Een onderzoek van het UMC Groningen, het Erasmus MC en het UMC Amsterdam snijdt een pijnlijk onderwerp aan. De meerderheid van de gespecialiseerde artsen (84%) vindt dat actieve levensbeëindiging bij kinderen onder twaalf jaar moet worden toegestaan, zo luidt de conclusie van het rapport. Het aantal tegenstanders lijkt tot nu toe gering. Althans, zij die van zich laten horen.

 Het onderzoek                                                                                                                                    De medische centra hebben een rapport opgesteld waarin een aantal ongemakkelijke feiten voorbij komen: de afgelopen vijf jaar telden de artsen 46 gevallen waarbij euthanasie de beste optie was geweest, dat is 13% van alle sterfgevallen bij kinderen. 32 van de 38 ondervraagde artsen vinden dat actieve levensbeëindiging voor kinderen onder bepaalde voorwaarden mogelijk moet zijn. Het gevolg is dat het land ‘euthanasie’ weer kan toevoegen aan de dagelijkse gespreksonderwerpen en ook de politiek heeft inmiddels van zich laten horen.

 
Kritiek uit gereformeerde hoek                                                                                                Maar kritiek is er ook. Op Twitter stelde SGP-leider Kees van der Staaij dat een leeftijdsgrens bij allerlei medische beslissingen aan de orde is, dus wat zijn partij betreft ook bij dit euthanasievraagstuk. Janneke Kruse van het UMC Groningen zegt dat het overgrote deel van de reacties positief is. “Een aantal kinderartsen en het UMCG hebben het rapport ook individueel gepubliceerd. Voor zover ik weet hebben wij vrijwel alleen maar steunbetuigingen gekregen, uit de media en sociale media heb ik tot nu toe vernomen dat negatieve reacties alleen uit religieuze hoek komen”, licht Kruse toe.

Actieve levensbeëindiging of euthanasie?                                                                           Kruse benadrukt wel het verschil tussen ‘euthanasie’ en ‘actieve levensbeëindiging’. “Formeel spreken we bij deze kwestie niet van euthanasie, maar van actieve levensbeëindiging. Als we het hebben over euthanasie gebeurt dat op verzoek van de patiënt. Als het gaat om mensen die niet zo’n beslissing niet voor zichzelf kunnen nemen, zoals in dit geval, spreken we van actieve levensbeëindiging. In zo’n geval zouden bijvoorbeeld de ouders de beslissing maken.” In de volksmond en in de media wordt hier en daar het woord euthanasie wel gebruikt in deze discussie, maar het lijkt er op dat dat gebeurt om het beestje (zelfdoding in de zorg) bij de naam te noemen. Zie het maar als een gebrek aan betere verwoording. “Ik begrijp het overigens wel, het is een ingewikkeld. Bovendien is ‘actieve levensbeëindiging’ ook een hele mond vol”, zegt Kruse over het verkeerd gebruik van de termen.