Stadions in de steigers, de aanleg van extra wegen en het ontwerpen van het Olympisch dorp. De voorbereidingen van de Olympische Spelen 2020 in Tokio zijn in volle gang. Menig mondiaal sportevenement is sinds jaar en dag geplaagd met financieel verlies. Ook beschuldigingen rondom de duizenden omwonenden die gedwongen worden hun huis te verlaten om plaats te maken voor stadions, is een wederkerend probleem. Zie het WK voetbal 2014 in Brazilië of de Olympische Winterspelen in Pyeongchang in 2018. Ook de Olympische Zomerspelen zijn een duur grapje. Maar wat kost de organisatie van zo’n mondiaal sportevenement eigenlijk?

 

Gastland

De waarheid is dat het allemaal afhangt van de locatie: de betreffende situatie van het land of stad zegt veel over het geld wat eventueel bespaard blijft. Zo hoeven steden die gebruik maken van al bestaande accommodaties bij uitstek minder uit te geven. Omdat Japan nog altijd tot de meer welvarende en ontwikkelde landen van Azië wordt gerekend, is er voor volgend jaar nog geen paniek uitgebroken. Het leek ook de goede kant op te gaan toen de organisatie in 2018 liet weten dat de totale kosten 3,75 miljard euro minder zijn dan aanvankelijk gedacht werd. Dit zijn kosten die Japan voor haar rekening zou krijgen. Het Internationaal Olympisch Comité (IOC) levert ook een bijdrage in de vorm van geld en diensten. Het is zo dat de kosten voor de Spelen door de jaren heen vaak hoger worden. Dat geldt ook voor de Winterspelen: zo kostte de Spelen in Vancouver 2010 2,54 miljard, in Sotsji 2014 werden de kosten gerekend op 21,89 miljard (USD), volgens een onderzoek van de universiteit Oxford.

 

Meer dan verwacht

De totale kosten van alle Olympische Zomerspelen zijn sinds 1992 hoger uitgevallen dan verwacht, dus wordt er rekening gehouden met het feit dat deze ‘bespaarde’ kosten alsnog een hap uit de Japanse portemonnee zullen nemen. Door de torenhoge kosten van het evenement zijn de Olympische Spelen niet per definitie populair voor landen om te organiseren. Dat is onder andere te zien aan het aantal landen dat zich kandidaat stelt. Parijs (2024) en Los Angeles (2028) kregen de toestemming voor de organisatie in de schoot geworpen, aangezien beide steden de enige deelnemers waren.

De organisatie van de Spelen in de loop der jaren financieel wel een betere structuur heeft gekregen. Zodra de kosten tussen de twee- en de driemiljard euro liggen worden de evenementgebonden kosten volledig gedekt door de opbrengsten, aldus het NOC*NSF. Persvoorlichter Geert Slot benadrukt de afhankelijkheid van de situatie in het gastland/stad: ‘Zelfs wij als NOC*NSF zouden niet kunnen zeggen hoeveel een Olympisch Spelen in Nederland zou kosten, omdat daar in de komende jaren geen sprake van is en de laatste jaren geen sprake van is geweest.’ Nog een reden waarom Olympische Spelen vaak duurder uitvallen waarbij landen onaangenaam worden verast: de boekhouding kun je als land niet jaren van tevoren voorbereiden. Zodra de trend van steeds hogere kosten voor het organiseren van de Olympische Spelen blijft voort woekeren, is het nog maar de vraag of de medailles over een paar jaar nog wel van goud, zilver en brons zijn.