Tweeënveertig kilometer wandelen in de stralende zon, regen en zelfs hagel. Het overkwam afgelopen zondag ruim 5000 wandelaars tijdens de Kustmarathon in Zeeland. Het was een zware maar mooie tocht.

Door: Tonya van Tol

Om 8:00 uur vanochtend ging de wandelmarathon van start: de lopers hadden een half uur om te vertrekken vanuit de sporthal aan de Daleboutsweg in Westerschouwen. Vol goede moed vertrokken ze, de een getraind en de ander voor de eerste keer zonder oefening.

Er werd onderweg gelachen en gekletst met elkaar, toeschouwers klapten en moedigde aan want stoppen en de finish niet halen, dat was geen optie voor de wandelaars. Kortom: een goede sfeer onder de lopers, allen waren vastberaden de finish te halen. 

De route

De lange afstandsroute die door hen werd afgelegd leidde door een gevarieerd gebied van dijken, strand, dalende en oplopende wegen. Het strand, werd als zwaarst beschouwd. Hier hoorden we af en toe diepe zuchten, maar het waren doorzetters! 

De lopers kregen ongeveer tien uur de tijd om de finish over te gaan, rond half zeven in de avond was daadwerkelijk iedereen deze over.

We volgde onder andere Neriah Johannisse, een negentienjarige dame uit Zierikzee:

“Zonder enkele vorm van motivatie begon ik vanochtend met Annemijn Wijers aan de lange loop. Ik deed het voor mezelf en was vooral benieuwd hoe ver ik zonder training zou komen. 

Ik liep een lange periode, hierin was het vooral droog met soms wat zon maar dit werd helaas afgewisseld met zware regenbuien en zelfs hagel. Het was dus niet de gehele loop een pretje.. Wat wel fijn was is dat zelfs in dit slechte weer, erg veel mensen langs de kant stonden die ons een hoop moed inspraken, dit motiveerde mij enorm. 

Deze nieuwe ervaring heeft me al met al een kick gegeven. Ongetraind kon ik de mensenmassa goed bijhouden, in slecht weer. Volgend jaar ben ik denk ik weer van de partij. Welke loop mij nu ook wel aanspreekt is de omloop van Goerree Overflakkee (110 km).”

Verbeterpuntje voor de volgende editie

Een marathon verloopt zelden vlekkeloos, een blessure hier, een hyperventilatie daar, maar aan de hulp (EHBO) kwam het niet te kort. Een dixi daarentegen, “die hadden ze wel wat meer mogen neerzetten”, riep een van de wandelaars.