Op 5 april 1959 werd de eerste uitzending van Studio Sport uitgezonden. Vandaag, 5 april, viert het programma zijn diamanten jubileum. 

Door: Pim de Vries en Annemijn van Langeveld

“Een van de leukste momenten bij Studio Sport was de keer dat ik in beeld door mijn stoel zakte en met een klap 20 centimeter lager kwam te zitten. Het was in een studio waarbij je links door het raam de regie kon zien en vanuit mijn ooghoek zag ik de hele rij mensen daar dubbel klappen van het lachen. Het lukte me om – na het uitspreken van de tekst “..terwijl ik bijna door mijn stoel zak…” – de presentatietekst gewoon af te maken. Maar wie mij een beetje kent zag na dat item de tranen in mijn ogen staan, van het lachen.
– Astrid Kersseboom

Met (oud-) presentatoren, verslaggevers en anderen die ooit ergens een rol hebben gespeeld in de geschiedenis van Studio Sport, blikken we met hoogtepunten, dieptepunten en andere anekdotes terug op de zestig jaren aan sport bij de NOS.

1974 Tonny Eyk aan het woord.

Het programma bestaat al vijftien jaar, als voor de eerste keer de welbekende tune onder de intro te horen is. Wie kent de bekende melodie niet? Teun Eikelboom, beter bekend als Tonny Eyk, is de originele componist. In 1974 deed de tune zijn intrede in het sportprogramma. Heel gebruikelijk was dat toen nog niet, een tune gespeeld door zo’n grote compositie, vertelt Eyk. “Tunes werden meestal van grammofoonplaten gehaald. Pas later werden er ook tunes gevraagd aan componisten. Op een gegeven moment werd ook ik gevraagd door Martijn Lindenberg, hij was op dat moment regisseur bij NOS Studio Sport. Ik weet nog heel goed dat ik als eerste vroeg: moet dat viermansmuziek zijn of is er geld voor een grote bezetting? Nou in die tijd was dat er, ze vroegen zelfs om een big band. Ik wist dat er veel beeldwisselingen in moesten komen. Met dat in mijn achterhoofd ben ik gaan zitten en heb ik die tune gemaakt.”

Ben je benieuwd naar het hele interview met Tonny Eyk? Lees hier verder.

Waarom de tune al zo lang mee gaat, is de vraag. Dirigent van een bigband orkest, Rob van den Hoven, vertelt in de volgende video wat de tune zo’n meesterwerk maakt:

1985 Heinze Bakker aan het woord.

Heinze Bakker begon in 1985 bij Studio Sport. Hij deed vooral verslag van tennis, schaatsen en wielrennen en is voor de wat oudere Studio Sport-kijker een bekende naam. Tot 2002 werkte hij voor het sportprogramma. Hij mag inmiddels dan al 77 jaar oud zijn, zijn herinneringen aan Studio Sport zitten nog vers in zijn geheugen. Hij hoeft dan ook niet lang na te denken over zijn hoogtepunt. “Dat was die Elfstedentocht van ’85. Dat had te maken met het feit dat, naast dat het gewoon een mooi evenement is, het 22 jaar geleden was dat deze voor het laatst was gereden. Dit betekende dat medewerkers van de NOS eigenlijk geen idee hadden waar ze zich mee bezig hielden. Maar we zijn er met zijn allen ingesprongen en hebben uiteindelijk een prachtige uitzending gemaakt.”

“En dan bedoel ik topsport, op de manier waarop topsport bedreven moet worden
– Heinze Bakker

Bakker kan het eigenlijk niet bij één hoogtepunt houden. “Ik kan verder tientallen momenten neerschrijven die ik ontzettend mooi vond, maar wat ik ook echt opvallend vond, was de lekke band van Hennie Kuiper toen die op weg was naar de overwinning in Parijs Roubaix. Dat was een heel mooi moment. Hij reed daar over die keien van Roubaix zijn band lek, dus er moest een reservewiel komen. Maar dat gaat bij Roubaix niet zo makkelijk. En ze kwamen steeds dichterbij, hij kon zomaar ingehaald worden. Ik zat op dat moment Studio Sport te presenteren en mijn studiogast was Jan Janssen. Ik weet nog goed dat Janssen helemaal knettergek werd, want hij zag gebeuren dat die Kuipers zou worden ingehaald. Nou dat is gelukkig nooit gebeurd. Maar de beleving die Jan Jansen in de studio had, die herinner ik me nog zo goed.”

