Nu we een half jaar onderweg zijn sinds de eerste lockdownregels, komen de protesten op. Er is een spoedwet in de maak die onder een deel van de Nederlanders veel weerstand oproept: hoeveel vrijheidsbeperkingen je op mag leggen is de belangrijkste vraag die speelt. Tevens vragen ze zich af in hoeverre je de verantwoordelijkheid bij de mensen zelf neer kunt leggen. Hebben we een spoedwet nodig?

9 september 2020

Jurjen Boorsma (54) schrijft sinds 9 april 2020 zijn blog Stop de lockdown. Later kwam daar de Facebookpagina Niet bang voor corona bij. Boorsma: ‘’Ik haal wetenschappelijke artikelen aan, geen vage meningen of stukjes. Ik schrijf mijn artikelen bovendien zoals ik dat als jurist en als journalist gewend ben: helder, feitelijk en kritisch.’’

Blog en Facebookpagina
Jurjen Boorsma werkt als advocaat strafzaken en hij heeft een journalistieke studie afgerond. Zijn blog en Facebookpagina hebben beide bijna 600 volgers. Boorsma: ‘’Mijn blog begon eigenlijk als een soort notitieblok over de wetenschappelijke kant van het coronavirus. Ik ergerde me aan de toon waarop Rutte mij als Nederlander aansprak: belerend, bazig. Toen kwam de ‘intelligente lockdown’ die vervolgens eindeloos werd gerekt.”

Demonstratie
Op 5 mei organiseerde hij daarom een demonstratie op het museumplein. ”Ergens hoopte ik dat die verboden zou worden, zodat ik een procedure zou kunnen beginnen bij de rechtbank. Maar hij werd goedgekeurd, dus zo gezegd zo gedaan. Het bleef vrij klein. Er waren in totaal vijf of tien mensen, maar er waren die dag al allerlei andere protesten.”

Jurjen Boorsma

Petitie
Boorsma is ook actief in het comité Coronawet Nee, welke onder andere een petitie ingediend hebben tegen de coronanoodwet. Hij had 126 handtekeningen. ”De regering werd op dat moment overspoeld door petities en meningen van experts, maar toch ben ik blij om te horen dat Jesse Klaver van GroenLinks dit weekend verklaarde ernstige bedenkingen te hebben bij de coronanoodwet.”

Advieskarakter
”Ook al zijn de effecten voor mij persoonlijk mild, ze zijn het niet voor onze vrijheden, welke grondrechten zijn, en voor de economie. Ik spreek niet alleen voor mezelf. Ik spreek ook voor een hele hoop mensen die het slechter hebben dan ik. Mensen met kleine, losse baantjes, mensen die in bedrijfsvakken zitten die door de maatregelen failliet gaan, eenzame mensen. Ze doen hier aan vrijheidsbeperking die ik niet nodig vind en niet juist acht. Ja, niemand kan voorspellen of er nou een tweede golf komt. Een soort van voorzichtigheid moet je houden, vind ik. Ik kijk echter graag naar een land als Zweden, waar de maatregelen meer een advieskarakter hebben.’’

Protestmars
Boorsma is niet de enige. Veel mensen delen deze mening, bleek onder andere uit de protestmars Vrouwen voor Vrijheid die op zondag 13 september plaatsvond. Hun boodschap: ‘’thuisblijven als je klachten hebt is de enige regel die je ons op kunt leggen. Doe niet aan vrijheidsbeperkingen.’’ Twee vrouwen verklaarde zelfs bang te zijn een dictatuur in te rollen. Maar de meeste mensen protesteerde vooral tegen de coronamaatregelen en tegen de spoedwet, tegen verplicht vaccineren en tegen andere onvrijheden door de wet. Honderden mensen hadden zich verzameld met spandoeken en borden.

De juiste maatregelen
Martine Swijnenburg is deskundige infectiepreventie bij het IJsselland ziekenhuis in Capelle aan den IJssel. ‘’Vanuit mijn deskundigheid, infectiepreventie, vind ik dat het kabinet de juiste maatregelen heeft getroffen. Ik kan niets zeggen over sociale en economische schade. Afstand houden, bij ziekteklachten niet naar buiten en handhygiëne toepassen. Dit zijn de meest efficiënte maatregelen. Verder ben ik voorstander van eigen verantwoordelijkheid.”

Hard werken
De coronapiek betekende voor hen in het ziekenhuis vooral: heel hard werken. ”Iedereen hier in dit ziekenhuis heeft zich zes slagen in de rondte gewerkt om alle zorg te kunnen dragen. Nederland hielp ons hier heel goed bij door zich aan de regels te houden en eigen verantwoordelijkheid te nemen, zeker aan het begin van de uitbraak. Maar ook nu nog, een half jaar later.

Onbegrip
Het was voor mij en mijn collega’s een hard gelag om te zien dat zelfs hele zieke patiënten hun familieleden niet op visite konden krijgen, er heerst dan veel onbegrip. Mede daardoor zie je dat je nu steeds meer mensen krijgt die de maatregelen niet goed vinden. Dat snap ik wel. Als deskundige infectiepreventie kan ik alleen maar zeggen dat het nodig was. Gelukkig heeft een heel groot deel van de mensen zich goed aan de regels gehouden, ondanks dat het moeilijk was. De cijfers zijn niet voor niets tot acceptabele hoeveelheden teruggedrongen.’’