Vanochtend liep ik naar de wildwaterbaan zoals elke dag. Alleen dan zonder peddel, nationaal teamkleding en kanokleding. Klinkt heel normaal, voelde best gek. Ik ging niet naar het Pau Whitewater Stadium voor het beoefenen van mijn sport, maar voor de journalistiek. Een omslag die na een intense wedstrijddag toch wel even raar aanvoelde.

Met apparatuur en al liepen we rond langs de baan van interview naar interview en van interessante filmhoek naar nog interessantere filmhoek. En natuurlijk van schaduw naar schaduw, altijd handig met dertig graden. Een scheidsrechter, een mede-atleet, het kwam allemaal voor de camera, maar niemand die ik niet kende eigenlijk. Toch best een vreemd gevoel als je gewend bent dat je voor een interviewkandidaat diep in de krochten van het internet moet zoeken. Niet minder fijn, maar ergens wel gek.

Het had ook wel wat om mijn topsportwereldje eens door een andere bril te bekijken. Na te denken over wat een leek nou eigenlijk zou interesseren aan deze bijzonder uit de hand gelopen hobby van mij. Het had ook wel wat om mijn ervaringen als fulltime topsporter en parttime journalist door middel van deze blogs te kunnen delen. Maar toch heeft het ook wel wat om te weten dat mijn focus na deze week weer volledig terug kan naar dat wat ik het liefste doe. Dat is trouwens kanoslalom mocht je dat nou nog niet doorhebben.