Hardlopen, voetballen of een andere sport, het brengt rust, vermaak en we vallen er door af. Het haalt ons even uit de dagelijkse sleur. Maar wat als je ongelukkig wordt van sporten, zoals Tatjana Almuli. Zij deed mee aan obese en viel zestig kilo af, maar werd er ontzettend ellendig van onthulde ze laatst in een interview met Volkskrant Magazine.

Ook ex-hardloper Milan Stawicki werd ongelukkig van sporten, maar met heel andere redenen.”Bij mij duurde het even tot ik erachter kwam dat sporten mij ongelukkig maakte”, vertelt Milan. “ Het moment van realisatie trok ik vrijwel meteen aan de bel.” Als zoon uit een voetbalgezin begint hij als jongetje van zeven al met voetbal. Hij blijft voor langere tijd voetballen, vooral voor het plezier. Dat plezier in sporten verdwijnt snel wanneer hij naast voetballen met hardlopen begint.

Niet mee de kroeg in
“Op mijn 16e stopte ik met voetbal en ging ik mij volledig focussen op wedstrijden lopen.” Al snel gaat het hardlopen niet meer alleen om ontspanning en plezier. “ Sport voelde opeens als verplichting. Ik kon geen trainingen missen. Hoe druk ik het ook had met dagelijkse bezigheden, ik was continu bezig om mijn niveau op peil te houden.”

Dat hij zoveel bezig is met sport, beïnvloed ook zijn persoonlijk leven. “Ik ging vaak niet mee naar feestjes of ik zegde ze af. Ik had altijd in mijn achterhoofd dat ik die dag nog moest trainen.” Ondanks dat blijft hij zoveel mogelijk afspreken met vrienden. Maar er is niet altijd begrip op te brengen voor zijn drukke sportschema. “Mensen spraken me aan op het feit dat ik zoveel trainde. Op zijn hoogtepunt was dat 7 à 9 keer in de week. Dan was het: ‘je hebt gisteren al getraind, moet je nu alweer?’”

Motivatie
Volgens sportpsychologe Patricia Hermans heeft je ongelukkig voelen tijdens sporten verschillende oorzaken. Ze noemt motivatie als eerste punt. “Je hebt de intrinsieke motivatie: sporten omdat je het zelf leuk vind. Dan heb je ook nog extrinsieke motivatie: beloningen, straffen en de wil om ergens bij te horen.” Als een sporter daar teveel op focust, dan is het moeilijk om de zin in sporten vast te houden, legt Hermans uit.

Dan komt Milan erachter dat hij talent heeft. Hij loopt een wedstrijd uit zonder enige moeite. “Ik liep die wedstrijd zonder te trainen. Het jaar erop trainde ik wel en eindigde ik in de top drie. Die aanleg zorgde ervoor dat ik me inschreef bij de atletiekvereniging.” Ook voor Milan is het de extrinsieke motivatie die ervoor zorgt dat hij door blijft gaan. “ Ik was heel snel heel goed in hardlopen, dat geeft een kick. Het enige dat telde was winnen en trainen om de beste te zijn.” Die prestatiedruk zorgt ervoor dat Milan ongelukkig wordt.

Een mouw aan te passen
Het motivatieprobleem hoeft geen einde te zijn van een sportcarrière. Vaak kijken sportpsychologen samen met een coach naar een passende oplossing. “Soms kan het zijn dat de werkwijze van de coach niet goed aansluit bij de sporter. Het kan ook dat je het sporten zelf wel leuk vind, maar de manier waarop je die beoefent niet. Dat wordt opgelost door te kijken of je op een andere manier kan trainen.” Een korte pauze van de sport biedt soms rust aan de atleet. Die kan daarna weer met een frisse blik beginnen.

Dit besluit neemt Milan ook. Drie jaar geleden stopt hij met hardlopen en voetballen. “Ik zat gewoon niet meer goed in mijn vel, ik belandde in een depressie en verloor vrienden. Dat is het moment geweest dat ik de knoop doorhakte en er mee kapte.” Nu de druk van de ketel is, loopt hij voor zichzelf. Hij vertelt met een bescheiden glimlach: “ Sinds een half jaar voetbal ik weer. Ook loop ik zo af en toe weer een rondje, dat is dan puur voor ontspanning en om mijn hoofd leeg te maken.”