Benieuwd naar de andere verhalen van Heinze Bakker? Lees hier verder.

1993 Toine van Peperstraten

Oud-presentator Toine van Peperstraten kwam in 1993 beeld. Hij studeerde technische bedrijfskunde in Eindhoven en later sociologie in Amsterdam, waarna Van Peperstraten als beeldbandredacteur bij Studio Sport terecht. Hij groeide uit tot presentator en werkte er uiteindelijk maar liefst twintig jaar. In 2013 nam hij afscheid van het programma om bij de commerciële zender aan de slag te gaan. Een periode van maar liefst twintig jaar, wat ook voor hem de nodige hoogte- en dieptepunten met zich meebracht. Hij vertelt: “Het absolute hoogtepunt in algemene zin was het goud van het Nederlands volleybalteam op de Olympische Spelen van 1996. De opoffering die zij hiervoor hebben moeten doen. Alles kwam samen op het juiste moment in Atlanta. Niet voor niets in 2000 verkozen tot sportmoment van de eeuw. Na deze Spelen ben ik vol in het volleybal gedoken als commentator.”

Een persoonlijk hoogtepunt waren voor de presentator de Olympische Spelen in Sydney van 2000.“Ik ging erheen als volleybalcommentator, maar op de dagen dat er geen wedstrijd was, ging ik als verslaggever naar andere sporten. Niet alleen qua Nederlandse prestaties waren het fantastische Spelen, maar alles en iedereen in Sydney ademde sport.”

Naast hoogtepunten waren er in die twintig jaar ook wel eens dieptepunten voor Van Peperstraten.“Een algemeen dieptepunt was in 2000 de verloren halve finale op het EK voetbal in eigen land. Oranje was topfavoriet na het WK van 1998 en kreeg twee penalties in de reguliere speeltijd tegen Italië. De strafschoppenserie daarna was zelfs een lachertje. Het EK was in één groot feest in Nederland en het kon eigenlijk niet mis gaan. Overal, en dus ook op de redactie, heerste grote verslagenheid.

Een dieptepunt voor mij persoonlijk, was dat ik in 2008 niet mee mocht naar de Olympische Spelen in Bejing. Ik was inmiddels behoorlijk allround en had verwacht erheen te gaan. Het is geen straf om tijdens de Spelen te werken in Hilversum, maar ter plekke zijn geeft toch net iets extra’s. Gelukkig was ik er vier jaar later in Londen weer bij en dat was wederom één ongelooflijke herinnering.”

1994 Bert Maalderink aan het woord.

Onmisbaar in het rijtje verslaggevers van Studio Sport, is Bert Maalderink. Sinds 1994 werkt hij voor de sportzender. Als hij terugdenkt aan zijn tijden bij Studio Sport, begint hij met een anekdote. “Iemand met wie ik jaren lang heb opgetrokken, is Frank Snoeks. Frank Snoeks is natuurlijk een hele grote sportcommentator. Zo waren wij bij een schaatswedstrijd in Calgary, het Mekka van de schaatswereld. In Calgary woonde ook een oud-Nederlandse schaatster: Tonny de Jong. Als we dan in Calgary waren, dan kwam zij altijd even op de baan kijken naar de wedstrijden, zelf was ze allang gestopt. Op een gegeven moment stond ze dus op die baan en Frank Snoeks ontmoette haar. Frank Snoeks dacht daarbij ‘oh Tonny de Jong, die heeft natuurlijk haar hele kast vol staan met allerlei videobanden met mijn commentaar bij haar wedstrijden erbij’. Dus Frank Snoeks stond daar heel interessant te doen van ‘oh Tonny de Jong hallo, hallo’. Op een gegeven moment vroeg de Jong aan hem: ‘hoe lang doe je dit eigenlijk al? Dat ophangen van die reclameborden?’ De Jong wist dus totaal niet wie Frank Snoeks was”, lacht Maalderink. “Zij zag hem aan voor iemand die al jaren de reclameborden in die hal ophing. Daar heb ik toch zo om gelachen. Dan heb je zoveel impact en dan ben je zo bekend door iets, dat is dan meteen niks meer waard als de hoofdpersoon in die wedstrijden niet eens meer weet wie je bent.”

