We spreken af op een bankje midden op de weg, vlak voor Theaters Tilburg. De gemeente Tilburg heeft besloten daar een minimidgetgolfbaan te bouwen. Het is de ideale setting om over ‘break’ (oftewel breakdance) te praten: on the street.

In 2024 wordt breakdance waarschijnlijk een Olympische Sport, voorlopig is het toegelaten door het Olympisch Comité. Dit leverde veel discussie op, want is de break-wereld wel gemaakt om plaats te vinden in een groot stadium in Parijs. Daarbij staat een hele grote vraag centraal: is break een sport of kunstvorm?

Ik spreek af met Amerikaanse Leanne Carlisle, ook wel ‘urban-mama’ genoemd. Zij richtte vier jaar geleden ‘Tilburg Dance Collective’ (TDC) op, een groep toonaangevende dansers in Tilburg. Met TDC organiseert zij meerdere theatershows, battles en voorstellingen in de regio van Tilburg. Bij haar hoop ik antwoord op de vraag te vinden of ‘breakdance’ op de Olympische Spelen thuishoort. Dat doe ik met hulp van Navin Roepan, in de scene bekend als b-boy Blaine. Het zijn veel specifieke termen, maar horen allemaal thuis in de ‘urban world’. Wie wil begrijpen waarom sommige breakers niet enthousiast zijn over breakdance als Olympische Sport, moet een stukje duiken in de break-wereld.

Geen sport

“Ten eerste: breaking is nooit een sport geweest, maar een levensstijl”, zegt Navin. De Surinaamse b-boy danst als sinds zijn dertiende en is nooit gestopt. Hij won de nodige prijzen en is internationaal bekend, maar daar hoeven we niet over te praten: “Ik doe het voor mezelf”. Er is een duidelijke scheiding in de breakdance wereld die naar voren komt in het gesprek met Navin en Leanne.

Zij hebben het over de ‘underground’ en ‘commerciële’ kant van breakdance. “De artistieke mensen die op straat dansen, oftewel underground, zullen minder fan zijn van de Olympische Spelen”, vertelt Leanne. “Zij zien het niet als sport, en hebben twijfels over hoe break wordt gepresenteerd aan de rest van de wereld.” Het is een lastige discussie, want aan de andere kant zijn de breakers wel heel blij met de nominatie.

Tekst gaat door onder foto.

“Het is heel tof dat breakdance zo’n groot publiek gaat bereiken, en het is een erkenning voor alle mensen die al jarenlang zich hiermee bezighouden”, vertelt Navin. Leanne vult aan: “Het geeft de scene een enorme boost en geeft dansers en docenten, zoals wij, de kans om echt rond te komen.” Dat is dus allemaal erg positief, waar zit dan het probleem? Beide zeggen vol overtuiging: “Vormgeving”.

‘Het moet geen cheerleaden worden’

Hoe wil je de vibe van een groep mensen die in een kleine kring staan, dansend op hun gevoel en de muziek, gaan nabootsen in een stadion met dertigduizend mensen? De underground battles draaien ook niet om winnen, maar om eer en respect. “De kernwaarden van break zijn love, peace, unity and having fun. Hopelijk zie je dat terug bij de Olympische Spelen”, zegt Navin.

Naast de vormgeving is het scoringssysteem ook een heikelpunt. “En hoe wil je het gaan jureren? Het moet geen cheerleaden worden of kunstschaatsen, waardoor elke danser hetzelfde kunstje moet gaan laten zien”, zegt Leanne. De presentatie wordt dus heel belangrijk. “Hiphop is heel subjectief”, vertelt Navin serieus. “Het gaat om originaliteit, persoonlijkheid en muzikaliteit. Dat valt niet te objectiveren.” Het scoren van zo’n battle wordt dus erg lastig, vooral als je iedereen tevreden wilt houden.

B-Boy RawNeal licht het toe: “Als je een breaker gaat beoordelen net zoals een turner en je trekt bij elke val een punt af, is de hele originaliteit weg. Want stel een breaker valt op de grond maar maakt daarna een geweldige improviserende actie, zou het in de ‘echte’ scene alleen maar pluspunten opleveren.”

Mixed feelings

In het gesprek komt duidelijk naar voren dat zowel de b-boys als de ‘urban mama’ vooral een ding gemeen hebben: mixed feelings. Het is een geweldige erkenning voor break, maar de vorm waarin het wordt gepresenteerd is cruciaal. “Voor de mensen in de scene zal het geen probleem zijn, zij weten wat break echt betekent. Maar de hele wereld zal straks een bepaald beeld krijgen van break”, zegt Leanne. “We willen onze identiteit bewaren.”

En als ze dan naar de Olympische Spelen gaan, gaat het vooral om het verspreiden van de levensstijl. Tenminste dat dacht ik, want ik word gek aangekeken. “Goud, natuurlijk”, zegt Navin lachend. “Als je naar de Olympische Spelen gaat, dan wil je ook goud.” Leanne knikt instemmend toe. “You want to bring that medal home!