verwachting

Daniëlle was 19 jaar oud toen zij onbedoeld zwanger raakte. Ze had op dat moment geen relatie met de vader . Niemand weet tot op de dag van vandaag dat zij in verwachting was, op de vader na. “Hij flipte zo erg de pan uit, dat ik heb gezegd dat het een grapje was”, vertelt ze. “Als hij anders had gereageerd, had ik het kindje misschien wel gehouden.”

Het kindje is zes weken oud als Daniëlle ontdekt dat ze in verwachting is. Hierdoor had zij niet meer de keus voor een abortuspil. Die kon je toentertijd tot vijf weken zwangerschap nemen, inmiddels tot ongeveer negen weken. De abortuspil wekt als het ware een miskraam op. Na negen weken zwangerschap is het kindje te groot geworden om op deze manier weg te halen.

‘Als je bij de Hema naar binnenloopt zie je kindersokjes hangen. Elke seconde denk je aan het kindje’

Abortus

Dit was bij Daniëlle het geval, haar kindje moest weggehaald worden met behulp van zuigcurettage. Dit is een behandeling waarbij een plastic buigbuisje de baarmoedermond leegzuigt. Daarvoor moest Daniëlle naar een kliniek. Ze koos een kliniek ver uit de buurt, zodat ze niemand bekends tegen het lijf kon lopen. “Ze maakten een hartfilmpje dus ik hoorde het hartje kloppen. Dat was heel moeilijk, want op dat moment leeft het”, vertelt ze. Na het maken van deze echowerd ze naar huis gestuurd met vijf verplichte dagen bedenktijd.

Daniëlle heeft de abortus toch doorgezet. “Die vijf dagen beleef je in een soort roes.  Als je bij de Hema naar binnenloopt zie je kindersokjes hangen. Elke seconde denk je aan het kindje”, zegt ze. Na lang piekeren, komt ze toch tot de conclusie dat ze het ongeboren kindje niet kan geven wat ze zou willen. De hele tijd stond ze alleen voor deze beslissing: “Ik voelde me erg eenzaam.”

Na vijf dagen bedenktijd rijdt ze opnieuw naar de kliniek, in haar eentje. Door medicijnen die ze toegediend krijgt worden weeën opgewekt. Daardoor laat de baarmoeder het kindje los. “Dan krijg je een ijskoude eendenbek in je vagina en wordt het uit je gezogen. Dat was vreselijk en het deed erg veel pijn.” De traumatische gebeurtenis achtervolgt haar nog steeds, ondanks dat ze geen spijt heeft van haar beslissing.

‘Ik denk dat de mensen die daar staan echt een traumatische werking kunnen hebben’

Rouwproces

Het verwerkingsproces heeft vier jaar van haar leven geduurd en ze denkt nog steeds regelmatig aan haar beslissing om het kindje te laten weghalen. “De mensen die daar staan, moeten zich goed beseffen dat iemand niet zomaar abortus pleegt. Het is helemaal niet makkelijk, daar gaat een heel proces aan vooraf.” Ze vindt daarentegen niet dat het verboden kan worden, vanwege het demonstratierecht en het recht op vrijheid van meningsuiting.

“Ik denk dat de mensen die daar staan echt een traumatische werking kunnen hebben”, vertelt ze. “Zeker als je vijf dagen bedenktijd hebt  en er staan demonstranten je op te wachten. Dan kun je geen weloverwogen beslissing maken omdat je een sociaal wenselijke keus maakt.”

Cijfers

Je mag vanaf je zestiende zelf kiezen voor een abortus. Onder de zestien moeten je ouders of voogd toestemming geven. In 2017 werden 30.523 zwangerschapsafbrekingen uitgevoerd. Ieder jaar hangt het aantal abortussen rond de 28.000. Door betere preventie daalt het aantal tienermoeders en aantal abortussen de laatste jaren onder tieners.

 

*De naam van de geïnterviewde is i.v.m. privacyoverwegingen gefingeerd