Non-duurzame visserij lijkt extra aandacht te krijgen door documentaires zoals ‘Seaspiracy’. Ook in Nederland doen we aan commerciële visvangst, en we eten elk jaar nog steeds gemiddeld 22 kilo vis. Hoe is de Nederlandse visserij in het afgelopen jaar eigenlijk veranderd?

Bedreigde vissoorten, overmatige bijvangst en de vernietiging van ecosystemen: In de oceaan blijkt genoeg aan de hand. In Nederland stijgt de aandacht voor duurzame vis steeds meer. Zo bestaat sinds 2019 de dag van de duurzame tonijn. Niet onbelangrijk als er gekeken wordt naar het feit dat 80 procent van onze visvangst weer wordt geëxporteerd.

Nederland, in samenwerking met andere buurlanden, lijkt dus een belangrijke rol te spelen binnen de continentale visvangst. Toch hebben we in Europa geen probleem, zo zeggen visorganisaties. De verandering die mondiaal nodig schijnt te zijn, wordt voorlopig nog niet in ons land doorgevoerd.

Volwassen worden

Minder vis eten kan een oplossing zijn voor het stoppen van de non-duurzame visvangst.  Volgens Puck Eijting, student toegepaste psychologie, heeft een groot deel van bewuster eten te maken met zelf boodschappen doen. Puck: ‘’Sinds twee jaar heb ik de taak op me genomen om voor het eten te zorgen. Daardoor ben ik meer na gaan denken over wat ik in mijn lichaam stop.’’

Het beeld van de Nederlandse visserij is voor Puck daarentegen niet veranderd. Zo vertelt ze dat de documentaires en het nieuws over misstanden in de oceaan eigenlijk alleen maar over mondiaal niveau gaan. Puck: ‘’Ik heb niet het idee dat er veel misstanden in de Nederlandse visserij zijn, maar dat komt doordat ik in Nederland niet zo veel van dierenleed af weet.’’

Of de studente een trend onder haar leeftijdsgenoten ziet, durft Puck niet te zeggen. Zo vertelt ze dat ze veel medestudenten kent die geen vlees of vis eten omdat het simpelweg te duur is. Daar tegenover kent ze ook veel mensen bij wie het ze niet veel uitmaakt wat er op het bord ligt. Puck: ‘’Ik merk dat het contrast heel groot is. De ene helft geeft niet al te veel om het milieu en de andere helft juist weer wel.’’

Deze tweesplitsing is ook te zien in de infographic, gemaakt naar aanleiding van een enquête ingevuld door achtendertig jongeren, over het imago van Nederlandse visserij.

Herkomst

Iemand die goed antwoord kan geven op de wensen van viseters, is de Rotterdamse Abdelkarim El Assili. Hij heeft al vijftien jaar een viszaak in de havenstad zitten. Door de jaren heen heeft hij de wensen van zijn bezoekers zien veranderen. Zo vertelt hij dat hij steeds vaker de vraag krijgt waar zijn vis vandaan komt.

Beleid

Wat studente Puck Eijting vertelt over het gebrekkige beeld over de Nederlandse visserij wordt herhaald door landelijke visorganisaties. Zo vertelt Pim Visser, directeur bij vissersvereniging Visned, dat het beeld van mondiaal non-duurzame vissers in documentaires zoals ‘Seaspiracy’ niet geldt voor het Europese beleid. De Nederlandse visserij heeft tien jaar geleden voor het laatst drastische veranderingen doorgemaakt. Visser vertelt in de onderstaande audio waarom de vissector voorlopig nog niet op de schop wordt genomen.

Moeizame actie

Hoewel er veel organisaties zijn die focussen op het welzijn van de oceaan, is er maar een select clubje dat let op de duurzaamheid van de Nederlandse visserij. Maud Veraar, mede-oprichtster van milieuorganisatie Goodfish, vertelt dat de aanpak van het algehele visprobleem daarentegen wel breed wordt aangepakt. Veraar: ‘’Stichting Noordzee zit meer op beleid maken zoals bijvoorbeeld het Noordzeeakkoord, de waddenverenging zet zich in voor duurzame mosselen en het WNF wil meer op het verhaal achter de vissen overbrengen. We zijn wel zowat de enige Nederlandse NGO (Non Government Organisation) in Nederland die focust op alle vissoorten.’’

Zo heeft Goodfish een viswijzer waarmee zij supermarkten adviseren over welke vis wel en niet verantwoord is. Veraar: ‘’Paling is ernstig bedreigd. Doordat we bijvoorbeeld de paling uit het schap houden, voelen vissers dat in de portemonnee en zijn ze genoodzaakt te verduurzamen. Hierdoor kunnen we een verschil maken.’’

Volgens de mede-oprichtster van de organisatie is het lastig om te achterhalen of bepaalde producten wel op een eerlijke manier gewonnen zijn. Veraar: ‘’Gamba’s komen uit Vietnam of Thailand maar worden vervolgens gemengd met elkaar. Hierdoor is het moeilijk om te kijken bij welke gamba’s het nou eigenlijk fout is gegaan.’’ Volgens de activiste is daarbij in de Nederlandse visbranche een tweesplitsing in enthousiasme voor veranderingen. Sommige bedrijven willen koploper zijn op het gebied van duurzaamheid en transparantie. Andere bedrijven zijn daarentegen weer fel tegen bijvoorbeeld camera’s die aan boord moeten voor transparantie.

Hoe dan ook zal de sector volgens Veraar altijd de grenzen blijven opzoeken: ‘’Nederland is wel beter gereguleerd maar Nederlandse vissers worden ook enorm vertroeteld door de overheid en sommige mensen. Het beeld van een ouderwetse palingvisser spreekt mensen ten slotte veel meer aan dan dat van een groene activiste.’’

Loading…