Op dit moment zijn er bijna 40% minder reguliere behandelingen in het ziekenhuis dan normaal. Bepaalde medicijnen worden schaars en er wordt oppervlakkig gekeken naar patiënten hun klachten. Dit heeft voor sommige patiënten grote gevolgen.

De 83-jarige Afke Faber had dagen last van buikpijn toen ze besloot om een potje met urine in te leveren bij de huisarts. Al gauw zagen de artsen dat er sprake was van een ontsteking. Ze gaven Afke een antibioticakuur mee naar huis voor de pijn. De kuur werkte niet en Afke voelde haar gezondheid met de dag achteruitgaan. “Ik maakte me zorgen om mijn gezondheid en ik heb echt gesmeekt om medische hulp”, zegt Afke.

Het ziekenhuis heeft haar verzoek om onderzocht te worden meerdere malen afgewezen. ”De coronapatiënten krijgen voorrang en zijn nu de prioriteit”, vertelt Afke. Uiteindelijk werd Afke naar huis gestuurd met twee nieuwe antibioticakuren. “De kuren maakten mij nog zieker dan ik al was. De buikpijn werd er echt niet minder van”, zegt Afke gefrustreerd.

De aanhouder wint

De dochter van Afke kon het niet meer aanzien om haar moeder zo te zien lijden en nam haar moeder mee naar de eerste hulp. De artsen vonden Afke haar symptomen niet ernstig genoeg. “Mijn dochter ging hier niet mee akkoord en heeft ervoor gezorgd dat ik zo snel mogelijk een CT-scan en MRI-scan kon ondergaan”, zegt Afke. Na de onderzoeken wachtte Afke de uitslagen in spanning af. Uiteindelijk bleek zij last te hebben van een obstipatie: een ontsteking in de darmen. “Alle antibioticakuren die ik nam waren onnodig en maakten mij alleen maar zieker”, vertelt Afke teleurgesteld. De huidige situatie laat haar met vraagtekens achter en Afke voelde zich enorm ongehoord. Nadat Afke de correcte diagnose van obstipatie kreeg, knapte ze snel weer op.

Haastige zorg

Wendy Krakeel werkt al jaren in de thuiszorg als verzorgende IG. Voorheen was ze werkzaam in het Beatrixziekenhuis in Gorinchem. Al jarenlang ervaart Wendy een personeelstekort in de zorg. “Voor de coronacrisis heb ik ook vaak meegemaakt dat patiënten te laat behandeld werden”, zegt ze. Wendy vertelt dat zij zich in het ziekenhuis vaak zo erg moest haasten dat ze amper de tijd had om kort een praatje met patiënten te maken. “Soms werkte ik met zo weinig collega’s op een afdeling dat we weleens een patiënt tien minuten op de wc moesten laten zitten. Dit vind ik schandalig maar je moet continu keuzes maken en beslissen welke patiënt voorrang verdient”.

“Ik hoop dat de zorg ooit verandert” – Wendy Krakeel

Machteloos

Sinds de coronacrisis begint zorgverlener Wendy haar werklust langzaam op te raken. Zo vertelt ze dat een patiënt van haar met een hersentumor al lang behandeld had moeten worden. “Ze heeft het medicijn Dexamethason nodig en dit is er niet. Dit medicijn wordt nu in overvloed gebruikt voor coronapatiënten”, vertelt ze. De betreffende patiënt haar einde was al in zicht maar nu zal zij een stuk eerder overlijden dan verwacht. Wendy haar ogen beginnen waterig te worden: “Het is triest dat het zo moet gaan en ik hoop dat de zorg ooit verandert.”