“Frank Snoeks stond daar allemaal heel interessant te doen
– Bert Maalderink

De verslaggever denkt verder. “Mijn eigen hoogtepunten waren eigenlijk alle grote voetbaltoernooien waar ik bij ben geweest, zeker de toernooien waarin ik Oranje deed. Die toernooien begonnen altijd al met trainingskampen naar de toernooien toe en je zit dan, zeker als het een beetje goed gaat, dik twee maanden boven op zo’n team. Dat is erg leuk om te doen. Je komt met zo’n team stapje bij beetje echt verder in dat toernooi. In 2010 haalden we zelfs de finale van dat toernooi. Nou dat is heel apart en echt ontzettend leuk om daarbij te zijn, dat zijn zeker hoogtepunten.”

Benieuwd wat Maalderink nog over zijn tijden met Van Gaal te zeggen had? Lees hier verder.

2002 Philip Kooke aan het woord.

De meeste mensen kennen zijn stem van het commentaar op hockey- en voetbalwedstrijden. Kooke begon zijn carrière bij Studio Sport in 2002 en heeft sinds die tijd veel grote toernooien van commentaar voorzien. Zo was hij aanwezig bij alle Europese- en wereldkampioenschappen voetbal sinds 2002. Daarnaast verzorgde hij het commentaar bij het hockey tijdens de Olympische Spelen van 2004, 2008, 2012 en 2016. “Voor mij was een hoogtepunt toch wel de gouden medaille van de hockeysters in Peking. Dat was wel uniek om mee te maken. Dat was namelijk in zo’n wezensvreemde omgeving. China heeft natuurlijk een sportcultuur, maar is niet echt een hockeyland. Ik vond het dan wel grappig om te zien dat ze die stadions in Peking dan toch vol probeerden te stoppen met supporters. Zo kwamen er hele schoolklassen die het spel niet zo goed begrepen. Die begonnen met joelen en juichen om de verkeerde momenten, zelfs in de finale. Denk bijvoorbeeld aan het moment dat er een bal vanaf de middenlijn terug wordt gespeeld en dat de keeper er dan expres overheen stapt. De bal belandt dan wel in het doel, maar dit telt niet want bij hockey kan er alleen vanaf in de cirkel gescoord worden. Ze begonnen dan wel met juichen en joelen, ze begrepen dan niet dat dit geen doelpunt was”, vertelt hij lachend.

Naast hockey heeft de commentator ook voetbal gedaan. Ook in deze wereld heeft Kooke een hoogtepunt. “Op voetbalgebied vond ik het allereerste WK dat ik deed voor NOS absoluut onvergetelijk. Dat was het WK van 2002 in Zuid-Korea. Daar deed Nederland toen niet aan mee, die waren al uitgeschakeld. Maar ik heb Zuid-Korea toen zien veranderen in een compleet gekkenhuis onder leiding van Guus Hiddink, die was toen bondscoach van Zuid-Korea. Ik liep toen rond in Seoul, met een perskaart van de NOS om mijn nek waar ‘The Netherlands’ op stond. Mensen gingen toen echt met tranen in hun ogen op de knieën voor mij, alleen maar omdat ze die perskaart zagen en daarmee konden zien dat ik uit Nederland kwam. Dan werd er geroepen: ‘thank you for bringing us Guus Hiddink’. Alleen omdat ik uit datzelfde land kwam, gingen ze voor me op de knieën. Dat was absurd om mee te maken”, lacht de commentator.

