Emiel van Engelen heeft geen armen en is sinds zijn zevende actief in het voetbal. De 26-jarige scheids bij FC Tilburg doet alles met zijn voeten. “Mijn shirt trek ik aan met mijn voeten. Ik knip de mouwen ervan af, omdat ik het niet mooi vind als er van die dingen aanhangen.”

Aan het begin van een wedstrijd loopt Emiel van Engelen naar de trainer van de bezoekers en legt hij vervolgens uit hoe hij te werk gaat. “Ik heb heel de tijd een fluitje in mijn mond en geef de richting aan met mijn benen. Een gele of rode kaart tonen lukt niet. Vandaar dat ik altijd mondeling communiceer naar de desbetreffende speler”, geeft Emiel aan.

Discussies
Doordat Emiel een fluitje in zijn mond heeft, kunnen voetbalspelers niet met hem in discussie gaan. Dit is gewoon niet mogelijk, zegt hij, want dan zouden ze zijn fluitje eerst uit zijn mond moeten nemen. “Mijn fluitje heeft een langer touwtje aan zich vast. Hierdoor kan ik het fluitje aan de linkerkant van mijn mond plaatsen. Dit geeft mij dan de ruimte om nog vrij normaal te kunnen praten. Op een korte afstand kan ik dus wel goed communiceren. Alleen schreeuwen van een afstand lukt niet.”

Volgens Emiel gaan de spelers niet snel met hem in discussie. “Ik merk dat spelers meer respect hebben voor mij en daarom minder de grens opzoeken. De reden waarom vind ik niet belangrijk, als ze zich maar inhouden. Elke scheidsrechter verdient het respect van de spelers niet meteen. Maar in mijn geval is het alleen maar fijn dat ik dat respect gelijk krijg op het veld, “ grinnikt Emiel.

Abnormale Scheidsrechter
“Als iedereen zich aanpast, heb je je handen in principe niet nodig als scheids” zegt Emiel. Zelf de tijd bij houden kan hij niet. Daarvoor heeft hij een grensrechter nodig. “Het gaat met vallen en opstaan als je een beperking hebt.”

Mark Sewpersad, scheidsrechter van de senioren bij FC Tilburg, kent Emiel sinds dag een. “Ik ken Emiel vanuit de club en ook ik stond in het begin verwonderd te kijken hoe hij zijn ding doet. Het is gewoon iets moois.” Mark vertelt verder dat het lijkt alsof er meer geaccepteerd wordt op het veld, als er een scheidsrechter staat die een beperking heeft. “De spelers zijn onder de indruk van Emiel. Je hebt gewoon een scheidsrechter die je niet zou verwachten.”

Maatschappij
Tijdens zijn werk hoeven zij zich geen zorgen te maken dat Emiel in de knoop raakt met zijn werkzaamheden. Volgens hem kan hij net zo snel typen als iedereen. Op de middelbare school moest hij zijn motoriek al trainen om alleen al gebeld te worden. “Aan de ene kant wordt er minder van je verwacht, maar als je mee wilt met de gewone maatschappij wordt er juist meer van je verwacht.”

“Ik ben niet iemand die je moet betuttelen. Je kunt beter hard en rechtdoorzee zijn maar wel eerlijk “, zegt Emiel met trots. “Dan kom je bij mij verder dan wanneer je bij mij je hand boven het hoofd gaat houden.”