Afgelopen vrijdag verscheen de eerste Netflix-documentaire over een Nederlandse artiest ooit. Filmmaker Anne de Clerq volgde een jaar lang het leven van Lars Bos, beter bekend als Snelle. Wat volgt is een interessante documentaire die ingaat op de keerzijde van zijn zo glansrijk ogende artiestenbestaan.

,,Morgen moeten we in Waalwijk een show opnemen om 4 uur, ‘s middags heb jij een privé afspraak, de dag erna heb je een stream voor de Vrienden van Amstel, de dag daarna…”, leest manager Hidde voor uit Snelle’s agenda, gevolgd door een geschokte blik van de artiest. ,,Zou je vaker rust willen?”, vraagt Hidde. ,,Ja, maar ik weet niet zo goed hoe, man.” Hidde: ,,Gewoon, vaker nee zeggen?

De weg naar succes

Snelle is op dit moment één van de meest beluisterde artiesten van Nederland. De man die anderhalf jaar geleden nog als nachtportier in een hotel werkte, scoort nu de ene na de andere nummer 1 hit en was in 2020 de best beluisterde Nederlandse artiest op Spotify.

In de documentaire zien we Snelle’s weg naar succes en wat het voor hem betekent om een succesvol artiest te zijn. Een avontuur dat op 15-jarige leeftijd begint, als Snelle samen met vrienden begint te rappen. In het begin lachen zijn vrienden hem uit. Snelle die gaat rappen, dat verwachten ze niet. Zeker niet in het luxe Gorssel, waar je volgens Snelle ‘eerder advocaat dan rapper wordt’.

Veel hetzelfde, maar ook veel veranderd

De docu laat de de Snelle van tien jaar geleden, maar ook zeker de Snelle van nu zien. Tien jaar waarin veel hetzelfde gebleven is, maar tegelijkertijd ook veel is veranderd. Nog altijd werken Snelle en zijn vrienden samen bij het maken muziek, maar wel op een heel andere manier.

De vrienden van vroeger zijn de collega’s van nu. Vrienden Hidde (manager), Tristan (producer), Omar (tourmanager) en Clee (DJ) helpen Snelle om succes te behalen. Het maakt de scheidslijn tussen werk en vriendschap dun. Vrienden niet mee kunnen in het succes van de zanger, dreigen verloren te gaan. En dat beangstigt Snelle: ,,Soms ben ik bang om vrienden kwijt te raken.”

Openhartig

De angst om vrienden te verliezen hangt als een wolk boven de documentaire. Het is interessant om voortdurend Snelle’s strijd tussen vriendschap en werk te zien. Je krijgt mee dat Snelle aan de ene kant een succesvolle artiest wil zijn, maar het succes ook niet ten koste wil laten gaan van de vriendschappen. Fijn is ook de openhartigheid van Snelle, die je gedurende de documentaire van hem ziet, als hij vertelt over de worsteling die hij meemaakt in zijn carrière. Het zorgt ervoor dat je meeleeft met de 25-jarige artiest en stiekem ook wel met hem te doen hebt: waarom doet hij zichzelf dit aan?, vraag je je als kijker op momenten af.

Een ander interessant moment in de documentaire is de scène op een straat in zijn geboorteplaats Gorssel. Als Snelle, gevolgd door de camera’s van de documentaire, door woonplaats Gorssel loopt is het ongemak van zijn gezicht af te lezen. Op een gegeven moment heeft hij echt genoeg van de camera’s: ,,Jongens, nu is het wel goed zo.’’ Het is boeiend om te zien wat de camera’s met hem deden toen, op dat moment. De artiest die de laatste jaren bijna dag en nacht in de spotlights staat, lijkt totaal niet te kunnen omgaan met aandacht en camera’s. Het geeft een beeld af van een jongen die muziek maken hartstikke leuk vindt, maar niets heeft met alle aandacht eromheen. ,,Ik wilde mijn hele leve al muzikant worden, altijd met muziek bezig zijn. Nu ben ik het en ben ik 90 procent van de tijd druk met randzaken”, verwoordt hij het zelf.

Lars tegenover Snelle

Lars vindt het zichtbaar vervelend altijd ‘Snelle’ te moeten zijn. Hij wil het liefste Lars zijn als hij met vrienden is en als hij door Gorssel loopt. Maar mensen herkennen hem altijd als Snelle. De worsteling tussen Lars en Snelle is de meest interessante verhaallijn in de documentaire. Je komt echt te weten wat de andere kant van zijn artiestenbestaan is.

Nadeel van de documentaire is dat er zoveel verhaallijnen in voorkomen, dat veel onderwerpen aan de oppervlakte blijven liggen. Want niet alleen de strijd tussen vriendschap en werk komt voorbij, maar ook bijvoorbeeld zijn vriendin, zijn hazenlip en de scheiding van zijn ouders. Vooral het stuk met zijn vriendin roept vraagtekens op. In de docu zien we dat Snelle’s vriendin voor hem het rustpunt in zijn zware artiestenleven is. Harstikke goed natuurlijk, maar levert zijn drukke artiestenbestaan niet eens onderlinge ruzies op? Het stukje met zijn vriendin is mierzoet en rijmt dan ook niet echt bij de rest van de documentaire.

Goede variatie

Wat wel boeiend is; elke nieuwe verhaallijn wordt aangeduid met een nummer van Snelle die past bij het thema. Ook zien we in scènes hoe de artiest zijn muziek maakt en de moeilijkheden die daarbij kijken. De variatie tussen muziek en interviews maakt het afwisselend en geen moment saai om naar te kijken.

,,Spring, spring, spring. En 3,2.1!” Snelle is in de studio. Hij lacht van oor tot oor, heeft een petje op zijn hoofd en een microfoon in zijn hand. Naast hem staat de gitarist, even verderop de drummer. Hij zingt zijn nummer In de Schuur, het nummer dat hij gaat over hoe hij als tiener in de schuur muziek maakte.

In de schuur

Zichtbaar genietend zingt hij: want ik ben ook van school verbannen, ik had ook geen plannen/ik was liedjes aan het schrijven in de schuur. Je bent het gezeik zat, dat komt van de zijkant/maar je zit toch zelf achter het stuur. En kijk ik eens naar mij dan, ik doe ook wat jij kan/want ik was liedjes aan het zingen in de schuur.

Al met al is Zonder Jas Naar Buiten een interessante documentaire die goed laat zien wat de worstelingen zien waar Snelle mee te maken krijgt. Vooral zijn voortdurende strijd tussen vriendschap en werk is boeiend. Ondanks dat de documentaire wel heel veel onderwerpen in korte tijd aansnijdt, is het meeslepend om naar te kijken en geeft het een eerlijk beeld van het leven van Snelle.