In de eerste etappe van de nieuw opgerichte Saudi Tour verschijnt de voor velen onbekende Jesse de Rooij plots op het toneel. Samen met enkele avonturiers trekt hij aan het begin van de dag ten aanval. Het jaar begint rooskleurig voor dit onbekende jonge talent, die in Saudi-Arabië zijn eerste koers rijdt voor een continental team. Twee maanden later ligt de hele wielerwereld echter op zijn gat. De Rooij zijn mooie seizoensstart krijgt voorlopig geen vervolg.

In de interviewserie koersvoer vertellen jonge wielertalenten over hun trainingen in tijden van corona, hoe ze zonder wedstrijden toch hun plekje in het peloton willen verzekeren volgend jaar, en over de koers!

Halverwege zijn training gaan de beenwarmers van de 21-jarige Hoornaar Jesse de Rooij uit. Op dinsdag 7 april schijnt de zon volop. Het is een van de eerste warme dagen van het jaar, waardoor De Rooij op de fiets stapt voor een rit van 85 kilometer. Vanuit Hoorn vertrekt hij naar Purmerend, waarna hij door rijdt naar Volendam. Vervolgens gaat hij via de dijk langs het Markermeer terug naar Hoorn. Voorlopig staat er door het coronavirus geen wedstrijd op het programma voor De Rooij, aan zijn fiets is alleen nog wel te zien dat hij recent nog gekoerst heeft. “Haha, ja, klopt. Ik laat mijn kaderplaatje meestal vrij lang zitten. Dat geeft me extra motivatie om op de fiets te stappen en te trainen. Dit kaderplaatje komt van de GP Jean-Pierre Monseré, een koers in België.”

De Rooijs laatste kaderplaatje, voorlopig

Ondanks dat een kaderplaatje extra motivatie geeft, is trainen zonder specifiek doel toch lastig: “Ik ga ervan uit dat we aan het einde van het jaar weer kunnen koersen, anders houd ik het niet vol om constant te trainen. Nu doe ik vooral rustige trainingen met een lage hartslag. Een beetje genieten van de omgeving, geen hoge intensiteit. Intervals en sprints laat ik nog even achterwege, maar er komen wel weer wat intensievere trainingen aan de komende tijd. Daarnaast doe ik nu ook veel corestability.”

De Rooij zijn – voorlopig – laatste koers was in België, zijn ploeg rijdt echter een breed programma met wedstrijden over de hele wereld. In februari stond De Rooij bijvoorbeeld aan de start in de Saudi Tour. Mannen als Mark Cavendish (ex-wereldkampioen in 2011, dertigvoudig etappewinnaar Tour de France), Rui Costa (ex-wereldkampioen 2013) en Niki Terpstra (winnaar Ronde van Vlaanderen 2018 & Parijs-Roubaix 2014) gaven acte de présence. “Wat een ervaring was dat man. Koersen tegen zulke profs is heel anders dan amateurwedstrijden in Nederland. Veel minder hectiek. Op een bepaald moment schreeuwde Nacer Bouhanni – of all people – zelfs naar me dat ik minder moest dringen! Dat was wel even wennen, haha. Dat hij naar me riep, deed me gelukkig niet veel.”

“Ik ben goed in het kiezen van de juiste ontsnappingen”

Waar veel Nederlandse talenten kiezen voor Nederlandse ploegen, rijdt De Rooij voor het Duitse Bike Aid, een opmerkelijke stap. “Ik ben op een best aparte manier bij deze ploeg terecht gekomen”, vertelt hij, “ik mocht in 2018 de Tour of Poyang Lake rijden, als gastrenner ging ik mee met het Colombiaanse team Champion System – Team Wilches. De rest van het jaar reed ik voor WV West-Frisia, een clubteam uit Noord-Holland.
Adne van Engelen is ook lid van West Frisia, maar hij rijdt zijn wedstrijden voor Bike Aid. Om de selectie compleet te maken moest er in 2019 een clubrenner mee met Adne zijn ploeg naar de Tour of Poyang Lake. Aangezien ik het jaar ervoor deze wedstrijd al reed en een renner kende van Bike Aid, ben ik gevraagd om mee te gaan.
Deze wedstrijd ging onwijs goed. Ik was meegenomen om Lucas Carstensen voorin te brengen voor de eindsprints. Etappe 1 was een hele zware etappe, voor veel sprinters zelfs te zwaar door de hoogteverschillen. Lucas en ik reden aan het einde van de race nog in de groep die streed voor de overwinning. Om de beurt reageerden we op aanvallen van anderen, waarna Lucas uiteindelijk de sprint won. Een geweldig begin natuurlijk, maar de etappe daarna was al helemaal geweldig.”

“Ik ben goed in het kiezen van de juiste ontsnapping”, begint De Rooij zijn verhaal over de tweede etappe. “Voor de wedstrijd wordt al tegen me gezegd dat ik, als de mogelijkheid zich voordoet, voor mijn eigen kans mag gaan. Aan het einde van de etappe rijd ik samen met drie anderen weg. We geven vol gas, ik voel dat dit een buitenkansje is. Het peloton zit ons echter op de hielen. In een uiterste krachtsinspanning lukt het me om als enige vluchter het peloton op afstand te houden, met mijn armen in de lucht win ik de tweede etappe. Dit is de grootste overwinning van mijn carrière.
De rest van de meerdaagse gaat vervolgens ook heel goed voor de ploeg, ik draag goed mijn steentje bij. In de laatste etappe zit ik weer in de juiste vlucht, een tweede overwinning zit er helaas niet in. Ik passeer de finish op plek twee. Het team laat weten vertrouwen in me te hebben en biedt me na deze prestaties een contract aan voor 2020.”

Voorlopig kan De Rooij zich niet bewijzen, met een aflopend contract best een moeilijke situatie. Hij heeft echter veel vertrouwen in het team, het team maakt namelijk duidelijk ook veel vertrouwen te hebben in hem: “Ik hoor vaak dat ik talent heb en dat ze graag verder willen werken met me. Bovendien is de sfeer in de ploeg heel goed, gecombineerd met hele goede uitslagen. De ploegleiding zegt dat ze de groep het liefst intact houden. Dus ik maak me geen zorgen voor volgend seizoen, nee.” De ploeg lijkt ook niet in de problemen te komen: “We hebben er net een sponsor bij, financieel is alles voor zover ik weet goed op orde. Ik krijg ook nog gewoon doorbetaald.”

Zelf ondervindt De Rooij weinig hinder van het coronavirus: “Natuurlijk koers ik liever wel dan niet, ik zou nu hele mooie meerdaagses rijden in Thailand (Tour of Thailand) en in Bosnië-Hercegovina (Belgrade – Banja Luka), maar er zijn nu natuurlijk dingen belangrijker dan wedstrijden. Verder verandert er voor mij niet heel veel, ik zie alleen mijn vrienden niet meer. Ik zit echter wel lekker thuis, ik vermaak me hier wel!”