“Mensen gingen toen met tranen in hun ogen op de knieën voor mij
Philip Kooke

“Wat ik ook een grappig verhaal vond, was dat toen het Nederlands elftal op de Olympische Spelen in 2012 hockeyde, opeens het hele stadion met hun rug naar het veld staan. Die wedstrijd ging gewoon verder: ik dacht wat is hier in godsnaam aan de hand? Toen bleek dat daar Kate Middleton was gearriveerd, zij bleek ook ooit gehockeyd te hebben. Nou de Engelsen vonden dat tien keer zo belangrijk als de sport”, zegt hij lachend. “De aandacht is ook nooit meer bij het veld geweest.”

2005 Jeroen Stomphorst aan het woord.

Als kind al deed Stomphorst voor zijn vrienden sportverslaggevers na, maar inmiddels zit Jeroen Stomphorst zelf al een tijdje bij Studio Sport. Dat hij presentator is geworden is voor hem ergens al een hoogtepunt op zich. “Toen ik werd aangenomen bij Studio Sport kneep ik mezelf wel even in de arm. Je hoort in het begin dan die tune, die leader, en dan denk je ‘nu, sta ik er dus’. Dat is wel echt een apart gevoel.”

Stomphorst hoeft niet lang na te denken over zijn volgende hoogtepunt. “Vorig jaar ben ik voor het eerst naar de Olympische Spelen geweest voor Studio Sport, dat was wel echt een hoogtepunt voor mij. Ik deed shorttrack en Suzanne Schulting die toen goud won, geweldig was dat. Ik heb vroeger ook altijd die ambitie uitgesproken: er is één ding dat ik wil en dat is naar de Olympische Spelen. En als sporter ga ik dat niet halen”, lacht hij hard, “dus dan maar op een andere manier. En nu ik dat eenmaal heb geroken, zou ik nu wel heel graag naar de Zomerspelen willen.”

Benieuwd naar bloopers van Stomphorst? Die vind je hier.

2008 Michiel Verhaar aan het woord.

De populairste uitzendingen van Studio Sport waren de uitzendingen die op zondagavond om 19:00u werden uitgezonden. Voetbal was belangrijk bij Studio Sport, eredivisievoetbal al helemaal. In 2005 kwam hier verandering in. De NOS verloor het recht op het uitzenden van eredivisiewedstrijden aan Tien (Talpa) van John de Mol. Zo werden op 22 mei de laatste eredivisiewedstrijden uitgezonden. Dit bracht de nodige ophef met zich mee. Bij Tien werden de belangrijkste wedstrijden namelijk pas als laatst uitgezonden, waardoor men werd gedwongen om te blijven kijken, óók naar de reclameblokken. Miljoenen kijkers haakten af, waaronder Michiel Verhaar en Rens ten Hollander. Zij vonden dit jammer en besloten een stichting op te richten: Stichting bord weer op schoot. Zij vroegen mensen om donaties, om zo geld op te halen waar NOS de zendrechten mee terug zou kunnen kopen. De aanhouder won: in het seizoen 2008/2009 kreeg NOS de zendrechten terug. Michiel Verhaar vertelt in deze korte podcast dit bijzondere verhaal. Hoe, naar eigen zeggen, een uit de hand gelopen grap bedacht op een avondje in de kroeg, kon uitlopen naar het ophalen van zo’n 10.000 euro voor Studio Sport.

Michiel Verhaar vertelt in deze korte podcast dit bijzondere verhaal. Hoe, naar eigen zeggen, een uit de hand gelopen grap bedacht op een avondje in de kroeg, kon uitlopen naar het ophalen van zo’n 10.000 euro voor Studio Sport.

Benieuwd hoe het afloopt? Luister hier het hele verhaal!

NU

Dit hele weekend zal in het teken staan van de verjaardag van Studio Sport. Er zullen, tussen de actuele sportuitzendingen door, speciale uitzendingen vertoond worden. Zo kozen BN’ers bijvoorbeeld hun ultieme Studio Sport-moment, die tijdens de sportjournalen uitgezonden worden. Daarnaast zullen er nostalgische beelden te zien zijn met bijzondere sportmomenten van de afgelopen jaren. Vanavond kun je kijken naar ‘Met het bord op schoot’: een variant van ‘Met het Mes op Tafel’. Drie teams zullen pokeren met vragen over sport en natuurlijk Studio Sport.

 

.